gezellig rondje umcg

vanmorgen van de verloskundige de opdracht om naar het umcg te gaan. Laten controleren of de hard buiken weeën zijn en of er vruchtwater afloopt of toch niet.

Nadat ze was aangesloten liet de monitor een opgewonden standje van een baby zien en nagenoeg geen spieractiviteit bij mams. Mijn dochter is broodmager en behalve huid en spieren zit er niks tussen haar baby en de buitenwereld. Vet is een woord dat ze niet kent.

De afgelopen 13 weken is ze geen gram aangekomen maar de baby is prima gegroeid. Ze is nu dus echt uitgeleefd. Haar hele zwangerschap is een gevecht geweest om voeding binnen te houden en sinds een week of 2 slaapt ze ook nog eens heel beroerd. Mijn meisje is op.

Toch worden we naar huis gestuurd. Ze is 40+5 en pas bij 41 gaan ze de bevalling voorleiden danwel inleiden. En dat moment van 41 weken is pas dinsdag en dan is niet vandaag.

Morgen heeft ze een gesprek met de verloskundige en ik hoop dat die besluit om de vliezen te strippen. Zelfs in de omstandigheden waarin ze leven lijkt me dat voor moeder en kind beter.

vruchtwater of toch niet

Vanmorgen voelde ze vocht aflopen en vond het warmer dan ander vocht :)

Dus nam ze aan dat het vruchtwater was. Maar de verloskundige kon met de kleine hoeveelheid niet bepalen wat het was en nam het mee voor onderzoek. Dan zal ze morgen bellen over de uitslag.

Mocht het vruchtwater zijn dan wachten we nog even op weeën. Mochten die niet komen dan maken ze morgen een echo om te kijken waar de scheur zit (wist niet dat je dat op een echo kon zien).

En als het geen vruchtwater is dan wachten we gewoon nog een week…

De wereld is gek en ik ben een ….

water

De vliezen zijn gebroken, tot nu toe alleen harde buiken en verder niks.

De spanning loopt op, maar voorlopig wachten we nog rustig af. Boodschapje doen, doggiewalken, en meer van dat spul. Afwachten tot het moment!

still just the two of them

De weeën willen maar niet opschieten. Dus laat ik de kidz maar even samen. Als mijn meisje me nodig heeft dan gilt ze. Maar ze gilt niet…

In de loop van de avond gaan we hier met de hond wandelen. Vriendje lief gaat door zijn enkel en als we terugkomen bij de computer meldt het msn venster dat mijn meisje bandenpijn heeft met wat weeën kunnen zijn. Ik raad ze aan de verloskundige te vragen over die bandenpijn (ik heb geen ervaring met dit soort dingen).

De weeën zakken vervolgens weer net zo hard in en de jongedame besluit maar een slaapje te gaan doen. Ik heb inmiddels drie afleveringen opgehaald van een serie die ik nog moet afkijken. Voorlopig ga ik die maar eerst kijken.

Als we transport kunnen regelen met de verkoper hebben we ook een bedje voor logeerpartijen (later, als het guppie besloten heeft om ter wereld te komen).

wel een wee of niet een wee

Van vijf tot twee uur vandaag weeën en toen werd het stil. Wat last van de rug maar verder niks.

Dus ik vertrek weer even naar huis, wat eten, kopje koffie, wat werk enz.

Rond zeven uur lijkt er weer beweging, maar rond half acht is het weer stil.

We gaan het meemaken.

and soon there will be more

De bevalling lijkt begonnen. Sinds vanmorgen zijn er weeën die met regelmaat opkomen. Er zit nu nog ruim een kwartier tussen de weeën maar je weet maar nooit.

Nog snel even wat spulletjes voor haar gehaald voor haar aanstaande bezoek aan het ziekenhuis (badjas, toffels, pyjama) en dan snel naar de dame toe.

We gaan het meemaken :)

1+1 is bijna 3

De buik puilt uit. Het eind lijkt nabij.
Toch staan er nog 3 weken op de kaart tot de uitgerekende datum. Of 5 weken als het zich net zo gedraagt als zijzelf deed.

Ze heeft kleding zat voor de nieuweling, er is nu meer behoefte aan een kast eromheen. Iedereen is aan het kopen voor haar kleintje en ze hadden zelf ook al van alles gehaald.

Het is nu aftellen en afwachten. De koffer staat klaar.

new countdown...

Einde weekend

De laatste dag..

De jongedame van gisteren avond is na een korte vier uur weer losgelaten op zichzelf en de maatschappij. Tijd zal leren of dat verantwoord is geweest. Misschien was dit een wake-up call.

