changes yet to come

Hij krijgt een nieuwe baan! Helemaal gegund maar wel jammer voor mij :) Of misschien niet. Toevallig is zijn nieuwe baan op een hele interessante plek. Wie weet rolt de bal het komende jaar dan toch leuk.

Maar wat zou ik dan willen dat er gebeurt? Al sla je me dood. Ik vind zo veel leuk. We hebben het er onlangs nog over gehad. Wat ik doe doe ik goed.  De ondersteuning die ik denk te bieden aan mijn managers lijkt me in orde. Ik denk daar meer te kunnen doen. Hoeft niet in een vastgelegd papiertje, vind ik niet zo interessant. Afspraken maken over kaders en taken vind ik meer dan zat. Dan kan ik waar nodig wat gaatjes in de planning vullen.

Mijn huidige plek is fijn dynamisch, net wat ik leuk vind. En de druk de komende tijd is precies wat ik wil.

De nieuwe wereld trekt ook. Deze tent is ten dode opgeschreven op meer dan één vlak. Er loopt een werving daar, maar je hebt kans dat ze die uit de eigen gelederen willen vullen. Ik heb aangegeven wel interesse te hebben… Trainen is toch mijn ding en ik denk dat trukje ook daar snel genoeg in mijn vingers te hebben.

Ik laat de ontwikkelingen maar weer op me afrollen, zoals de afgelopen jaren steeds. Ze weten wat en wie ik ben. We zien wel wat er gebeurt.

Eerst heerlijk een weekendje weg; strand, duinen en heel veel sneeuw zo te zien.

upz en downz

Een up is leuk. Een moment in de tijd waarin iets lijkt te gaan zoals je had gewenst.

Een down is jammer. Zeker als het eerst zo rooskleurig lijkt en dan als een pudding instort.

Een beoordeling die boven norm wordt gegeven met leuke punten daarin. Het financiële gevolg hiervan is weer niet zo interessant als het zou kunnen zijn. Het gaat als gaatjesvuller dienen en dat is jammer. 

De tijdelijke verdiensten lopen redelijk, we gaan een weekendje weg samen. Leuk om weer eens samen te zijn, als was het jaren leuk om met een boel te zijn. Dit zal in bijna 21 jaar de eerste keer weer zijn dat we met z’n tweetjes zijn als we de hond niet meerekenen.

Mijn zwangere dochter lijkt er veel voor te doen om het tot een goed begin te brengen. Zwangerschapsgym, bijeenkomsten voor tienermoeders, boeken. Ze lijkt zich te informeren. Daarnaast is ze de volle dracht zo misselijk dat er bij tijden niet veel inblijft. De zoveelste echo is gemaakt en lijkt toch aanleiding voor zorgen. De verloskundige wil hem in ieder geval volgende week nogmaals doen.

Het matrasje is gekocht en al wil ze het zelf betalen; ze hebben er het geld niet voor.. Net als dat ze de nieuwe ID-kaart die er moest komen niet konden betalen. En de foto’s die daar op moeten. Alles bij elkaar zijn we voor december en januari nu 225 euro verder, ik reken er niet op dat dat terugkomt.

Telfort verkloot al maanden mijn betalingen. Ze komen wel binnen, maar dan gaan ze ergens een afslag verkeerd om vervolgens na tig klachten weer boven te komen drijven. Kost klauwen tijd en energie, en die wil ik steeds vergoed zien. De kosten die ik meetbaar maak dan tenminste, dus dat wat op mijn nota te vinden is. Dat gebeurt uiteindelijk dan wel, al kost het wat mailtjes.

Mijn oudste lijkt weer gelukkig. Haar vriendje lijkt leuk en ook een eerst huisbezoek is beide partijen bevallen. Hij zorgt voor haar en zij geniet. Eindelijk. Het is haar gegund.

Mijn jongste genoot volop. Wij gaan een weekendje weg. Ze heeft met haar vriendin uit Delfzijl afgesproken dat weekend en de dames hebben het huis voor zichzelf. Ze gaan naar de open dag van de school waar ze heen wil en gaan samen koken enzo. Volgende maand gaat ze naar een concert en in april naar de Fantasy Fair. Dat gaat ze dan met een andere vriendin doen, uit Alkmaar. Maar daar gaat nu iets mis. Die lijkt borstkanker te hebben. Poef, de wereld komt wel snel op je af dan.

Ik meld dan heel verantwoord dat het het begin is van een moeizame weg voor haar vriendin. Niet het begin van het einde zoals het voelt. Het bewijs daarvan zit bijna dagelijks naast mij. Voor mijn dochter best moeizaam om het positief te zien, maar als ze haar vriendin wil steunen, zal dat toch de weg zijn…

We gaan eerst maar eens een weekendje weg. Genieten van de kou in het westen en elkaar :)

It's all water under the bridge

Het is bijna voorbij; a family holiday.
Mijn hondje viert vandaag haar verjaardag, ze is vier geworden. 
Het is voor de tweede keer in deze vakantie ontzettend koud en sneeuwwit. Het is afwachten of we later vandaag op onze eindbestemming kunnen uitkomen.

Er is veel gebeurd de afgelopen weken, meer dan we hadden verwacht of hadden kunnen voorzien. Mijn glazen bol werkt al tijden niet meer naar behoren, maar zelfs al had hij gewerkt, dan nog had ik het niet gezien. Onvoorstelbaar hoe 2010 is begonnen.

