We vorderen, langzaam maar zeker. Het is nog lang niet af maar het eind van het budget is redelijk bereikt.
We willen de radiatoren nog ombouwen met koven. Er moeten nog andere vitrages komen. De gordijnen moeten nog afgewerkt worden met een koof.
De lambrisering moet nog afgewerkt worden en er zijn nog geen plinten en de hoeken zijn nog niet afgewerkt.
Ja, ja,.. ik weet het. Voornamelijk afwerking. Maar toch.
Ik had foto’s beloofd. De camera bevatte ook nog foto’s van een eerdere fase. Die wil ik je niet onthouden. Let op de buizen in de hoek rechts naast het raam of de wanden tot een meter hoog. Deze wanden zagen er zo uit toen ik besloot dat het genoeg was.
En weet je nog dat ik zei dat we in een bouwkeet woonden? Dit was de opgeruimde versie. Mijn vriendje is niet iemand die gedurende een verbouwing gaat opruimen. Hij is meer van de versie ‘dat doe ik allemaal als ik klaar ben’.
Dit is dus nadat ik heb opgeruimd en er een overdenkingsmoment heeft plaatsgevonden.
Toen ik thuis kwam was de vloerbedekking al van de muur. We hadden ooit projecttapijt met dikke vette lijm (bijna carboleum) tegen de muur geplakt. Dat dikke bruine spul staart me nu aan, naast de gaten en hobbels in het stuc-werk. Verder afsteken betekent dat we tot op de buitenmuur komen, er is een stukje geprobeerd. Ik moet toegeven; dat was prima lijm.
Maar grote bruine vlekken lijkt niet. We hebben besloten dat we naar de kleurlijn licht-beige gaan dus we maken nogal een stap. We gaan egaliseren.
Boven de vloerbedekking zat onze vorige kleurkeuze blauw. Nu kun je daar met een deklaag wit wel naar licht-beige. Daar zie ik niet zo’n probleem. Maar het stuc-werk boven de vloerbedekking is wat ik maar Griekse stijl ga noemen. Vrij met draaiende bewegingen reliëf aangebracht. Als we de onderste meter gaan egaliseren dan kan daarboven niet veel reliëf zijn. Dat is dan in mijn ogen niet mooi. Dus ook daar moet wat reliëf weg.
Er is flink gerookt in huis en dat is te zien. Minder dan ik had verwacht maar toch op plaatsen vieze nicotine aanslag. En dat gaat altijd een leuke verbinding aan met een verflaag om dan een volledig nieuwe kleur te laten ontstaan. En ook dat is niet wat ik wil. Dus zullen we moeten voorstrijken om de zuigende werking te verminderen en zullen we een laag moeten aanbrengen ter dekking.
Op de meest onmogelijke plekken op onze nieuw te ontstane muur zitten moeizaam aangebrachte gaten. Gordijnrailsen aan het plafond worden verwijderd en laten ook daar zien dat er flink is gerookt. De gaten moeten gedicht. De raamkozijnen die van hout zijn laten zien waar de houtrot zit. De plinten zijn niet meer om aan te zien.
We halen egaliseer pasta op om de muren weer in vorm te brengen. Verbazend genoeg voor ons lukt dat eigenlijk heel goed. Maar als we een paar meter verder zijn begint het eerste stuk in te drogen. Tot onze schrik gaat de lijn door de voorstrijk en de deklaag heen een verbinding aan met de pasta. Grote donkere bruine vlekken komen boven. We laten ons niet uit het veld slaan. We steken al zo lang boven het maaiveld uit, dit zal ons niet kisten. We halen super dekkende power muurverf en wachten tot de egaliseer droog is geworden. Dan rollen we met de RAL kleur die dicht bij onze bestemmingskleur zit over de vieze bruine vlekken heen.
Het ziet er mooi uit en geeft een goed idee van wat het gaat worden. We hebben met de muurverf meteen ook de bovenste delen van de muur gedaan. Mijn vriendje is op een gammele trap het plafond aa het verven geslagen. Net boven je macht werken was niet leuk herkent hij nu. Spierpijn is best fijn na hard werken en tevreden gaan we de spetters eraf douchen. Terwijl ik wacht op mijn beurt denk ik toch wat lijm terug te zien komen. Ik neem me voor nog voor de zekerheid een laag te rollen voordat we de uiteindelijke verf aanbrengen.
Ook mijn vriendje ziet wat ik zie. Als ik na het douchen beneden kom zit hij sip op de bank. Optimist als ik kan zijn (ja echt) verzeker ik hem dat na nog een voorstrijk laag en een lik super power dekkende verf het toch echt wel wat gaat lijken.
Het licht aan het eind van mijn tunnel vervaagt met iedere laag die we aanbrengen. Na in totaal vijf lagen geef ook ik de strijd op. Als het niet goedschiks wil, dan maar een lambrisering van schroten.
Ik vraag het vriendje van mijn dochter, maar hij kan dat weekend de auto van zijn ouders niet gebruiken. Ik vraag een vriend of hij dat weekend kan. Hij belt achter zijn huidige afspraak aan om het te verzetten, maar dat gaat niet lukken. Dan vraag ik een collega of hij me met het transport wil helpen. En gelukkig vind die een dagdeel bouwmarkt leuk tijdverdrijf dus plannen we het halen van de schroten in. Het is nogal een volume, maar ik laat het voorzagen op de gewenste maat en dan pas het in de achterbak. Decoupeerzaak en wat zaagjes erbij en we kunnen.