We zijn een paar keer een heel flink eind gaan wandelen. Via Ockenburg en Waldeck gaan we op weg naar de Boulevard van Kijkduin. En vanaf de Boulevard van Kijkduin wandelen we door de duinen en over het strand terug naar het park om via de achteringang weer op weg te gaan naar de cottage.

Alsof ze weet dat we deze ronde naar het strand zullen gaan, trekt de jongedame ons bijna over de wegen. Op sommige plekken is het nog glad, al is de sneeuw hier al weer bijna weg. Als ze eenmaal de zee in de neus heeft is er geen houden meer aan. Dartelend over het strand rent ze van hier naar daar en terug.

Als we bijna bij de opgang zijn naar het park kiezen we een wateruitloop waarin ze kan spartelen. Als een dolfijn hopt ze door de plas heen en weer om vervolgens languit in het zand te liggen rollen. Gelukkig kan ze straks douchen, want deze dame ziet er niet meer uit.

Met rode neuzen wandelen we terug naar de cottage, douchen de hond en gaan languit op de bank hangen. Kapot. Leuk om in het zand te wandelen maar wel zwaar. En met een paar kilometer in de benen is de bank heerlijk.

Een collega wenst ons via Hyves een heel fijn weekend. Wat fijn dat er toch nog veel mensen aan ons denken.

Thuis blijkt mijn zwangere dochter toch bezorgd te zijn om haar jongere zusje. Zij en haar partner gaan op bezoek en spelen een spel op de PS2. Mijn jongste zegt er niet veel over maar ik weet dat ze het niet kan waarderen. Niet dit weekend. Maar als zij niks tegen ze zegt doe ik het ook niet :)

Later op de dag wandelen we door het achterliggende bos. We denken om het park heen te kunnen maar stuiten dan op een ‘verboden voor honden’ bord. We wandelen terug en worden uitgelachen door een geelbandparkiet. Daarvan hebben ze er in Den Haag een heleboel losvliegen en deze vind ons lachwekkend.

De rest van de dag zijn zowel wij als onze hond helemaal af. Ze slaapt en droomt en laat de wereld voor wat hij is. Wij genieten nog wat na van ons weekend.

Morgen vertrekken we met vertraging. Eerst nog een ziekenhuisrondje.

Het weekend begint

Vrijdag

We reizen per trein naar Den Haag. Gelukkig rijdt alles op schema en komen we na een rustige reis geheel volgens plan aan op het park. In een buitentent drinken we een kop koffie in afwachting van het moment waarop de pas gaat werken. Een bak water voor de hond en we kunnen even rustig zitten. Verbaasd kijken we naar de groene, koude wereld die we hier aantreffen.

We kopen een voucher voor internettoegang en veel meer dan dat is het ook niet. Gemeten snelheid 0,02  Mbps down en 0,03 Mbps up!! We kunnen een usb-kaart ophalen waarmee het signaal versterkt kan worden. Borg is 90 euro en nooit van z’n levensdagen dat ik dat bij mij heb op een weekendje weg.
Jammer, want mijn vriendje had zondag graag Ajax gekeken. Met deze snelheid wordt dat nooit wat.

Na een fiets te hebben gehuurd ga ik boodschappen doen. Gelukkig weet ik mijn weg in deze buurt dus al snel is er van alles in huis.

Zaterdag

De dag begint met een onweersklap.  Een dik pak sneeuw is in de nacht gevallen en het is hier nu net zo wit als bij ons.

We wandelen op het strand, de hond spettert in een waterplas en keft tegen een kiteboarder. Ze rent over de combinatie van zand en sneeuw. In de duinen en op het park maakt ze de mooiste sneeuwengelen. Er is een hondentoilet dat door niemand wordt gebruikt en in die ruime omheinde ruimte rent ze rond als een koningin in haar paleis.

We kijken een filmpje en nog eens een serie. We wandelen wat maar doen voornamelijk niks. Mijn jongste vermaakt zich thuis prima horen we.

Een collega belt nog even om te vragen hoe het gaat. We kletsen wat over de upz en downz en de eeuwige combinatie die nodig schijnt te zijn. Iedere keer als ik denk dat er iets leuks is is er ook wel weer iets dat minder leuk is..

Laat die avond belt mijn oudste. Tijdens een feestje waar zij en haar vriendje heen waren, combineert één van de dames antidepressiva met alcohol en gaat volslagen door het lint. Gelukkig reageert vriendje heel alert en correct door een ambulance te bellen en de ouders van het meisje te informeren. Fijn om te horen dat ze zo iemand bij zich heeft. Het is toch wel heel erg schrikken zoiets dat op meer dan één manier heel dichtbij komt.