We gaat dit jaar van het jaar van de Os over naar het jaar van de tijger. De Os is het tweede van de in totaal twaalf tekens in de Chinese dierenriem en wordt binnen deze dierenriem beschouwd als het meest evenwichtige teken. Op 14 februari 2010 begint het jaar van de Tijger. De Tijger staat voor energie, doelgerichtheid, leiderschap, maar ook kwetsbaarheid.

Met een huishouden waarin zich twee Slangen, een Paard en een Zwijn bevinden kan het een interessant jaar worden. Het is in ieder geval heel bijzonder gestart :) En als 2009 een evenwichtig jaar had mogen worden dan heb ik iets gemist.

2009 was een jaar waarin ik persoonlijk een hoop over mezelf heb geleerd. Het was ook een jaar waarin veel hordes genomen werden. Een jaar waarin ik ben gegroeid als mens. Met die groei en kennis hoop ik 2010 in te kunnen gaan als vernieuwd mens, verschil te maken voor anderen.

Het afgelopen jaar sluit ik af. Nieuw jaar – nieuwe kansen.

Allons-y!!

Wanna walk the walk, then talk the talk

De feestdagen zijn echt iets om met familie te doen. Samen lachen, huilen, eten en drinken. Samenzijn en het afgelopen jaar de revue laten passeren. Lachen om de maffe dingen die nu weer gebeurt zijn of je samen verbazen over de wonderen van het afgelopen jaar. Felle discussies over wedstrijden, politiek, geloof of wat maar meer ter tafel komt.

Ons ‘samen’ is al een tijd beperkt. Ooit ontdekten we dat onze dochter iets zeer acuuts met haar schildklier had. In anderhalve maand tijd veranderde de sportieve veelvraat met een aardig geheugen in een  dame die nog geen trap kon aflopen zonder geheel buiten adem te zijn. Alle bijverschijnselen vertoonde zich; versneld metabolisme (hart, longen, lever, nieren), nagenoeg geen korte termijn geheugen, een struma.

Bij zo’n acute verschijning kon het van alles zijn. Iets dat wel eens gebeurt in de pubertijd (ziekte van Graves) tot schildklierkanker en wat je daartussen in nog kunt bedenken. We werden gek van angst.

In de periode van alle onderzoeken en gesprekken in het ziekenhuis probeerden we onze omgeving op de hoogte te brengen van onze ‘aangepaste’ dochter. We schreven op anderhalf A4 wat er gebeurde en wat het met haar deed. Onze angsten deelden we op die wijze met mensen die er voor ons toe deden.

Eén van die groep mensen waren mijn schoonouders. De belangstelling was maar matig. Geen geruststellende woorden die we nodig hadden, geen begrip voor onze angst. Kille woorden dat we ons druk maakten om wat vast niks zou blijken te zijn, de uitleg die we hadden verzonden werd niet gelezen en afgedaan als onbelangrijk. Pal daarachteraan mochten we vernemen dat de kleine meid daar toch zo zielig was..

Er knapte iets bij mijn partner. Al jaren was hij second best en nu was het hem genoeg. Hij is nogal radicaal als zoiets gebeurt. Als je over zijn grens gaat, dan knapt er letterlijk iets. Hij gaf aan dat de relatie wat hem betreft wel kon stoppen. Als ze dan toch niet met hem wilde meevoelen, hem wilde troosten, koesteren,.. dan konden ze hem net zo goed doodverklaren. Dan hoefden ze zich helemaal niks meer van hem aan te trekken. Waren ze daar ook van af.

Al eerder had hij zo’n grens gevonden in zijn gevoel. We hebben toen een hele tijd geen contact gehad, ook niet bij de geboorte van onze oudste dochter. Na verloop van tijd werd van hun kant het contact gezocht en zijn we na een wat we dachten goed gesprek overnieuw begonnen.

Deze tweede stilte lijkt nu op een eind te komen. De pijn zat er sinds het overlijden van zijn vader al wel in. De pijn van het niet hebben van contact. Het wees-gevoel. Dat gevoel maakte hem stuk. En uiteindelijk maakt het ons allemaal stuk. Het wegdrinken van pijn werkt niet, maakt alleen meer stuk dan heel. En god weet dat hij het heeft geprobeerd.

Het overlijden van mijn vader en het daarna verhoogde contact met mijn moeder moet hem letterlijk in het hart zijn geschoten. Ik wel, hij niet. Terwijl ik die emotionele afstand meer heb dan hij ooit zal krijgen, hunkerde hij het hele jaar naar zo’n contact. En keer op keer wees ik hem op de keuze.

‘Jij bepaalt wat je wilt’. Een veelgehoord zinnetje bij mij thuis. Ook voor mijn partner. It’s all about choices. Wil je links of rechts, koffie of thee, werk of niet, contact of niet. De uiteindelijke keuze is me altijd om het even. Maar ik eis wel dat je achter je keuze staat. Kies je voor links, dan moet je later niet komen zeuren dat het rechts had moeten zijn. Dan maak je een nieuwe keuze. Zeuren over een keuze die je hebt gemaakt is geen optie. Als je wilt dat het anders is, dan moet je het anders maken.

Ja ik weet dat ik op dat vlak ook niet altijd brandschoon ben. Ook ik maak soms gedwongen een keuze die me niet bevalt. Maar ik hoop dat ik daar dan niet een lange tijd over blijf zeiken.