Niet alle schroten zijn recht. Sommige zijn zo krom dat ze niet tegen de muur willen blijven zitten. Mijn advies aan mijn vriendje is om ze nat te maken en dan in de gewenste vorm te laten drogen. Maar goed, mannen…. Hij besluit het beter te weten en al snel is het aanbrengen van de lambrisering een ware titanenklus geworden.
Naast alle schroten plaatsen moet er natuurlijk ook achter en onder radiatoren gewerkt worden. Uiteindelijk gaan we er een koof omheen bouwen, maar nu nog even niet. Er lopen ook buizen in een hoek omhoog. Lelijk gezicht en het ergert me al tijden. Die gaan we achter een koof plaatsen. Maar de bedrading naar boven moet bereikbaar blijven voor het geval dat.. En omdat we niks willen boven en alleen met montage kit gaan plakken is ook dat een hele uitdaging.
Alsof dit alles nog niet voldoende is moeten natuurlijk de raamkozijnen en deurkozijnen en deuroppervlakken schoongemaakt, geschuurd en gelakt worden. Zoals ik al zei hebben de houten kozijnen zo hier en daar houtrot. Komt de verhuurder vanzelf op terug, maar nu even niet.
Nu na een tijdje zijn we al een stuk verder. De hoeken zijn we gaan afwerken met profielen en de lambrisering wordt afgewerkt. Er moet nog een vensterbankplank worden geplaatst en wat sfeerverlichting maar het resultaat lijkt al heel aardig. Ik zal dit weekend foto’s plaatsen van hoe het er tot nu toe uitziet.
De driezitter die we hadden is onderdeel van een bankstel van mijn oudste dochter. Zij kocht een volledig bankstel en hield zelf de tweezitter en de fauteuil. Anders was haar kamer wel heel vol.
Ons oude bankstel was een eiken frame met een lederen, bordeaux rode kuipzitting driezits met twee fauteuils. Het bankstel was op. De zitting was na vele jaren mishandeling eerst vaal geworden en daarna op plaatsen gescheurd. Een kleed op de zitting was hard nodig. Toen zij het bankstel kocht dachten we met haar driezitter wel even vooruit te kunnen. We rekenden onderling af en dankten de oude bank af.
De stoffen bank had een creatief design in de stof. En een onhebbelijke piep merkten we pas dagen later. Het frame protesteerde iedere keer als iemand de armleggers gebruikte.
We waren dat ook blij dat we op zoek konden naar een andere. Want bordeaux-rood had ik inmiddels wel lang genoeg gezien.
Via internet vond ik een leuk bankstel. Leder, bruin, comfortabel leek het wel. En groot. Heel groot. Al voordat ik een bod uitbracht vroeg ik me af of het zou passen. Optimist als altijd besloot ik van ja en maakte ik me ook totaal geen zorgen over transport.
Afgelopen dinsdag ben ik gaan kijken. De oude eigenaar wilde me ook wel helpen met brengen. Dus hebben we samen woensdag een auto gehuurd en hebben de bank samen ingeladen. Het uitladen zou ik mijn vriendje laten doen besloot ik toen al.
Een nu hebben we een ander bankstel. Leuk, zo onder de lakens. Want het huis is een bouwkeet. Daar zal ik nog wel verslag van doen. Maar eerst ga ik verder met werken. De blog wordt zsm weer aangevuld.
Hoe ziet het er voor de verbouwing uit?
Mijn vriendje had me al gewaarschuwd dat hij alvast begonnen was onze kamer te verbouwen. Want zoals het er nu uitziet zijn we het wel zat. Te lang tegen aan gekeken. Er zit toch wat zigeunerbloed ergens stiekum in me want ik verhuis (van huis of van indeling huis) veel vaker dan de gemiddelde mens om mij heen. Het project zou deze zomer plaatsvinden, dan konden de spullen in de tuin staan en kun je spetteren zoveel je wilt. Mijn vriendje heeft anders besloten.
Zodra ik ons huis instap weet ik dat we een lange weg te gaan hebben. Ik ga de komende tijd leven in een bouwkeet.
Ik zal jullie eens laten zien wat het nu is en hoe we van A naar Beter gaan komen. Zal vast niet op de standaard manier zijn.
Vandaag mag ze naar huis. Eindelijk.
Gister nog even door het lijstje heen gewandeld met de receptie longafdeling. Medicatie recept voor het huis gemaakt? Afbouwschema antibiotica op papier? Machtigingsformulier voor de vloeibare voeding ingevuld en doorgestuurd? Zuurstofkast en 2 tanks staan op het huis. Heb ik alles? Alles in orde zo, niks vergeten? De dienstdoende arts bevestigt me dat alles in orde is.
Op mijn vraag hoe laat ze dan ontslagen wordt krijg ik eerst een dagdeel (de ochtend), dan een verkleind dagdeel (eind van de ochtend). Als ik zeg dat het zorgvervoer dat ik 24 uur vooraf moet regelen een specifieker tijdstip nodig heeft wordt het moeilijk. Tussen 10 en 12 uur zegt ze. Kan ik voor het vervoer nog steeds niks mee. Ik stel voor 11 uur en vraag of dat reeel is. Een zucht van verlichting aan de andere kant. Met 11 uur kunnen ze accoord gaan.