Voor de jongedame waar het over gaat is het misschien wel het beste wat kan gebeuren. Nu ze in het ziekenhuis komt kan ze beginnen aan een weg terug onder begeleiding. Als je zo hard roept om hulp moest je het ook maar krijgen zullen we maar zeggen.

Mijn oudste vraagt zich af wat te doen. Naar het ziekenhuis voor de jongedame (zal ze dat waarderen)? Morgen pas gaan of misschien nog later? Met z’n allen of ieder voor zich? Hoe ga je als omstander (die je dan plots bent geworden) hier mee om? Maar bovenal speelt de vraag of het allemaal goed gaat komen. Ik stel haar daarin gerust en hoop er het beste van.  Dit wordt voor haar een onrustige nacht…

changes yet to come

Hij krijgt een nieuwe baan! Helemaal gegund maar wel jammer voor mij :) Of misschien niet. Toevallig is zijn nieuwe baan op een hele interessante plek. Wie weet rolt de bal het komende jaar dan toch leuk.

Maar wat zou ik dan willen dat er gebeurt? Al sla je me dood. Ik vind zo veel leuk. We hebben het er onlangs nog over gehad. Wat ik doe doe ik goed.  De ondersteuning die ik denk te bieden aan mijn managers lijkt me in orde. Ik denk daar meer te kunnen doen. Hoeft niet in een vastgelegd papiertje, vind ik niet zo interessant. Afspraken maken over kaders en taken vind ik meer dan zat. Dan kan ik waar nodig wat gaatjes in de planning vullen.

Mijn huidige plek is fijn dynamisch, net wat ik leuk vind. En de druk de komende tijd is precies wat ik wil.

De nieuwe wereld trekt ook. Deze tent is ten dode opgeschreven op meer dan één vlak. Er loopt een werving daar, maar je hebt kans dat ze die uit de eigen gelederen willen vullen. Ik heb aangegeven wel interesse te hebben… Trainen is toch mijn ding en ik denk dat trukje ook daar snel genoeg in mijn vingers te hebben.

Ik laat de ontwikkelingen maar weer op me afrollen, zoals de afgelopen jaren steeds. Ze weten wat en wie ik ben. We zien wel wat er gebeurt.

Eerst heerlijk een weekendje weg; strand, duinen en heel veel sneeuw zo te zien.

upz en downz

Een up is leuk. Een moment in de tijd waarin iets lijkt te gaan zoals je had gewenst.

Een down is jammer. Zeker als het eerst zo rooskleurig lijkt en dan als een pudding instort.

Een beoordeling die boven norm wordt gegeven met leuke punten daarin. Het financiële gevolg hiervan is weer niet zo interessant als het zou kunnen zijn. Het gaat als gaatjesvuller dienen en dat is jammer. 

De tijdelijke verdiensten lopen redelijk, we gaan een weekendje weg samen. Leuk om weer eens samen te zijn, als was het jaren leuk om met een boel te zijn. Dit zal in bijna 21 jaar de eerste keer weer zijn dat we met z’n tweetjes zijn als we de hond niet meerekenen.

Mijn zwangere dochter lijkt er veel voor te doen om het tot een goed begin te brengen. Zwangerschapsgym, bijeenkomsten voor tienermoeders, boeken. Ze lijkt zich te informeren. Daarnaast is ze de volle dracht zo misselijk dat er bij tijden niet veel inblijft. De zoveelste echo is gemaakt en lijkt toch aanleiding voor zorgen. De verloskundige wil hem in ieder geval volgende week nogmaals doen.

Het matrasje is gekocht en al wil ze het zelf betalen; ze hebben er het geld niet voor.. Net als dat ze de nieuwe ID-kaart die er moest komen niet konden betalen. En de foto’s die daar op moeten. Alles bij elkaar zijn we voor december en januari nu 225 euro verder, ik reken er niet op dat dat terugkomt.

Telfort verkloot al maanden mijn betalingen. Ze komen wel binnen, maar dan gaan ze ergens een afslag verkeerd om vervolgens na tig klachten weer boven te komen drijven. Kost klauwen tijd en energie, en die wil ik steeds vergoed zien. De kosten die ik meetbaar maak dan tenminste, dus dat wat op mijn nota te vinden is. Dat gebeurt uiteindelijk dan wel, al kost het wat mailtjes.

Mijn oudste lijkt weer gelukkig. Haar vriendje lijkt leuk en ook een eerst huisbezoek is beide partijen bevallen. Hij zorgt voor haar en zij geniet. Eindelijk. Het is haar gegund.