En dus schoot hij vanavond vol nadat de hele mobiele unit kilo’s sms-jes verzond en ontving, en de gesprekken binnenkwamen. Ook het gesprek van mijn moeder. Wel het gesprek van mijn moeder, maar niet die van hem. Keuzes. En dat heb ik hem weer voorgehouden. Kies! Bel! En als je meer wilt dan dat ene gesprek dat je nu voert, dan doe je dat stap voor stap. Jij bepaalt.

Je bepaalt niet alleen de stap maar ook het tempo. Als je er een jaar over wilt doen om het contact op te bouwen, dan doe je dat. Wil je nu bellen, morgen nog eens bellen en volgende week daar op bezoek, dan doe je dat. Jouw keuze.

En hij koos vanavond. Ik heb bewondering voor zijn moed. Het zal heel veel pijn opleveren en hem weer ultiem testen. Maar aan het eind levert het hem een vernieuwde relatie op. Een hereniging met moeder en misschien zelfs met broer,  schoonzus en nichtje. We zullen het zien. De eerste stap is gezet, we zullen zien waar de weg ons brengt.

Ik hoop dat 2010 voor hem een familiejaar gaat worden. Hij en de kidz verdienen het.

Xmas

Hooggespannen zijn de verwachtingen. Mijn oudste verwacht dat de Kerstdagen dagen van liefde, geborgenheid en samenzijn zijn. Dagen waarin we samen één zijn, zonder onhebbelijke eigenschappen die de rest van het jaar het bloed onder je nagels wegpeuteren.

Maar ook op Kerst kan ik op twee gesprekken tegelijk reageren, waardoor zij denk dat ik haar niet serieus neem. Ook zijn de Kerstdagen die dagen waarop mijn jongste 12 uur per dag met haar mondiaal verspreid wonende vrienden en vriendinnen typt en lol maakt. Van die lol zien wij maar één kant en dat maakt het vaak tot een vaag spektakel.

Ook zijn het die dagen waarop mijn partner keer op keer met zijn nieuwe kindje (onze hond) zal gaan wandelen omdat ‘zij zo nodig moet’. De dagen waarop het ‘kind’ verwend wordt met tafelresten die er niet om liegen (talapiafilet en biefstuk). Gebakken in extra vierge olijfolie en zonder zout.

De bungalow is groot genoeg en voldoende voorzien van faciliteiten om bezig te blijven. Twee lcd tv’s, een harde schijf met films en series, twee laps met iets van internet en een doos films. Dan een bad, douche, sauna en zonnebank. Alle bedden zijn van het merk Hästens. Er is een elektrische oven en een magnetron. En we hebben afbakbroodjes opgehaald dus er is altijd vers brood te maken.

Toch vind ik één ding het meest fijne aan de Kerstdagen. Het samenzijn. Niks moet en alles kan. Twee weken in het jaar waarin we doelloos door de omgeving banjeren op zoek naar niks. Waarin we samen echt helemaal niks uitvoeren, zonder planning what so ever. Niet vooruit kijken naar wat geregeld moet worden en niet achterom kijken naar wat geregeld had moeten worden.

Gewoon een familie samenzijn ergens in Nederland. Steeds ergens anders en steeds voorzien van zoveel mogelijk fijne dingen. Maar uiteindelijke gewoon zoveel mogelijk samen. Zolang we dat nog kunnen doen zullen we het doen. Hoe oud we ook worden.

Middle of nowhere

Dinsdag gaan we op de fiets op weg naar Hilvarenbeek. Via Baarschot en Diessen is het een vrij simpele weg zo op de kaart. Een kilometertje of 8 en dan zijn we er.

Het is min meer dan 8 als we op de fiets stappen. Gelukkig geen sneeuw of andere ellende maar de kou op zich is al voldoende. Bovendien waait het flink en natuurlijk is dat tegenwind. Zoekend op met sneeuw en modder bedekte fietspaden en wegen vervolgen we onze weg.

Na wat een eeuwigheid lijkt fietsen we Hilvarenbeek binnen. Al snel spotten we een Aldi, maar we vervolgen onze weg naar een C1000. Met veel geslinger en ware doodsverachting do0r de vele sneeuw op de wegen komen we ook daar uiteindelijk aan. Binnen is het warm en we zoeken onze weg door de stellingen. Drinken halen we op het park zelf dus het gaat voornamelijk om lekkere dingen en avondeten.

Gisteren hebben we in de snackbar wat opgehaald en dat hoeven we voorlopig niet nog een keer. Je kunt een heel  menu bestellen en dat dan thuis laten bezorgen. Soort van uit eten maar dan zonder de uit. Liever maken we ons eigen eten, dus we zoeken en laden in.

In de loop van de jaren hebben we een ruime ervaring in wat er allemaal achter op een fiets kan. Ook onze inpakvaardigheden zijn ruim op orde.

Met een flink volle klapkrat achterop fiets 1 gaan we terug richting de Aldi. Daar halen we afbakbroodjes in veel soorten en vis. Een flinke boodschappentas (zo’n beter voor het milieu variant waar je een halve winkel in kwijt kunt) gaat achterop fiets 2. Nadat we de krat met een spin muurvast hebben gezet omdat de snelbinders niet passen, gaan we op weg naar huis.

We weten nu beter hoe we moeten rijden, dus we kleppen er wat op los. Veel onderwerpen verder rijden we Middelbeers binnen…. Middelbeers ?! Da’s niet geheel volgens verwachting.