Ik bel het zorgvervoer en geef aan dat het om een ontslagrit gaat. Anders halen ze nog een paar anderen op en duurt de rit vrij lang. We hebben geen rolstoeltaxi nodig dus dat is makkelijk. Ik bel nogmaals met de receptie van longziekte. De arts geef ik door dat de taxi om 11 uur is gereserveerd en dat ik er rond 10.15 uur zal zijn voor overdracht.
Vanmorgen was ik er op tijd. De apotheek moest nog langskomen met de papieren en de overdracht. Nogmaals wijs ik ze op het schema (om 11 uur heb ik een zorgtaxi beneden staan, 10.55 uur gaan we uiterlijk naar beneden). Ze verzekeren me dat het goed komt.
Maar dat is niet zo. De apotheekdame komt net 10.50 uur en doet de overdracht aan mij. Zonder voeding. Ik wijs haar op de afspraak die ze niet kan terug vinden. Ze moeten de dietiste bellen, maar daar heb ik geen tijd meer voor. Ik geef aan naar beneden te moeten. En dan plots staat verpleging twee vrouw sterk voor me. Waar ik de zuurstof heb?
Ik vraag wat ze bedoelen. Mijn moeder heeft de afgelopen twee dagen meermalen de tube onder haar neus vandaan gehaald. De verpleging en de arts had gezegd dat ze die mocht afdoen als het niet nodig was. En nu plots krijg ik haar zonder tank niet mee?!? Het is een rit van een half uur. Ze heeft afgelopen twee dagen meermalen enkele uren zonder gezeten.
Met een uitgestreken gezicht melden ze dat ik naar het huis mag om de tank op te halen. Nog eens? Met het openbaar vervoer (als het een beetje leuk aansluit) is het enkele reis toch zeker 45 minuten. Dan nog de tank halen en terug, ik ben zo twee uur verder. Dan nog de opvang bij aankomst in het huis, eten, boodschapje. En uiteindelijk ga ik vandaag ook terug naar Groningen.
Dan komt uit de kelder van hun repertoire de melding dat ze een ambulance kunnen regelen omdat mevrouw geen eigen vervoer heeft. Ik vind het goed. Gaan we met de ambulance terug. Maar dan kan ik plots niet mee. Ik mag achter de ambulance aanrijden. Ik vraag nog met het nodige venijn in mijn stem hoe ik een buschauffeur dan kan laten doen. Mijn moeder wordt nog gestrester dan ze al is. Alleen in de ambulance. Haar ademhaling wordt vlak en als ze haar bloeddruk zouden meten…
Ik sleep de dames naar de gang en wijs ze op wat ze ins hemelsnaam aan het doen zijn. Zien ze niet wat de gevolgen zijn voor mijn moeder? Iedere idioot ziet haar ademreactie! Gisteren heb ik alles gecontroleerd, gisteren was alles accoord. Gisteren is er niks gezegd over zuurstof meenemen. En we hebben het wel over de zuurstof gehad.
Ze gaan in overleg. Ik bel ondertussen het zorgvervoer met duizenden excuses. Ze tonen meer begrip dan de afdeling en gaan annuleren. Wensen ons veel sterkte. Toch lief. Liever dan dat spul aan de andere kant van de gang.
Maar aan de andere kant van de gang is een andere dame aan het meedenken. Ze heeft gisteren het gesprek gehoord. Ze vond het nog zo goed dat ik alles controleerde. En ze geeft aan dat, als ze de situatie uitlegt bij de ambulance, er vast een uitzondering mogelijk is. Ze belt direct, legt het in twee zinnen uit en dankt de broeder aan de andere kant.
Ze wenkt me erbij (mijn oren zijn prima, maar toch doe ik of ik het allemaal niet hebt gehoord). Ik dank haar uitbundig voor haar begrip, inzet en regelcapaciteit. En het effect is zoals beoogd. De twee gangdames buigen het hoofd in schaamte.
Een klein half uur later komen de broeders op zaal. Ze sluiten haar aan op de zuurstof en hijsen haar op de brancard. Boodschappenwagentje met spulletjes en de bos bloemen mee en daar gaan we.
In het huis leggen ze me uit hoe de kast en de tanks werken en hevelen haar over op de kast. Ik leg het haar straks wel uit. Beetje bij beetje komt nu de spanning los. Een verpleegkundige van het huis komt net als de broeders vertrekken en ik vang haar op (ik heb alle papieren, draag ik zo over aan haar). Ze gaat naar binnen en legt een arm om mijn moeder heen. Die barst spontaan in tranen uit. De spanning moet los.
Ik laat haar achter in de veilige armen van de dame die ze vaak overdag ziet en ga even een boodschapje doen. Ook ga ik even langs de apotheek, voeding was immers nog niet geregeld. Als het niet wil zoals het moet dan moet het maar zoals het kan. Even de apotheker (die ik gisteren sprak om te vragen wat het ziekenhuis moet doen wil het goed gaan) aangeven dat het niet is gegaan zoals het moet. De man zag er slagvaardig uit, die regelt het dan wel.