Mijn jongste genoot volop. Wij gaan een weekendje weg. Ze heeft met haar vriendin uit Delfzijl afgesproken dat weekend en de dames hebben het huis voor zichzelf. Ze gaan naar de open dag van de school waar ze heen wil en gaan samen koken enzo. Volgende maand gaat ze naar een concert en in april naar de Fantasy Fair. Dat gaat ze dan met een andere vriendin doen, uit Alkmaar. Maar daar gaat nu iets mis. Die lijkt borstkanker te hebben. Poef, de wereld komt wel snel op je af dan.

Ik meld dan heel verantwoord dat het het begin is van een moeizame weg voor haar vriendin. Niet het begin van het einde zoals het voelt. Het bewijs daarvan zit bijna dagelijks naast mij. Voor mijn dochter best moeizaam om het positief te zien, maar als ze haar vriendin wil steunen, zal dat toch de weg zijn…

We gaan eerst maar eens een weekendje weg. Genieten van de kou in het westen en elkaar :)

It's all water under the bridge

Het is bijna voorbij; a family holiday.
Mijn hondje viert vandaag haar verjaardag, ze is vier geworden. 
Het is voor de tweede keer in deze vakantie ontzettend koud en sneeuwwit. Het is afwachten of we later vandaag op onze eindbestemming kunnen uitkomen.

Er is veel gebeurd de afgelopen weken, meer dan we hadden verwacht of hadden kunnen voorzien. Mijn glazen bol werkt al tijden niet meer naar behoren, maar zelfs al had hij gewerkt, dan nog had ik het niet gezien. Onvoorstelbaar hoe 2010 is begonnen.

We gaat dit jaar van het jaar van de Os over naar het jaar van de tijger. De Os is het tweede van de in totaal twaalf tekens in de Chinese dierenriem en wordt binnen deze dierenriem beschouwd als het meest evenwichtige teken. Op 14 februari 2010 begint het jaar van de Tijger. De Tijger staat voor energie, doelgerichtheid, leiderschap, maar ook kwetsbaarheid.

Met een huishouden waarin zich twee Slangen, een Paard en een Zwijn bevinden kan het een interessant jaar worden. Het is in ieder geval heel bijzonder gestart :) En als 2009 een evenwichtig jaar had mogen worden dan heb ik iets gemist.

2009 was een jaar waarin ik persoonlijk een hoop over mezelf heb geleerd. Het was ook een jaar waarin veel hordes genomen werden. Een jaar waarin ik ben gegroeid als mens. Met die groei en kennis hoop ik 2010 in te kunnen gaan als vernieuwd mens, verschil te maken voor anderen.

Het afgelopen jaar sluit ik af. Nieuw jaar – nieuwe kansen.

Allons-y!!

Wanna walk the walk, then talk the talk

De feestdagen zijn echt iets om met familie te doen. Samen lachen, huilen, eten en drinken. Samenzijn en het afgelopen jaar de revue laten passeren. Lachen om de maffe dingen die nu weer gebeurt zijn of je samen verbazen over de wonderen van het afgelopen jaar. Felle discussies over wedstrijden, politiek, geloof of wat maar meer ter tafel komt.

Ons ‘samen’ is al een tijd beperkt. Ooit ontdekten we dat onze dochter iets zeer acuuts met haar schildklier had. In anderhalve maand tijd veranderde de sportieve veelvraat met een aardig geheugen in een  dame die nog geen trap kon aflopen zonder geheel buiten adem te zijn. Alle bijverschijnselen vertoonde zich; versneld metabolisme (hart, longen, lever, nieren), nagenoeg geen korte termijn geheugen, een struma.

Bij zo’n acute verschijning kon het van alles zijn. Iets dat wel eens gebeurt in de pubertijd (ziekte van Graves) tot schildklierkanker en wat je daartussen in nog kunt bedenken. We werden gek van angst.

In de periode van alle onderzoeken en gesprekken in het ziekenhuis probeerden we onze omgeving op de hoogte te brengen van onze ‘aangepaste’ dochter. We schreven op anderhalf A4 wat er gebeurde en wat het met haar deed. Onze angsten deelden we op die wijze met mensen die er voor ons toe deden.

Eén van die groep mensen waren mijn schoonouders. De belangstelling was maar matig. Geen geruststellende woorden die we nodig hadden, geen begrip voor onze angst. Kille woorden dat we ons druk maakten om wat vast niks zou blijken te zijn, de uitleg die we hadden verzonden werd niet gelezen en afgedaan als onbelangrijk. Pal daarachteraan mochten we vernemen dat de kleine meid daar toch zo zielig was..