Bij de plaatselijke snackbar die we na nog een stukje verder doorrijden vinden, vragen we na. We moet een stukje terug tot we een geheel in Kerstsfeer getooid huis zien aan de rechterkant. Daar moeten we dan links de Toekomstweg in (what’s in a name) en dan alsmaar rechtuit. Dan rijden we zo tegen ons park aan.

Op de kaart in rood de weg heen, in blauw de verkeerde weg terug en in geel de uiteindelijke weg naar het park.

Als we veel later dan verwacht uiteindelijk in het huisje aankomen voelt het alsof veel delen niet meer verbonden zijn. Uitstekende onderdelen als tenen en oren zijn lijkt het wel afgevallen. Tot de kamertemperatuur inslaat en dan voelen we de onderdelen weer, pijnlijk aanwezig.

Gelukkig kunnen we via sauna, bad en zonnebank de temperatuur wel weer in orde krijgen, maar leuk is anders. Zo kom je trouwens ook lekker van langdurende verkoudheid af.

Reizen tijdens de ijstijd

Vanaf maandag heel vroeg monitoren we het transport. Waar ontstaan de knelpunten en welk plan past bij dat plaatje. We hebben Nederland in sectoren ingedeeld en voor ieder deel bedacht wat de mogelijkheden zijn.

Er ligt in onze wijk een giga hoeveelheid sneeuw, onverstoord, te wachten op de wielen van onze koffers. Na overleg besluiten we de eerste horde via een taxi te overbruggen. We overleggen met de taxicentrale en komen tot een overeenkomst. We wordt om kwart voor tien opgehaald.

De eerste bestemming is Zwolle. Geheel volgens planning komen we daar ook aan. De omroeper verzoekt ons allemaal naar huis te gaan en vooral niet te reizen. We lopen volgens hem de kans onderweg te stranden.

We hadden bedacht Utrecht te omzeilen, maar een wissel werkt niet mee. Blijkbaar zijn alle wissels al ingesteld in een bepaalde richting want deze wil geen andere kant meer op. We moeten dus toch via Utrecht als we nog ergens willen komen. Alle treinen rijden als stoptrein dus we zien een mooi stukje Nederland voorbij glijden.

Via Amersfoort en Utrecht vervolgen we de reis. Als verpakt vee verzuchten we ons geluk in de eerste klas. Een gigakoffer tussen mijn knieën en die van mijn buurman. In de vrije beenruimte naast de koffer staat een andere koffer en een grote reistas gestapeld. Ook daar past eigenlijk niet veel mensen. Het spreekt de aanwezige reizigers niet aan en dat is voor een plek in de eerste klas aan de raamkant toch bijzonder. Zeker als het gangpad compleet vol staat. Ondertussen prikt een laptoptas in mijn rug alsof hij wel aan de raamkant wil zitten.

Aan de andere kant van het gangpad is nog een set bankjes. Daar zit de rest van ons gezelschap. Een hond, koffer, twee mensen en ook daar een laptoptas zit verborgen in een veel te klein tweepersoonsplekje. Het is een mooie nieuwe trein en we reizen eerste klas, maar qua comfort merk je er helemaal niks van. De kofferruimte is zeer beperkt; boven het hoofd is geen bagagerek meer. Tussen de zitbanken is een kleine overkapping waar een kleine koffer kan staan. Die van ons passen er niet meer. Bovendien is die ruimte beperkt en onze koffer is toch wat te groot.

We mogen verder naar Tilburg zegt de omroepmeneer. Massaal ploeteren we over met sneeuw bedekte perrons en door gigantische mensenmassa’s die besluiteloos lijken te wachten op een wonder. Na wat handen-, voeten- maar voornamelijk ellebogenwerk vinden we ook hier een plek. Volgens de omroepborden onze laatste trein.

We kabbelen voorbij de leukste plaatsjes totdat we bij Den Bosch gaan aankomen. Daar roept de conducteur om dat we niet verder gaan en dat we massaal de trein mogen verlaten. Graag wel met medenemen van onze bagage. Die heeft onze verzameling ook gezien.

Op zoek naar de volgende trein. Omdat bekend is gemaakt dat ongeveer een kwart van de treinen in gebruik is, hebben we een kennis via de telefoon gevraagd op de planner van de NS te kijken waar we naar toe moeten.

Zo langzamerhand zijn we het zat aan het worden. We zijn flink wat gewend als doorgewinterde treinreizigers, maar dit slaat ook voor ons alles.

Totaal verkleumd komen we aan in Tilburg. Op pad naar de eerste van twee bussen. We reizen naar Hilvarenbeek. Daar staat op het Vrijthof een Brabantse variant van het glazen huis. In afwachting van onze aansluiting die over niet al te lange tijd zou moeten komen luisteren we naar een lokale gedoofde ster die volslagen valszingend over de speakers klinkt. Uit mededogen voor onze oren zetten de omroepers de boxen een tandje lager. Waarvoor onze hartelijke dank.

Het is stikkekoud en op het plein gaan we van de bushalte naar de vuurkorven en terug. Na een half uur komen we tot het besef dat onze bus niet meer langs komt. De laatste hebben we gemist. Via inlichtingennummers bellen we met onwillige taxibedrijven. Uit pure luiheid bel ik het park met het verzoek een taxi voor me te regelen die ons van het Vrijthof naar het park wil brengen. Na een kwartier belt ze met de gelukbrengende boodschap dat een taxibus onderweg is.