Bij de apotheek ziet hij me binnenkomen en wenkt me. Hij vraagt of alles onderweg is. Medicatie recept heeft hij binnen zien komen. Die brengt hij vanmiddag langs op het huis. Maar hij miste de voedingsmachtiging. Ik bevestig het gemis en vertel hoe het ging. Ze hebben aangegeven dat de machtiging naar de verzekeraar wordt gefaxt en dat die het dan doorstuurt naar de apotheek. Een diepe zucht ontglipt hem. Dat is de regeling zoals die jaren terug was. De huidige regeling is direct naar de apotheek. Hij geeft direct aan er werk van te maken en alvast voor vier dagen mee te geven.
Even een boodschapje gedaan en met vloeibaar en vast voedsel terug naar haar kamer. Daar is alweer een andere visite komen kijken hoe het is. Ik maak een tosti en schotel die samen met een vruchtensapje voor. Kijken of ze die ongemerkt kan wegwerken. In het zorgplan wordt ze vanaf nu begeleid bij de voedingsmomenten. Niet dat ze haar bammetjes gaan smeren maar ze gaan haar ophalen voor gezamenlijk eten.
Ik doe de overdracht naar de verpleging, controleer de aantekeningen in het dossier en geef de voeding af. Dan ga ik weer naar de kamer. De vorige visite is weg en ze ziet er weer wat monterder uit. Ik leg haar uit hoe de kast en de tank werken en laat het haar vervolgens zelf doen. We gaan een minirondje met de tank over de gang. Daar komen we weer jan en alleman tegen en maken overal een praatje. Die paar meter kosten flink wat tijd.
We gaan terug naar de kamer en ik laat haar zelf de overstap doen van tank naar kast. Dat gaat prima. Ik kan gaan. En dat doe ik met liefde. Het is genoeg geweest. Zover ik het zie heb ik het goed achter gelaten. Ik druk haar op het hart beter voor zichzelf te zorgen en sneller te signaleren dat hulp nodig is. Zeker als ze nog een tijdje meewil. Dat is geen verplichting maar een keuze. Ze mag ook de keuze maken dat ze niet meer wil. Is mij om het even. Maar als ze een keuze maakt is het fijn als ze daar naar handelt.
Ze geeft aan nog niet dood te willen en haar leven te beteren. We gaan het zien. Ze is geschrokken van het ziekenhuis en wil dit niet nog eens meemaken. Al is het haar 200% meegevallen. Ze had een antiek schrikbeeld van een ziekenhuis en in werkelijkheid was het haar meegevallen. Maar dan nog wil ze dit niet nog eens. Ze kan er enige invloed op hebben. Ik ga het niet kunnen voorkomen en zij ook niet. Maar ze kan wel haar best doen door eerder aan te geven dat er iets moet gebeuren.
Moe ga ik op weg naar de trein. Nog even een paar uur openbaar vervoer en dan is het klaar. Kan ik mijn vriendje in de armen sluiten. Op het station haal ik Leonidas bonbons voor hem zoals ik altijd doe als ik voor langere tijd van huis ben.
Op naar huis. Eindelijk!
Geregeld.
Ze gaat naar huis met 1 liter zuurstof. Het ziekenhuis regelt dat zelf met het huis. Omdat het vandaag 5 mei is en qua administratie niemand aan het werk is zal de portable fles pas morgen in de loop van de middag beschikbaar zijn. Dan krijgt ze hem aan bed en kan ze losgekoppeld worden van de muur waar ze nu de zuurstof nog uit haalt.
Ze krijgt nu energie verrijkt vloeibaar voedsel bij. En ze heeft een hele lijst moeten bijhouden van wat ze at vandaag. Sla me dood waarom. Ze ligt aan het zuurstof vanuit de muur en ga zover de flex tube haar laat gaan. Het eten komt van de voedingsassistent en toch moet zij bijhouden wat dat dan allemaal is. Whatever. Morgen is de zaal arts weer aanspreekbaar. Dan zal ik haar vragen om een ZM machtiging zodat ze ook in het huis voor een periode vloeibaar voedsel kan krijgen.
Met de evv-er van het huis heb ik het zorgplan aangepast. Ze zal meer begeleid worden bij de maaltijden, meer betrokken worden in de sociale activiteiten en minder te zeggen krijgen over het inschakelen van medische hulp als dat nodig lijkt te zijn.
De huisarts is op de hoogte van haar gesteldheid, zoals geestelijk als lichamelijk.
Vanuit de verpleging zal getracht worden om in de buurt een fysiotherapeut te benaderen met een copd aantekening waarbij ze kan trainen. Er is een lijst beschikbaar maar de dichtstbijzijnde daar is nogal even uit de buurt. Wordt vervolgd.
Haar saturatie lijkt goed te blijven. Morgen wordt in de loop van de dag nog een uitgebreid algemeen bloedbeeld bekeken. Als alles gaat zoals het nu gepland staat dan breng ik haar vrijdag aan het eind van de ochtend naar het huis. En ga ik aan het eind van de middag naar mijn huis.