Er knapte iets bij mijn partner. Al jaren was hij second best en nu was het hem genoeg. Hij is nogal radicaal als zoiets gebeurt. Als je over zijn grens gaat, dan knapt er letterlijk iets. Hij gaf aan dat de relatie wat hem betreft wel kon stoppen. Als ze dan toch niet met hem wilde meevoelen, hem wilde troosten, koesteren,.. dan konden ze hem net zo goed doodverklaren. Dan hoefden ze zich helemaal niks meer van hem aan te trekken. Waren ze daar ook van af.

Al eerder had hij zo’n grens gevonden in zijn gevoel. We hebben toen een hele tijd geen contact gehad, ook niet bij de geboorte van onze oudste dochter. Na verloop van tijd werd van hun kant het contact gezocht en zijn we na een wat we dachten goed gesprek overnieuw begonnen.

Deze tweede stilte lijkt nu op een eind te komen. De pijn zat er sinds het overlijden van zijn vader al wel in. De pijn van het niet hebben van contact. Het wees-gevoel. Dat gevoel maakte hem stuk. En uiteindelijk maakt het ons allemaal stuk. Het wegdrinken van pijn werkt niet, maakt alleen meer stuk dan heel. En god weet dat hij het heeft geprobeerd.

Het overlijden van mijn vader en het daarna verhoogde contact met mijn moeder moet hem letterlijk in het hart zijn geschoten. Ik wel, hij niet. Terwijl ik die emotionele afstand meer heb dan hij ooit zal krijgen, hunkerde hij het hele jaar naar zo’n contact. En keer op keer wees ik hem op de keuze.

‘Jij bepaalt wat je wilt’. Een veelgehoord zinnetje bij mij thuis. Ook voor mijn partner. It’s all about choices. Wil je links of rechts, koffie of thee, werk of niet, contact of niet. De uiteindelijke keuze is me altijd om het even. Maar ik eis wel dat je achter je keuze staat. Kies je voor links, dan moet je later niet komen zeuren dat het rechts had moeten zijn. Dan maak je een nieuwe keuze. Zeuren over een keuze die je hebt gemaakt is geen optie. Als je wilt dat het anders is, dan moet je het anders maken.

Ja ik weet dat ik op dat vlak ook niet altijd brandschoon ben. Ook ik maak soms gedwongen een keuze die me niet bevalt. Maar ik hoop dat ik daar dan niet een lange tijd over blijf zeiken.

En dus schoot hij vanavond vol nadat de hele mobiele unit kilo’s sms-jes verzond en ontving, en de gesprekken binnenkwamen. Ook het gesprek van mijn moeder. Wel het gesprek van mijn moeder, maar niet die van hem. Keuzes. En dat heb ik hem weer voorgehouden. Kies! Bel! En als je meer wilt dan dat ene gesprek dat je nu voert, dan doe je dat stap voor stap. Jij bepaalt.

Je bepaalt niet alleen de stap maar ook het tempo. Als je er een jaar over wilt doen om het contact op te bouwen, dan doe je dat. Wil je nu bellen, morgen nog eens bellen en volgende week daar op bezoek, dan doe je dat. Jouw keuze.

En hij koos vanavond. Ik heb bewondering voor zijn moed. Het zal heel veel pijn opleveren en hem weer ultiem testen. Maar aan het eind levert het hem een vernieuwde relatie op. Een hereniging met moeder en misschien zelfs met broer,  schoonzus en nichtje. We zullen het zien. De eerste stap is gezet, we zullen zien waar de weg ons brengt.

Ik hoop dat 2010 voor hem een familiejaar gaat worden. Hij en de kidz verdienen het.

Xmas

Hooggespannen zijn de verwachtingen. Mijn oudste verwacht dat de Kerstdagen dagen van liefde, geborgenheid en samenzijn zijn. Dagen waarin we samen één zijn, zonder onhebbelijke eigenschappen die de rest van het jaar het bloed onder je nagels wegpeuteren.

Maar ook op Kerst kan ik op twee gesprekken tegelijk reageren, waardoor zij denk dat ik haar niet serieus neem. Ook zijn de Kerstdagen die dagen waarop mijn jongste 12 uur per dag met haar mondiaal verspreid wonende vrienden en vriendinnen typt en lol maakt. Van die lol zien wij maar één kant en dat maakt het vaak tot een vaag spektakel.

Ook zijn het die dagen waarop mijn partner keer op keer met zijn nieuwe kindje (onze hond) zal gaan wandelen omdat ‘zij zo nodig moet’. De dagen waarop het ‘kind’ verwend wordt met tafelresten die er niet om liegen (talapiafilet en biefstuk). Gebakken in extra vierge olijfolie en zonder zout.

De bungalow is groot genoeg en voldoende voorzien van faciliteiten om bezig te blijven. Twee lcd tv’s, een harde schijf met films en series, twee laps met iets van internet en een doos films. Dan een bad, douche, sauna en zonnebank. Alle bedden zijn van het merk Hästens. Er is een elektrische oven en een magnetron. En we hebben afbakbroodjes opgehaald dus er is altijd vers brood te maken.