Hij brengt ons op het park zover de bus kan komen. Het is hopen dat we een beetje in de buurt van de receptie zijn ondergebracht. Zo te zien is er hier geen sneeuwschuiver geweest en ligt alle sneeuw nog op de verbindingswegen.

De receptie sluit haar deuren terwijl wij er naar toe lopen. Via een zijdeur gaan we naar binnen en halen de sleutels op. Het valt inderdaad mee, zo ver weg zitten we niet. Maar iedere meter is een aanslag op de wielen van de koffers. Onze voeten zijn zo stijf bevroren dat we ons afvragen hoe we die ooit weer goed gaan krijgen. En als onze voeten als zo voelen, hoe moet het dan met de voeten van ons hondje zijn? Die heeft in haar vacht een meter pekel en een kilo blubber. Haar pootjes moeten nog erger zeer doen dan die van ons.

Veel en veel te laat komen we in het huisje aan. Onze planning zonder sneeuw was drie uur aankomen. Het werd uiteindelijk pas na zes uur dat we binnenkwamen.

Gelukkig wordt in dit park al veel gedaan. Er staan al wat basis boodschapjes op ons te wachten. De bedden zijn opgemaakt en de inrichting is geweldig. We gaan eens nadenken wat we moeten eten, wat zou er nog open en bereikbaar zijn.

it´s a long and winding road

Ergens wist ik het natuurlijk al wel, geen vooruitgang zonder tegenslag.

De eerste regel van Kabbala zegt het al: weerstand leidt tot meer succes. Het pad van de meeste weerstand brengt het leven op een hoger plan. De ware betekenis van falen is een stap voorwaarts. De wereld is zo ontworpen dat er geen vooruitgang is zonder eerst een stap achterwaarts. Breek het omhulsel; kraak de noot en u vindt de beste vruchten in het leven.

Dat is mooi, betekent dat het allemaal toch nog ergens toe zal leiden. Een leraar vertelt over het progressief falen.  
Er zijn twee manieren om te klimmen: stap voor stap naar boven; of bukken en springen.
Alles is een stap voorwaarts, omdat alles een betekenis heeft. Falen is het bukken vóór de sprong, het weg breken met het verleden zodat we in de toekomst kunnen springen. De wereld is zo ontworpen dat er geen vooruitgang is zonder eerst een stap achterwaarts. Nacht komt voor de dag, pijn voor plezier, verwarring voor wijsheid.

Tot nu toe ging ik er maar gemakshalve van uit dat alles dat je doet bij je terugkomt. In religies die uitgang van reïncarnatie (denk aan boeddhisme) bestrijkt het begrip karma zowel het huidige als alle vroegere en latere levens. Het resultaat van de daden die men nú doet, kan in dít leven óf in een volgend leven terugkomen. Hetgeen ons overkomt is het resultaat van een actie die we in het huidige of een vorig leven uitgevoerd hebben. We zijn in staat om nieuwe daden te verrichten die het resultaat van oude daden beïnvloedt. Ieder individu is door zijn daden zelf verantwoordelijk voor zijn eigen leven, vreugde en pijn. Soms vraag ik me af wat ik in vorige levens allemaal moet hebben misdaan. Soms ben ik dankbaar voor datgene dat ik blijkbaar heb uitgespookt.

Toch zoeken we allemaal naar een levensdoel. We zijn op zoek naar richting, dat vinden waar we goed in zijn, gelukkig van worden wanneer we het doen en het liefst is dat meteen ook iets waar we anderen mee helpen en als het mogelijk is daar ook de rekeningen van betalen.

Hele volzin. Ik heb van alles gedaan in mijn leven maar ik denk dat voor deze levensfase de dingen die ik nu doe wel redelijk in dat laatste vakje passen. Nu is mijn leven een bont patroon van invloeden van buitenaf als ik zo terugkijk. Er was altijd wel een externe reden om een bepaalde weg in te slaan.

Aangekomen op het pad waarop ik me nu bevind ben ik alvast heel nieuwsgierig naar de stenen op de weg die ik nog ga volgen. De mensen waarmee ik me nu op dit stuk weg begeef bevallen me in ieder geval een stuk beter.

The future is yet to come!

boel baby buik

De baby komt steeds dichterbij. Moeders zelf is al niet zo groot en fors dus de verhouding baby/moeder gaat er langzaam wat scheef uitzien. Maar wel mooi:

ugh ugh snif

En ja hoor. Zaterdag begin ik om de twee minuten te niezen. Heel vervelend.

Zaterdagnacht kan ik geen kant meer op. Mijn keel doet zeer en hoesten maakt het er niet beter op. Tot overmaat van ramp krijg ik er koorts bij en de combinatie kost me mijn nachtrust.
Mijn neus liep eerst zonder aankondiging gewoon leeg leek het wel. Nu wil het nergens meer heen en ligt er een dam in diezelfde neus. Geen snufje lucht gaat er meer door.

Het lijkt wel of de hele ziektegeschiedenis zich in één weekend wil uiten. Hondsberoerd ben ik zondag en aan het begin van de nacht lijkt het nog nergens op.

Ik besluit iets meer dan halve dagen te gaan. De training moet afgerond, morgen moeten ze toetsen en woensdag moet ik zelf een training volgen. Maar ik heb besloten donderdag en vrijdag volledig ziek op bed te gaan liggen. Dat moet kunnen. Drie dagen in vier jaar.