Mijn huisarts had mij nog een zwaardere puf met ontstekingsremmer erbij gegeven en dat lijkt goed te helpen. Het hoesten wordt minder fel en vaak. Maandag moest ik maar weer aan het werk. Uitrusten :)
Ik trof een zwoegend ademhalend mensje aan. Door een verhoogde oogboldruk stond het bloed letterlijk in haar oogwit. Haar borstkas gaat als een blaasbalg op en neer, ondanks de 3 liter zuurstof die ze via haar neus krijgt ingeblazen. Ze wordt beneveld drie keer per dag, neemt één keer per dag haar eigen medicijnen, krijgt antibiotica en prednison via een infuus.
Het schrikbeeld van vorig jaar komt me weer voor de geest. Ze heeft in het huis een aantal malen gezegd geen arts nodig te hebben en men heeft naar haar geluisterd. Dat ga ik veranderen.
Ik moet de longarts spreken. Wat is de verwachte ontslagdatum? Wat is de verwachting van terugkeer (medz, zuurstof). Wat wil de longarts veranderen aan het zorgplan en wat wil ik zelf veranderen.
Daarvoor moet ik het afdelingshoofd van het huis spreken. Degene die medeverantwoordelijk is voor de indicatiestelling.
En om te zorgen dat ze een dokter of behandeling niet kan weigeren ga ik me hardmaken voor een beschikkingsbevoegdheid. Als ze een euthanasieverklaring wil opmaken, prima. Maar niet zo ongemerkt er bijna tussenuit glippen. Boeit me niet wat voor verklaring ze ervoor opdist, niet geaccepteerd.
In het ziekenhuis zijn ze van plan om haar een diëtiste te laten zien. Leuk, maar ik zie daarvan het nut niet als ze twee broodmaaltijden zelf kan regelen (lees: naar wens kan overslaan). Ze vergeet ook zomaar wat er is gezegd en waarom iets nodig is (drie maaltijden per dag is zoiets dat ze voor het gemak vergeet).
Morgen de longarts en de huisarts maar eens raadplegen (lees: op de huid zitten). Dit moet anders!
Het verzorgingshuis waar mijn moeder verblijft belt op. Mijn moeder is met de ambulance op last van de weekendarts overgebracht naar het ziekenhuis. Haar zuurstofopname in het bloed is met meer dan een kwart verminderd. Dat betekent dat ze niet alleen moet zwoegen om adem te halen maar dat ze ook nog eens alle spieren van minder zuurstof voorziet. Daardoor heeft ze hartritmestoringen. Het totaalbeeld is op dit moment voor de weekendarts reden om haar op te laten nemen.
Daar zal ze aan de zuurstof worden gelegd, ingeregeld worden, er zal gekeken worden naar andere medicatie. Haar hart moet opnieuw onderzocht worden (hebben we vorig jaar ook gedaan..).
Plots is hoe ik me voel niet meer zo interessant. Ik moet daar naartoe, iemand moet haar bijstaan. Voor mijzelf kan ik ook daar eventueel met haar huisarts wel overleggen. Een tas ingepakt en ik ga onderweg.
We gaan reorganiseren, ik zei het al eerder.
Zeuren op niveau kan ik prima, ga ik ook maar weer eens doen.
Ik en mijn collega trainers vervullen een rol. Belgeit plus noem ik het altijd, maar in essentie belgeit. Wat betekent dat nou in de praktijk? Niet alleen voor mij maar ook voor mijn collega’s met een plus. Of wat te denken van de huidige teammanagers?
Wie mag er allemaal aan de selectie deelnemen?
Iedereen mag solliciteren, maar de medewerkers van wie de functie vervalt of bij wie krimp in de functie plaatsvindt, mogen met voorrang solliciteren. Als er dan nog vacatures over zijn, kunnen de overige medewerkers in procedure worden genomen.
De strijd ligt open voor iedereen. Volslagen goed dat mensen die zonder werk dreigen te komen voorrang hebben. May the best…
Wat merk ik hiervan als agent bij KPN Contact?
Elke afdeling krijgt een Trainer/Coach die nieuwe en bestaande medewerkers gaan
trainen/coachen.
Elke afdeling. En wat bedoelen we met een afdeling. Eens verder lezen in die tekst.
Daar zie ik niet veel verschil met wat ik nu doe. Al hoop ik dat het trainen en coachen van bestaande medewerkers een belangrijk onderdeel wordt en geen restcapaciteit.Wat is het verschil tussen een teamleider en een inhoudelijke coach?
De Teamleider is breed verantwoordelijk voor zijn afdeling: budgetten, performance afdeling,
ontwikkeling medewerker. De Trainer/Coach is verantwoordelijk voor het trainen en coachen van bestaande en nieuwe medewerkers.
Geef ik als teamleider straks leiding aan 20 agents + 1 trainer/coach =21 personen of zijn het 19 agents + 1 trainer/coach= 20 personen.
Uitgangspunt is 20 agents en een Trainer/Coach, maar afhankelijk van het totale aantal,
indelingen en afrondingen kunnen er kleine afwijkingen zijn.
Span of controle 20 agents. Dus met onze rond het even af 200 mensen komen er 10 teamleiders en 10 trainer/coach medewerkers.
wat gebeurt er met Teammanagers..?
Dit hangt af van het aantal en niveau teammanagement functies dat terug komt. Als
er bijvoorbeeld teveel Teammanagers op een niveau zijn, …. Zij kunnen overigens wel solliciteren op andere rollen zoals Trainer/Coach.
