Back to the future

Ooit solliciteerde ik voor een functie waarvan ik dacht dat hij me op het lijf geschreven was.  Ik ging door de assessments en de gesprekken heen en dacht dat het alleen nog wachten was op een vrije plaats. Dan, plotseling, komt er een uitspraak. “Je bent heel goed in wat je doet”. Maar de functie ging aan mijn neus voorbij. Volledig in verwarring bleef ik achter. Er zitten slecht functionerende mensen op de plek van bestemming, hoe slecht moest ik dan wel niet zijn om er niet te mogen zitten?!? Gepijnigd weigerde ik na te gaan wat dan de reden was. Uiteindelijk kreeg ik de functie dus niet omdat ik goed ben in wat ik doe.

Op de plek van bestemming gebeurt lange tijd niks spannends. Collega’s die ik het enorm gun komen er via een stage in terecht. Zelf zit ik op een plek die nog lang niet verveeld, maar helaas wel eindig is. Langzaam komt die zomerstop dichter en dichter bij. En dan is hij er plots weer. De vacature van toen. Ik bent nog steeds heel goed in wat ik doet, en … nog steeds onzeker over wat nu toen toch de reden is geweest om de functie niet te krijgen.

Natuurlijk, ik ken mijn zwakheden. Ik kan zowel vanuit de vloer als vanuit management denken (en ook tegelijkertijd). Mijn planning om die twee gedachten te uiten is niet altijd de meest optimale, maar hij is altijd oprecht. Ik ben niet echt een volger, maar wel een teamspeler. En ik sta voor en achter het team waartoe ik vind dat ik behoor. En er wordt gezegd dat ik nogal autoritair overkom. Het zal.
Maar de pijn van toen blijft. Ik voelde me uitgekotst en dat is niet prettig. En niet prettige dingen voel ik liever niet vaker. Dus ik reageer niet op de vacature.

Dan plotseling hoor ik wie zijn uitgenodigd voor een gesprek. En een aantal daarvan verbaast me. Nooit aan die persoon gedacht voor die plek. Je kent dat vast wel. Mensen reageren op de gekste functies, totaal tegen hun natuur in. En dan begint het toch te kriebelen. Had ik maar…

Wat zou er gebeurt zijn als… We zijn een paar jaar verder. De managementlaag van toen is geëvolueerd. Wie weet.. Maar dan lees je de tekst nog eens door. De sluitingsdatum is voorbij. Een manager die je kent had ooit gezegd eens een balletje op te gooien, maar dat zal wel een loze belofte zijn geweest. In ieder geval heeft het niet tot iets geleidt.
Zou er nog ruimte zijn? Ze zoeken meerdere nieuwe collega’s. Loop je opnieuw tegen een muurtje op? Misschien juist wel handig, kun je nu eens vragen hoe het muurtje er uit ziet.

De weg naar de toekomst gaat via het verleden. De kans is voorbij. Het muurtje bestaat, alleen de samenstelling is me onduidelijk. Wat maakt mij ongeschikter dan de mensen die er nu zitten. Die informatie is verdwenen. Uithuilen en opnieuw beginnen. En duimen dat de kandidaten die ik ongeschikt acht ook ongeschikt gevonden worden. Anders moet ik toch eens aan de bril.

Management inc.

Je kent ze wel, de mannen die weten wat ze zijn en kunnen. Als een pauw lopen ze op de werkvloer. Kijken statig naar links en statig naar rechts om te zien hoe de burgerij zich een slag in de rondte werkt.

Vanuit het niets komt hij om hoog op de ladder. Geen stap laat hij ongebruikt, geen trede slaat hij over.

Helaas is dit type niet bestand tegen een grote hoeveelheid stress. En dat merk je als onderdaan direct. Bij de minste fout die zo'n nietsnut maakt is het zover. Plots komt er een uithaal die bij een WK Boksen niet zou misstaan. Je ziet hem niet aankomen en gaat dus KO in de eerste ronde.

Gevolg is dat je grofweg twee mogelijkheden hebt. Terugslaan of opletten zodat je de volgende mep kunt ontwijken.
Wat doe je als type één? Hard en genadeloos sla je terug. Daarvoor heb je natuurlijk niet alleen vuisten. De mep zelf kun je doorswingen. De kracht van je tegenstander gebruiken in je eigen aanval. Ja ja, aikido ten top.
Heb ik al eens vertelt dat werken topsport kan zijn? Nou, bij deze dan nogmaals. Aikido...

Er komt een volslagen onterechte aanval die je met geen mogelijkheid had kunnen voorspellen. Geen grijze cel in je hoofd die dat kon bedenken.
Een putter mailt. En dat is goed. Mail heeft de fijne mogelijkheid om doorgestuurd te worden. Stel, een groep stelt een plausibele vraag. De mogelijkheid om het verzoek in te willigen is ruimschoots aanwezig. Maar aangezien je niet tot de puttersfamilie behoort, kun je het niet inwilligen.
Je geeft de groep aan dat je het verzoek beschrijft en doorstuurt aan de putter. Met uiteraard het vriendelijke verzoek om het verzoek in te willigen en de groep daarvan op de hoogte te brengen. Natuurlijk gun je de putter zijn glorie.

Maar dan komt het. De putter maakt een misstap op de ladder en stelt de vraag bij de verkeerde opperputter. Die wijst het verzoek af en keer het de volle 100%. Daar waar het verzoek was om niet te hoeven werken, wordt het bevel extra werken.

Beschaamd ziet de putter het resultaat van zijn kronkelen. Dat is niet goed voor zijn gloriebehoefte en dus mag jij de boodschap gaan brengen.
Nu komt het mooiste moment. In de mail staat een bijna Duits bevel. En dat mail je door aan de groep met het verzoek. Het beeld van de putter wordt aangepast.

Hij wordt nu gezien met zijn werkelijke gezicht. Nooit kun je hem de rug toekeren. Hij zal niet voor of achter je staan, maar je laten vallen wanneer het zo uitkomt. En zijn grote perkamenten rol houdt hij angstvallig dicht, zijn bedoelingen worden nooit helemaal duidelijk...

Heb je er ook zo één op het werk?
Leer Aikido en overleef!