Mijn stem is er niet helemaal meer maar als ze goed luisteren :)… dan horen ze wat ik te vertellen heb. We gaan het zien vanavond.

Kroegtijgers

Afgelopen vrijdag een heerlijk avond gehad. Mijn oudste dochter was mee, gezellig! Natuurlijk ook de inmiddels harde kern gezelligheidsmensen. FvdB, HS met partner (gezellige dame vond ik!), NO, CD, EB,.. zoals ik al zei een gezellige bende.

De kroeg is ook helemaal goed. We gaan naar Donovan's en vermaken ons daar prima. Maduro stond nu gelukkig zelf aan de draaitafel en daar wordt het alleen maar beter van. Op de top van de avond kon je niet veel meer dan wat schuifelen omdat het smoordruk was.

Zo af en toe is het nodig om uit te gaan. Dat blijven we ook lekker doen. Januari hebben we al in de agenda gezet. December is een te rare maand om zoiets af te spreken, dus die sla ik over. En met mijn vriendje ga ik ook vaker wat leuks doen.

2010 wordt vast een leuk jaar.

25 weken and counting

Ze is nu 25 weken zwanger en het groeit gestaag.

Krista.

Ze hebben op de echo gezien dat het een meisje kan zijn.  En stiekum onderweg lijkt het ook eerder te gaan komen. Week 10 staat er nu als verwachte datum.

Er zijn al drie bedjes; 1 thuis, 1 bij zijn ouders en er zou er 1 bij ons kunnen komen te staan. Dat is handig voor als ze op visite komen en de kleine wil slapen.

Ze kopen ook al kleding in maat 50 dus dat is vooruitkijken ten top. Hun kamer staat letterlijk vol, dus ik kan me niet voorstellen dat ze daar nog kunnen slapen. Als je naar binnen kijkt dan kun je er niet eens meer lopen. Denk dat de katten er nog wel wonen, maar verder..

We wensen ze alle geluk.

f**cked

Net gebeld met de Belastingdienst. We zijn f*cked.

De toeslagen van volgend jaar zijn verrekend om het saldo te dekken. Zuiver geval van jammer.

Het Bureau dat mij moet helpen in mijn schuldhulpverlening helpt mij inderdaad,.. naar de haaien.

Volgens jaar valt er al een toeslag weg omdat mijn laatste dochter 18 wordt. Scheelt 84 euro per maand en dat kan ik nu net dekken met het budget dat we hebben. Nu hebben ze nog even 222 euro onder me vandaan gesloopt. Dat compenseer ik never nooit.

Ik ga maar eens kijken of ik op mijn knieën bij de belastingdienst nog wat kan versieren. Ik weet dat de kans min 10 is, maar je weet maar nooit.

Wish me luck

gloeiende gloeiende

Ik word er helemaal gestoord van. Ik heb een betalingsregeling, waardeloze regeling maar toch, … een regeling. Daarin hebben we afgesproken dat ik geld beschikbaar stel door al mijn inkomsten over te laten maken aan een bureau voor schuldhulpverlening. Dat bureau verzorgt dan mijn betalingen: vaste lasten, variabele lasten, betalingsregelingen, weekgeld.

Ik zorg dat er geld die kant op gaat. Iets meer dan het totaal bedrag dat nodig is. Dat bureau moet dan alleen de betalingen doen.

En dat hebben ze vorige maand niet gedaan !!! Je las het al eerder, er was iets vreemds aan de hand. We hebben daar over gesproken en kort en goed ben ik gewoon de sjaak zoals je dat kunt noemen. De extra kosten die er nu voor waterlevering werden berekend moet ik maar gewoon betalen. Zoals al die extra kosten die inmiddels toch richting de 2000 euro gaan lopen.

Inmiddels is duidelijk dat de betalingsregeling met de gemeentebelasting en met de rijksbelasting ook niet goed is uitgevoerd (lees: niet is betaald). Einde betalingsregeling, volledig saldo per direct opvraagbaar. Extra kosten worden in rekening gebracht.

Zo kom ik er nooit. Ik geef het maar op. Laat maar voorkomen. Ik ben er zat van. Dit kan ik zelf toch niet winnen?

Het bureau kan het de komende vier dagen nog regelen en anders ben ik zwaar de sjaak. Doe er nog maar een schepje bovenop joh. Kan er ook wel bij.

See if I care

on her own

Tig keer heen en weer van de ene winkel naar de andere. Een plantje, een palm, een kastje. Overal en nergens zijn we geweest. Maar het resultaat mag er zijn.

Met een koelkast, een vriezer, een ladenblokje en een werkblad van 140 bij 65 cm  hebben we een keukenblok gemaakt. Daarop een grill/magnetron (1000/800W) en een kookplaat met 4 pitten, een waterkoker en een Spongebob tostimaker.

De TV is wel heel groot (beeldbuis),  dus ik verwacht dat die over enige tijd vervangen wordt door een LCD. De DVD speler en de WII staan er al, de geluidsinstallatie wordt geïnstalleerd. Het internet is aan geregeld en de laptop speelt muziek.

Tijdens het verhuizen hebben wij klimplantjes opgehangen en een lichtsliert met engeltjes. We hebben geprobeerd om stroom naar boven bij de hoogslaper te brengen. Maar het aansluitpunt dat ik had meegenomen was natuurlijk weer te moeilijk. Daar slapen we nog een nachtje over.

De stationsklok hangt en morgen hangt de brandmelder.

Mijn meisje woont op kamers..