Toch vind ik één ding het meest fijne aan de Kerstdagen. Het samenzijn. Niks moet en alles kan. Twee weken in het jaar waarin we doelloos door de omgeving banjeren op zoek naar niks. Waarin we samen echt helemaal niks uitvoeren, zonder planning what so ever. Niet vooruit kijken naar wat geregeld moet worden en niet achterom kijken naar wat geregeld had moeten worden.

Gewoon een familie samenzijn ergens in Nederland. Steeds ergens anders en steeds voorzien van zoveel mogelijk fijne dingen. Maar uiteindelijke gewoon zoveel mogelijk samen. Zolang we dat nog kunnen doen zullen we het doen. Hoe oud we ook worden.

Middle of nowhere

Dinsdag gaan we op de fiets op weg naar Hilvarenbeek. Via Baarschot en Diessen is het een vrij simpele weg zo op de kaart. Een kilometertje of 8 en dan zijn we er.

Het is min meer dan 8 als we op de fiets stappen. Gelukkig geen sneeuw of andere ellende maar de kou op zich is al voldoende. Bovendien waait het flink en natuurlijk is dat tegenwind. Zoekend op met sneeuw en modder bedekte fietspaden en wegen vervolgen we onze weg.

Na wat een eeuwigheid lijkt fietsen we Hilvarenbeek binnen. Al snel spotten we een Aldi, maar we vervolgen onze weg naar een C1000. Met veel geslinger en ware doodsverachting do0r de vele sneeuw op de wegen komen we ook daar uiteindelijk aan. Binnen is het warm en we zoeken onze weg door de stellingen. Drinken halen we op het park zelf dus het gaat voornamelijk om lekkere dingen en avondeten.

Gisteren hebben we in de snackbar wat opgehaald en dat hoeven we voorlopig niet nog een keer. Je kunt een heel  menu bestellen en dat dan thuis laten bezorgen. Soort van uit eten maar dan zonder de uit. Liever maken we ons eigen eten, dus we zoeken en laden in.

In de loop van de jaren hebben we een ruime ervaring in wat er allemaal achter op een fiets kan. Ook onze inpakvaardigheden zijn ruim op orde.

Met een flink volle klapkrat achterop fiets 1 gaan we terug richting de Aldi. Daar halen we afbakbroodjes in veel soorten en vis. Een flinke boodschappentas (zo’n beter voor het milieu variant waar je een halve winkel in kwijt kunt) gaat achterop fiets 2. Nadat we de krat met een spin muurvast hebben gezet omdat de snelbinders niet passen, gaan we op weg naar huis.

We weten nu beter hoe we moeten rijden, dus we kleppen er wat op los. Veel onderwerpen verder rijden we Middelbeers binnen…. Middelbeers ?! Da’s niet geheel volgens verwachting.

Bij de plaatselijke snackbar die we na nog een stukje verder doorrijden vinden, vragen we na. We moet een stukje terug tot we een geheel in Kerstsfeer getooid huis zien aan de rechterkant. Daar moeten we dan links de Toekomstweg in (what’s in a name) en dan alsmaar rechtuit. Dan rijden we zo tegen ons park aan.

Op de kaart in rood de weg heen, in blauw de verkeerde weg terug en in geel de uiteindelijke weg naar het park.

Als we veel later dan verwacht uiteindelijk in het huisje aankomen voelt het alsof veel delen niet meer verbonden zijn. Uitstekende onderdelen als tenen en oren zijn lijkt het wel afgevallen. Tot de kamertemperatuur inslaat en dan voelen we de onderdelen weer, pijnlijk aanwezig.

Gelukkig kunnen we via sauna, bad en zonnebank de temperatuur wel weer in orde krijgen, maar leuk is anders. Zo kom je trouwens ook lekker van langdurende verkoudheid af.

Reizen tijdens de ijstijd

Vanaf maandag heel vroeg monitoren we het transport. Waar ontstaan de knelpunten en welk plan past bij dat plaatje. We hebben Nederland in sectoren ingedeeld en voor ieder deel bedacht wat de mogelijkheden zijn.

Er ligt in onze wijk een giga hoeveelheid sneeuw, onverstoord, te wachten op de wielen van onze koffers. Na overleg besluiten we de eerste horde via een taxi te overbruggen. We overleggen met de taxicentrale en komen tot een overeenkomst. We wordt om kwart voor tien opgehaald.