Dus als een teammanager geen teammanager kan zijn dan heeft hij of zij plots inhoudelijke kennis? Didn’t see that coming.
Mogen de huidige Agent Trainers en begeleiders ook solliciteren naar de Trainer/Coach functie?
Ja, Agent Trainers mogen hierop solliciteren. Alleen krijgen Teamleiders en medewerkers van wie de functie vervalt, voorrang bij geschiktheid.
In de hele chain of command vervallen functies. Al die mensen mogen reageren op de functie trainer/coach. Dat zijn veelal mensen met minder inhoudelijke kennis. En lees ik nou dat begeleiders niet aangemoedigd worden om te reageren?
Als ik niet door de selectie kom, wat gebeurt er dan?
Als je niet boventallig wordt door de krimp, en je wilt Teamleider worden, dan krijg je geen
selectie- maar een ontwikkelassessment. Als daar grote aandachtspunten uit komen, is het
raadzaam dit goed te bespreken. Je kunt dan alsnog besluiten om te solliciteren op één van de
andere functies, of om gericht met een ontwikkelplan aan de slag te gaan.
Dus ook al ben je niet geschikt, als je de wil toont om te veranderen mag je gewoon aan de slag. Ik mag hopen dat bij gebleken twijfel zelf de wil om te veranderen niet voldoende zal zijn om de functie te krijgen.
Uitgangspunt is dat de Teammanagers op hun huidige functieniveau 1 op 1 worden geplaatst in de functie van Teamleider
Oh, dus je kunt niet eens niet-geschikt zijn als teammanager.
Trainer/Coach:
• Inhoudelijk coachen en ontwikkelen van medewerkers
• Verantwoordelijk voor het inwerken en opleiden van nieuwe medewerkers
Krijgt een nieuwe medewerker dan een instroomtraining van deze trainers?
Assessments en benoemingen Teamleiders, Trainer/Coach
In onze vestiging is dit in juli/augustus/september.
Een indicatie van het functieniveau zegt een verwachting op niveau F/G. Nu is het D met een toeslag tijdens inzet. Het zal wel een overzetting op huidig functieniveau worden in de niveau schaal. Dat betekent een horizontale verplaatsing en per maand dus terug naar het basis niveau +2,5%. Dat wordt weer flink werken op toeslagmomenten anders trekt Bruin het niet.
Mijn werkgever gaat reorganiseren. De hele organisatie structuur gaat over de kop.
Ik werk in een callcenter. Je kunt het niet bedenken of de laag wordt aangepakt. Zover ik dat nu kan bekijken blijft alleen de onderste laag, de belangrijkste, buiten schot. Verder wordt alles anders. Iedereen mag straks solliciteren op een veranderde functie.
Daar waar afgelopen winter ineens van veel naar maar één trainer werd teruggeschakeld, en vestigingsbreed maar zes trainers in de rol zouden vallen gaan we het straks weer helemaal anders doen. Daar waar met veel pijn gesneden is om op 24 trainers te komen gaan we nu naar een plan met 146 trainers. Alleen op mijn locatie dan een man of 55.
Betekent dat het fiks uitgekleed wordt, geen instroom meer. Of juist uitgebreid zodat we het vakinhoudelijke gaan borgen. Een plattere organisatie, geen praktijkopleiding meer. De begeleiders zoals die er nu zijn zijn dan niet meer nodig. Of moeten die de functie (want het wordt een functie) van trainer/coach nu gaan vervullen?
Bleh. Eén schrikbeeld op mijn netvlies. Een aantal begeleiders zie ik dat nog niet doen. Maar als we straks om moeten naar die organisatie invulling, dan zullen er mensen moeten zijn die het gaan uitvoeren. En bij gebrek aan anders….
Er is te weinig antwoorden bij teveel vragen. Het hoe wat wanneer is nog helemaal niet duidelijk. Zoals steeds in deze organisatie gaat eerst de botte bijl in je realiteit en daarna komt de hark. De grashark maakt het compleet en als de rook om je hoofd is verdwenen is een andere realiteit ontstaan. En ondertussen blijft de shop open en gaan we gewoon verder. Verder alsof er niks gebeurt en je toekomst niet in één klap volstrekt onzeker is geworden.
Om de collega’s op werk op de hoogte te brengen van mijn situatie bel ik op. Een collega neemt de telefoon aan: de bazen zijn op een heidag.
Ik vertel hem hoe het is om vervolgens even stil te mogen zijn. Hij ligt in een deuk. Uit eigen ervaring herkent hij wat ik meemaak en vermaakt zich kostelijk. Hij weet hoe slecht ik er tegen kan om niet in controle te zijn. En dit ligt ver buiten mijn invloedsfeer.
Van de huisarts kreeg ik een leuke medicijnencocktail en het dringende advies om dit uit te zieken. Astmatische bronchitis aanval met taai slijm opbouw en mogelijk een verdwaalde virusinfectie. Die bug was niet helemaal zeker omdat het gepiep en gekraak van luchtwegen maar vooral longen te overheersend aanwezig was.
Met slijmlosmakend spul probeer ik het vastzittende slijm dat het ademhalen lastig maakt los te weken. Als het dan los in mijn luchtwegen rondwaait barst de hoestbui weer los. Dat klinkt als een zeehondje met brokhoest, echt heel naar. De ademhaling rochelt door dat al spul en de koorts breekt vaak aan alle kanten los.