R.I.P. Kirby

Hij is dood. Vrijdagavond heeft hij de geest gegeven.
Kirby de cavia.
Hij is 4 jaar oud geworden.

Mijn meisje is daar flink stuk van. Dode dingen vind ze moeilijk. Diertjes die overlijden nog veel mee. En helaas heeft Kirby nogal wat tijd genomen om te overlijden. Stuiptrekkend ging hij door de avond.

De ervaring leert ons dat dan niks meer helpt. Op zo’n moment is de cavia op z’n eind.

En dat is dus uiteindelijk gebeurt. Hij zal begraven worden in onze tuin. Bij de andere huisdieren van de afgelopen tijd. Er liggen parkieten, agapornissen, een konijn en een cavia.

Dank voor de vriendschap en liefde.

Vaarwel Kirby..

OV: the big adventure

Mijn oudste dochter had kaartjes voor Muse. Het concert is in Rotterdam Ahoy en ze gaan met het OV. In het voorprogramma speelt Biffy Clyro en dat klinkt heel prima. So far so good.

Als alles gaat zoals het gaat dan kunnen ze tot Zwolle komen met de laatste trein. Maar ook zij heeft een issue met karma puntjes. Ze komen tot Amersfoort en zullen daar stranden. Drie concertgangers zonder vervoer.

Ik krijg het bericht en ga op zoek naar een oplossing. Een jeugdherberg, hostel of andere goedkope overnachtingsmogelijkheid voor drie. Eerst in Utrecht omdat ze daar eerst langskomen en dan Amersfoort.

Utrecht is snel gebeld en snel duidelijk. Niet te doen. Dan maar in Amersfoort zoeken. De wereld rondgebeld, bijna plek  in een hostel maar dan blijkt het toch maar voor twee te kunnen.

Het plan verandert, via de telefoon wordt me verzocht uit te zoeken wat een taxirit mag kosten. Ze rekenen dan heen en terug omdat ze niet verwachten een retourrit te krijgen. De kilometerprijs is rond 2 euro dus reken maar uit. Een klein 80 kilometer is het zeker dus 160x2 is ruim 300 euro.

Met een flinke onderhandeling kom ik uit op 150 euro. Verder afdingen heeft geen zin, zo slim ben ik dan ook nog wel. Ik meld het door aan de concertgangers en ze gaan accoord. Best een klauw met geld maar stranden in Amersfoort is ook niet alles.

Je zou daar in een kroeg kunnen gaan hangen, broodje iets eten en wachten op de eerste trein. Maar gezien het gezelschap zie ik dat niet gebeuren. Taxi it is.

We spreken af met de taxicentrale en vanaf dan loopt het goed. Eindelijk. Ze verdient het. Ik hoop dat ze het leuke van de dag weet te behouden.

Verhuizing

Het is nu echt zover; mijn oudste heeft een kamer.

Via een collega kan ze zijn kamer overnemen. Vandaag zijn we gaan kijken en ze mag het overnemen. Hij neemt contact op met de verhuurder en dan kan ze tekenen.

Het regelen is begonnen. Een koelkast tafelmodel en wij hebben wel een vriezer. Een combi grill magnetron bij de Aldi en de waterkoker heeft ze al. Borden en bestek en dat soort spul is er wel. Een bankstel en een salontafel moet er nog bij.

Er zit een vaste hoogslaper in en ze heeft een 2-persoons matras. Een roomdivider is handig en een tv-kast,.. zal ik die kopen of toch maar die eiken hoekkast meenemen.

Haar hoofd loopt over. Volgend weekend kan ze nog niet verhuizen maar het liefst zet ze er nu al stapsgewijs spullen in.

We gaan eerst maar eens rondkijken voor wat spulletjes en wachten op het verlossende telefoontje dat ze kan gaan tekenen.

Hulpverleners aan het blok

Je vraagt om hulp bij je bedrijfsmaatschappelijk werker. Die verwijst naar een bureau ‘waar ze goede ervaringen mee hebben’.

Nou, ik niet.

Schuldhulpverlening betekent in mijn ogen hulp om zo snel mogelijk van je schulden af te komen. Overleg, aanbod, kijken naar mogelijkheden, pingelen. Hier werd een brief verstuurd aan alle betrokkenen om een opgave te doen. Na 5 maanden werd een voorstel verstuurd. Dat voorstel kwam na een maand of 4 afgekeurd terug.  Shit.

Midden in de chaos rond het overlijden van mijn vader hebben we de bmw nog eens gevraagd om hulp vanuit een sociaal fonds. Of ze de schuld van de weigeraar wilde overnemen zodat ik aan het fonds kon terugbetalen.

Dat was niet mogelijk omdat ik niet was ondergebracht bij het bureau waarmee het fonds een samenwerkingsverband had. Come again?!? Je raad me aan om naar bureau A te gaan maar dat is niet het juiste bureau. En bovendien raadt de bmw me dan aan om over te stappen naar die ander. Midden in de onderhandelingen. Met eisers die een goederen en loonbeslag op de plank hebben liggen.

We doen een vijf jaars voorstel voor 100% aflossing. Klinkklare onzin in schuldhulpverleningsland, maar je moet wat. Iedereen gaat accoord. Dus we denken rust te hebben.

En nu zit ik alweer achter de computer. Al maanden kloppen de betalingen niet, vaste lasten betalingen. En de aflossingsbetalingen gaan geheel buiten deze tussenrekening om. Die zie ik helemaal niet. De inkomsten die naar de schuldhulpverleningsrekening gaan niet, de betalingen die daar vandaan gaan ook niet. Zomaar ineens gaat er vanalles mis.