De eerste bestemming is Zwolle. Geheel volgens planning komen we daar ook aan. De omroeper verzoekt ons allemaal naar huis te gaan en vooral niet te reizen. We lopen volgens hem de kans onderweg te stranden.

We hadden bedacht Utrecht te omzeilen, maar een wissel werkt niet mee. Blijkbaar zijn alle wissels al ingesteld in een bepaalde richting want deze wil geen andere kant meer op. We moeten dus toch via Utrecht als we nog ergens willen komen. Alle treinen rijden als stoptrein dus we zien een mooi stukje Nederland voorbij glijden.

Via Amersfoort en Utrecht vervolgen we de reis. Als verpakt vee verzuchten we ons geluk in de eerste klas. Een gigakoffer tussen mijn knieën en die van mijn buurman. In de vrije beenruimte naast de koffer staat een andere koffer en een grote reistas gestapeld. Ook daar past eigenlijk niet veel mensen. Het spreekt de aanwezige reizigers niet aan en dat is voor een plek in de eerste klas aan de raamkant toch bijzonder. Zeker als het gangpad compleet vol staat. Ondertussen prikt een laptoptas in mijn rug alsof hij wel aan de raamkant wil zitten.

Aan de andere kant van het gangpad is nog een set bankjes. Daar zit de rest van ons gezelschap. Een hond, koffer, twee mensen en ook daar een laptoptas zit verborgen in een veel te klein tweepersoonsplekje. Het is een mooie nieuwe trein en we reizen eerste klas, maar qua comfort merk je er helemaal niks van. De kofferruimte is zeer beperkt; boven het hoofd is geen bagagerek meer. Tussen de zitbanken is een kleine overkapping waar een kleine koffer kan staan. Die van ons passen er niet meer. Bovendien is die ruimte beperkt en onze koffer is toch wat te groot.

We mogen verder naar Tilburg zegt de omroepmeneer. Massaal ploeteren we over met sneeuw bedekte perrons en door gigantische mensenmassa’s die besluiteloos lijken te wachten op een wonder. Na wat handen-, voeten- maar voornamelijk ellebogenwerk vinden we ook hier een plek. Volgens de omroepborden onze laatste trein.

We kabbelen voorbij de leukste plaatsjes totdat we bij Den Bosch gaan aankomen. Daar roept de conducteur om dat we niet verder gaan en dat we massaal de trein mogen verlaten. Graag wel met medenemen van onze bagage. Die heeft onze verzameling ook gezien.

Op zoek naar de volgende trein. Omdat bekend is gemaakt dat ongeveer een kwart van de treinen in gebruik is, hebben we een kennis via de telefoon gevraagd op de planner van de NS te kijken waar we naar toe moeten.

Zo langzamerhand zijn we het zat aan het worden. We zijn flink wat gewend als doorgewinterde treinreizigers, maar dit slaat ook voor ons alles.

Totaal verkleumd komen we aan in Tilburg. Op pad naar de eerste van twee bussen. We reizen naar Hilvarenbeek. Daar staat op het Vrijthof een Brabantse variant van het glazen huis. In afwachting van onze aansluiting die over niet al te lange tijd zou moeten komen luisteren we naar een lokale gedoofde ster die volslagen valszingend over de speakers klinkt. Uit mededogen voor onze oren zetten de omroepers de boxen een tandje lager. Waarvoor onze hartelijke dank.

Het is stikkekoud en op het plein gaan we van de bushalte naar de vuurkorven en terug. Na een half uur komen we tot het besef dat onze bus niet meer langs komt. De laatste hebben we gemist. Via inlichtingennummers bellen we met onwillige taxibedrijven. Uit pure luiheid bel ik het park met het verzoek een taxi voor me te regelen die ons van het Vrijthof naar het park wil brengen. Na een kwartier belt ze met de gelukbrengende boodschap dat een taxibus onderweg is.

Hij brengt ons op het park zover de bus kan komen. Het is hopen dat we een beetje in de buurt van de receptie zijn ondergebracht. Zo te zien is er hier geen sneeuwschuiver geweest en ligt alle sneeuw nog op de verbindingswegen.

De receptie sluit haar deuren terwijl wij er naar toe lopen. Via een zijdeur gaan we naar binnen en halen de sleutels op. Het valt inderdaad mee, zo ver weg zitten we niet. Maar iedere meter is een aanslag op de wielen van de koffers. Onze voeten zijn zo stijf bevroren dat we ons afvragen hoe we die ooit weer goed gaan krijgen. En als onze voeten als zo voelen, hoe moet het dan met de voeten van ons hondje zijn? Die heeft in haar vacht een meter pekel en een kilo blubber. Haar pootjes moeten nog erger zeer doen dan die van ons.