In de nacht is het nog wat vervelende. Overdags zit je nog rechtop en dan helpt de zwaartekracht. Maar in de nacht zakt alle ellende naar één zijde. Ik ben nogal een wentelteefje dus regelmatig zakt de zee van rommel van de ene zij naar de andere. Dat gaat gepaard met een meelijwekkende hoestbui. Een volwassen zeerob zou op de vlucht gaan voor het geluid.
Het is wel fijn voor de lijn. Tussen de benauwdheid door eten duurt een flinke tijd. Een bakje muesli is dan een uitkomst. Dat is na een uur of anderhalf nog net zo laf als toen je ermee begon. En verder smaakt alles precies hetzelfde. Dus smaakt niet veel en met mijn vormen is dat niet geheel onwenselijk. Als er zo plaatselijk wat verdwijnt is dat helemaal geen ramp.
Voor het eerst in ruim vier jaar bij deze baas laat ik verstek gaan. Als ik het nu niet uitziek heb je kans dat ik er spijt van krijg. Het is even niet anders. Zodra het gepiep, gekraak en geblaf weer wat weg is ben ik weer van de partij.
Ziek thuis met een kop vol watten (laten we het netjes houden) en onder de invloed van medicijnen kijk ik naar AT5. Leuk, regionaal nieuws.
Nieuws over de op hande zijnde staking van schoonmakers op Koninginnedag. Maar ook handhavingsvraagstukken. De politie gaat met vereende krachten controleren op illegaal gekocht bier.
Ik probeer me dat voor te stellen. Hoe zit dat met de bewijslast. Politie agent X stapt op je af en verdenkt je van het in het bezit hebben van illegaal gekocht bier. Wat dan? Moet je een bonnetje uit je binnenzak halen om te bewijzen dat je hem hebt betaald. Moet er dan op dat bonnetje ook gemeld staan waar je hem gekocht hebt. Is een geschreven naam van de uitbater voldoende of moet het een logo zijn dat is gedrukt in een legale drukkerij. Wat nou als je drankmunten hebt gekocht. Moet je dan het aankoopbewijs van de munten bewaren en tonen dat je een munt hebt uitgegeven door je hand met de resterende munten op te houden?
En als je een biertje krijgt van een aardige omstander. Dan moet je dus vragen om de bon. Even een rondje geven wordt dan een administratief drama’. ‘Mag ik 25 bier en evenveel bonnetjes’?
Het zullen de medicijnen wel zijn. Ik snap de wereld niet meer :)
Na een week keelontsteking is het nu fijn aangeland. Mijn voorhoofdsholtes zitten stikvol, mijn keel is nog steeds niks en mijn neus zit dicht. Daarnaast heb ik een leuke koorts. Fijn, zo’n weekend samen.
Mijn oudste dochter heeft een vriendin die slecht in haar vel zit. Erg slecht. Ze is daarvoor in behandeling en heeft ook anti-depressiva voorgeschreven gekregen. Naast een behandelplan vaak een juiste aanpak.
Al eerder heeft deze dame (laten we haar A noemen) getracht een overdosis te nemen, toen in combinatie met alcohol. Mensen om A heen worden daardoor geraakt en niet iedereen kan dat bij herhaling aan. Er zijn dus ook mensen die daardoor het contact verbreken. Het is geen pretje om geconfronteerd te worden met iemand die probeert actief een eind aan haar leven te maken.
Mijn dochter vangt haar op en samen met haar vriend besluit ze dat A bij haar blijft slapen. Dan is de vriendin niet alleen met haar verdriet. Als mijn dochter nogal wat gestommel hoort is ze toch verontrust. A komt dan naar haar toe met de melding dat ze iets doms heeft gedaan. En ja hoor, weer een hand pillen genomen.
De pillen uitspugen is blijkbaar niet mogelijk. Op een bepaald moment verslechtert haar gedrag en begint ze zichzelf te verwonden. Mijn dochter belt de doktersnachtdienst. Zoals je weet krijg je dan een assistente aan de lijn een assessment doet op de aard van de zaak. Dan besluit ze dat de arts contact moet opnemen en geeft mijn dochter aan dat ze wordt gebeld. Tijd gaat voorbij.
Waarschijnlijk belt de arts haar terug. Onbekend nummer. De paniek bij mijn dochter wordt groter. De situatie is verder verslechtert. Om A ervan te weerhouden zich te verwonden is de vriend van mijn dochter haar in bedwang aan het houden door haar vast te houden. Als dat onmogelijk te handhaven wordt pint hij haar vast op de grond en gaat er gewoon bovenop zitten en houdt haar handen vast. Ze kan zich nu niet verwonden. Vriendje lief voelt zich hier toch flink ongemakkelijk bij want tijdens het loswurmen gebeurt er van alles met de dame en haar kleding. De onbekende beller geeft aan dat er zeker een wagen zal komen.
Tijd gaat voorbij en er gebeurt niets. A wordt verward en reageert niet meer op wat er tegen haar wordt gezegd. Ze zegt wel van alles maar het verband met wat er wordt gezegd is weg.
Mijn dochter belt 112 voor de ambulance. Er zou immers een wagen komen. Door de paniek klinkt mijn dochter ook niet meer heel helder en ze krijgt een reactie als ‘waarom bel je ons als er een auto onderweg is’.