Ik mis inkomsten, 573 euro van de belastingdienst en een deel van mijn loon.
Een deel van de inkomsten zou doorgeboekt worden naar bemiddeling, en van de voortgang op bemiddeling zou ik een maandelijks overzicht krijgen.

Ik mis vaste uitgaven. Wel huur, mobielen, internet doorbetaald maar geen energie, water, verzekeringen, televisie totaal ongeveer 475 dat ik plots aan schuld heb. Het waterbedrijf heeft me al een brief gestuurd met 13 euro extra kosten. De ziektekostenverzekering wil mijn medeverzekerden uit de verzekering zetten en bij mijn werkgever voor mij 40 euro extra incasseren via beslaglegging.
Ik zie extra aflossingen voor de twee eisers die buiten de regeling zijn gehouden maar niet voor de belasting totaal 66.
Ik zie het inkomensbeheer plotseling 5 euro exclusief btw duurder worden terwijl ik me steeds minder beheerd voel.

Al in het begin zijn ze me geld gaan kosten toen om de haverklap mijn mobielen werden afgesloten (iedere keer heraansluitkosten), mijn internet steeds wegens wanbetaling werd afgesloten (heraansluitkosten). Mijn energienota werd keer op keer verhoogd met kosten. Zaken die voor zouden komen bij de rechter werden niet nagebeld met het verzoek om coulance. Dat voorkomen kostte me ruim 600 extra. Heraansluitingen en boete al wel rond 150 tot 200 euro extra kosten. Per maand 60 euro beheerskosten is nu na 15 maanden ook 900 euro. Kleine 2000 euro waarmee ik meer had kunnen aflossen.

Ik ben er meer dan zat van. Maar het bureau zal wel denken, ze kunnen toch nergens anders heen. Het contract met de eisers is gemaakt onder het voorbehoud dat bemiddeling via hen loopt. Vijf volle jaren lang.

Dit hou ik zo niet vol, dat weet ik wel. Op zeer korte termijn ga ik die dame maar eens de huid volpraten en eens zien of we een keer een werkende afspraak kunnen maken. Dit kan zo niet langer.

Herfst

Een rustige zondagmorgen. Wandelen met de hond.

Het sneeuwt bladeren deze herfst. Herfst in november. In mijn geheugen vallen de bladeren al eerder, maar dat zal de leeftijd zijn. Er zijn nog veel bomen met bladeren. Maar de wind maakt daar snel een eind aan. Aan alle kanten fladderen de bladeren.

Voor ouders met kinderen een paradijs. Her en der verspreid zie je kinderen zoeken naar dat ene blaadje voor het kunstwerk. Net iets roder of geler of groter. Dat ene blaadjes dat ze nu niet in handen hebben. Dat blaadje dat het hoofdonderwerp van het nieuwste kunststuk moet zijn.

De weinige bladeren die door die zo strenge keuring heenkomen worden zorgvuldig in kranten gepakt. Alsof het bladgoud is gaat het in de tas. Dezelfde kinderen die een meter verderop als een wervelwind door de straat gaan, lopen hier als op porselein door het gras. Grappig om de ouders eerst enthousiast te zien zijn. Op het rondje straks terug naar huis zal ik zeker zien hoeveel geduld deze ouder heeft.

Uit ervaring weet ik dat de bladeren straks thuis een vreselijk onhandige plek zullen moeten innemen. In een stapel kranten te drogen gelegd, met daarboven op een boek of wat om het geheel plat te drukken. Als het helemaal goed droog is na een paar dagen (en waag het als ouder niet om het te verplaatsen naar een handiger plekje!), dan komt het echte werk.

Een groot vel karton en kleuterlijm komen er aan te pas. De jonge kunstenaar zal met de bladeren schuiven en schuiven tot je er als ouder helemaal klaar mee bent. Toch blijf je stimuleren, motiveren en al die andere –eren om het creatieve in het kind boven te houden. Gedurende de rest van zijn of haar leven zal het je daar onbewust dankbaar voor zijn. Het is ook alleen die gedachten die je ervan weerhoud om het zooitje bladeren willekeurig neer te laten komen na het omhoog te hebben gegooid. Om het vervolgens zoals het door de natuur is bepaald vast te plakken op het karton.

Het bijzondere is dat als het kunstwerkje uiteindelijk is gemaakt, het kind zelf binnen het uur de belangstelling voor het werkje zelf helemaal kwijt is. Je hangt het als ouder in het zicht op en uit je bewondering een paar maal. In het begin is het kind dan weer even aapjetrots maar al snel is ook dat niet belangrijk meer.

Dan verhuis je het werkje naar een doos of map herinneringen. Later, veel later zal je het nog eens tegenkomen. En samen met het inmiddels volwassen kind zal je beslissen wat er mee mag gebeuren.

Op mijn ronde terug naar huis is duidelijk te zien hoeveel geduld de ouders hebben. Ze hebben het kind al een meter of wat verderop gekregen maar staan nu samen te beslissen wat te doen. Of eigenlijk wil de ene ouder weg en de andere ouder heeft nog wel wat tijd. Zo herkenbaar.

Quira besluit nog maar een stuk boomstam mee te nemen voor thuis en samen wandelen we naar huis toe. Naar warme thee en een warme mand.