Veel en veel te laat komen we in het huisje aan. Onze planning zonder sneeuw was drie uur aankomen. Het werd uiteindelijk pas na zes uur dat we binnenkwamen.

Gelukkig wordt in dit park al veel gedaan. Er staan al wat basis boodschapjes op ons te wachten. De bedden zijn opgemaakt en de inrichting is geweldig. We gaan eens nadenken wat we moeten eten, wat zou er nog open en bereikbaar zijn.

it´s a long and winding road

Ergens wist ik het natuurlijk al wel, geen vooruitgang zonder tegenslag.

De eerste regel van Kabbala zegt het al: weerstand leidt tot meer succes. Het pad van de meeste weerstand brengt het leven op een hoger plan. De ware betekenis van falen is een stap voorwaarts. De wereld is zo ontworpen dat er geen vooruitgang is zonder eerst een stap achterwaarts. Breek het omhulsel; kraak de noot en u vindt de beste vruchten in het leven.

Dat is mooi, betekent dat het allemaal toch nog ergens toe zal leiden. Een leraar vertelt over het progressief falen.  
Er zijn twee manieren om te klimmen: stap voor stap naar boven; of bukken en springen.
Alles is een stap voorwaarts, omdat alles een betekenis heeft. Falen is het bukken vóór de sprong, het weg breken met het verleden zodat we in de toekomst kunnen springen. De wereld is zo ontworpen dat er geen vooruitgang is zonder eerst een stap achterwaarts. Nacht komt voor de dag, pijn voor plezier, verwarring voor wijsheid.

Tot nu toe ging ik er maar gemakshalve van uit dat alles dat je doet bij je terugkomt. In religies die uitgang van reïncarnatie (denk aan boeddhisme) bestrijkt het begrip karma zowel het huidige als alle vroegere en latere levens. Het resultaat van de daden die men nú doet, kan in dít leven óf in een volgend leven terugkomen. Hetgeen ons overkomt is het resultaat van een actie die we in het huidige of een vorig leven uitgevoerd hebben. We zijn in staat om nieuwe daden te verrichten die het resultaat van oude daden beïnvloedt. Ieder individu is door zijn daden zelf verantwoordelijk voor zijn eigen leven, vreugde en pijn. Soms vraag ik me af wat ik in vorige levens allemaal moet hebben misdaan. Soms ben ik dankbaar voor datgene dat ik blijkbaar heb uitgespookt.

Toch zoeken we allemaal naar een levensdoel. We zijn op zoek naar richting, dat vinden waar we goed in zijn, gelukkig van worden wanneer we het doen en het liefst is dat meteen ook iets waar we anderen mee helpen en als het mogelijk is daar ook de rekeningen van betalen.

Hele volzin. Ik heb van alles gedaan in mijn leven maar ik denk dat voor deze levensfase de dingen die ik nu doe wel redelijk in dat laatste vakje passen. Nu is mijn leven een bont patroon van invloeden van buitenaf als ik zo terugkijk. Er was altijd wel een externe reden om een bepaalde weg in te slaan.

Aangekomen op het pad waarop ik me nu bevind ben ik alvast heel nieuwsgierig naar de stenen op de weg die ik nog ga volgen. De mensen waarmee ik me nu op dit stuk weg begeef bevallen me in ieder geval een stuk beter.

The future is yet to come!

boel baby buik

De baby komt steeds dichterbij. Moeders zelf is al niet zo groot en fors dus de verhouding baby/moeder gaat er langzaam wat scheef uitzien. Maar wel mooi:

ugh ugh snif

En ja hoor. Zaterdag begin ik om de twee minuten te niezen. Heel vervelend.

Zaterdagnacht kan ik geen kant meer op. Mijn keel doet zeer en hoesten maakt het er niet beter op. Tot overmaat van ramp krijg ik er koorts bij en de combinatie kost me mijn nachtrust.
Mijn neus liep eerst zonder aankondiging gewoon leeg leek het wel. Nu wil het nergens meer heen en ligt er een dam in diezelfde neus. Geen snufje lucht gaat er meer door.

Het lijkt wel of de hele ziektegeschiedenis zich in één weekend wil uiten. Hondsberoerd ben ik zondag en aan het begin van de nacht lijkt het nog nergens op.

Ik besluit iets meer dan halve dagen te gaan. De training moet afgerond, morgen moeten ze toetsen en woensdag moet ik zelf een training volgen. Maar ik heb besloten donderdag en vrijdag volledig ziek op bed te gaan liggen. Dat moet kunnen. Drie dagen in vier jaar.

Mijn stem is er niet helemaal meer maar als ze goed luisteren :)… dan horen ze wat ik te vertellen heb. We gaan het zien vanavond.