En in paniek belt ze mij. Met haar aan het ene oor bel ik via het andere oor de doktersnachtdienst om te achterhalen wat de situatie is. De dame probeert me kwijt te raken want ze heeft een spoedje aan de lijn. Maar zo makkelijk kom je niet van mij af. Ik weet dat ze niet alleen zit (ik hoor haar collega) en volhard in mijn verzoek om informatie. Wie heeft gebeld en wat gaat er gebeuren omdat er op dit moment niks lijkt te gebeuren. En het is mijn dochter die in paniek is..
Met vereende krachten achterhaal ik dat de nachtarts mijn dochter heeft gebeld maar met een ander levensbedreigende situatie bezig is. En hij heeft maar 2 armen en 2 benen. Besloten wordt dan toch maar om een ambulance te sturen. Aanrijdtijd is 15 minuten.
Ik zet mijn dochter aan het werk. ‘Doorzoek de tas voor pasjes en informatie. Zorg dat je de pillen die ze genomen heeft bij de hand hebt.’ Door haar bezig te houden breng ik voor haar wat rust is en haal haar van emotie (paniek aanval) terug naar ratio. De volle aanrijdtijd blijf ik met mijn dochter in gesprek en praat haar rustig.
Tegen de tijd dat de ambulance daar is is mijn dochter weer wat rustiger en kan ze zich weer redden. Later meldt ze dat ook de nachtarts is gekomen. Die heeft besloten dat het somatisch is en laat A weghalen door Accare nachtopvang.
Na een raar half uur besluiten we dat ik weer terug naar bed ga. Morgen belt mijn dochter me als ze weer wakker is. Hopelijk weet ze toch een beetje nachtrust te krijgen. En ik probeer het ook nog even.
Eén van onze trainees werd onwel achter zijn werkplek. Niet van de wereld, maar totaal niet ok. Hij zag de wereld bewegen, zag lichtjes, zijn maag stak aan alle kanten en hij had het gevoel over zijn hele lijf te shaken.
Wow.
Even kijken denk je dan, niet misselijk, geen hoofdpijn, zo op de tast geen koorts. Niet overmatig bleek (t’is een nerd, die kleuren niet in de natuur), geen vreemde pupillen of andere maffe dingen.
We zetten hem langs de kant in een stoel om even op adem te komen en vragen hem naar zijn medisch verleden. Op zijn kaart staat niks bijzonders, maar dat wil je in zo’n geval toch even controleren.
De BHV-er en Manager van dienst worden gealarmeerd en zo wordt het al snel gezellig. We verkassen naar een kleiner kantoor waar de ramen wijd open kunnen en de zuurstof binnen kan komen. Daar komt nog een verschijnsel; lichtgevoeligheid. De luxaflex gaat naar beneden en we houden hem in de gaten. Het verbetert niet maar het verslechtert ook niet.
Ik bel zijn vader met de melding dat zijn zoon zich niet zo lekker voelt en dat we het beter achten dat hij niet zelf gaat autorijden. Verder jaag ik de man niet in de gordijnen. Hij zit zelf in de omgeving Rotterdam maar geeft aan zijn vrouw te bellen. Die zal dan de mobiel van haar zoon bellen. Moeder spreekt af hem te halen en over een uur op locatie te zijn.
We besluiten hem naar de EHBO ruimte beneden te brengen. De rolstoel wordt opgehaald. Deze jongen is nu nog heel. Hij is echter zo duizelig dat het zomaar kan gebeuren dat hij onderuit gaat. Met rolstoel en inmiddels drie hulpverleners verlaat hij de vloer. Zijn collega’s informeren hoe het gaat, want die schrokken van de rolstoel.
Met een grapje op een andere zaal; “ja, leven bij ons op de praktijkopleiding kan heel zwaar zijn” en “je weet toch dat we een knuppel hebben staan….” maken we het minder zwaar dan het mogelijk is.
Moeders zal het advies krijgen met haar zoon naar de huisartsenpost te gaan voor onderzoek. Het calamiteitenplan blijkt niet volledig; we hebben geen consulterend huisarts in het plan!
Morgen zal hij ons (laten) bellen, zodat we ook weten wat er is gebeurd. Just another day at work.
We slapen lang, heel lang. Alsof we de wereld moeten verwerken. En dat is ook zo.
De jongedame is naar haar eigen huis. Ze hebben nog een klein beetje geld en een hoop goeie plannen. Ik ben benieuwd wat er van terecht gaat komen. Als ze haar ogen open heeft kan zij degene zijn die het spul weer op de rails krijgt.
Als het goed is delen ze op hun nieuwe adres een verbinding. Dan kunnen ze nog wat contact houden met de rest van de wereld. Nu alleen de mobiel nog aanslingeren en hun contact is hersteld.
De babybox wordt onwenning ingeklapt. De spullen van Krista zijn weg. Mijn meisje is niet meer aanwezig. Haar tekenspullen liggen onaangeraakt op tafel.
We wensen ze veel succes.
De keuze is gemaakt.
Meneer gaat extra werken. Mevrouw gaan de helft van haar werk (de middag) doen. Zijn moeder zal oppassen als zij beiden werken.
Mijn dochter heeft haar spullen gepakt en is op pad gegaan.
