longrevalidatie poging 2

Ze hebben weer gebeld. Het Bronovo afdeling Longziekten. De longrevalidatie mag weer starten. Nog even gevraagd of ze het nu zeker weten, dat ik niet weer alles regel om het te moeten afzeggen.

Inmiddels heeft ze echte gymschoenen gekocht en is ze er al mee op de hometrainer geweest in het huis. Daar hebben ze een zeer beperkte fysio-ruimte waar ze de hometrainer een aantal keren per week gebruikt.

Ze is ook al met de verdieping naar Clingendael geweest. Ze hebben gewandeld (merendeel zit in rolstoelen of van dat electrische materiaal. Mijn moeder had een rollator van één van de dames in gebruik en dat beviel prima.

Ooit eerder dit jaar zei ik haar dat het mede haar zelfvertrouwen is dat het haar moeilijk maakt. Als je jaren nagenoeg niet beweegt dan is iedere beweging moeizaam. Met een rollator heb je de zekerheid dat je steun hebt en direct kunt zitten. En dat heeft ze nu door. Qua tijdsduur ging het goed en als het even moeilijk werd dan ging ze gewoon zitten.

Nu kan ze woensdag beginnen met longrevalidatie. We zullen zien wat dat oplevert.

alleenigheid

Daar zit hij dan, helemaal alleen. En ik weet dat het een keuze is. Toch heb ik enorm met hem te doen.

Zijn enige aanspraak is een hond, twee tot drie dochters en een echtgenote – ik dus. Nu ben ik er nagenoeg niet dus mij kun je wegstrepen. De dochters hebben ook een eigen leven, dus ook die ziet hij steeds minder. Bovendien kiezen ze er soms voor om andere bezigheden te hebben juist omdat er zo’n depressieve wolk om hem heen kan hangen.

Ooit had hij oude vrienden. Voornamelijk in de tijd dat hij nog goud geld kon uitgeven. Toen dat veranderde waren ze nergens meer te vinden. Zelfs op zijn trouwdag bleven ze weg. En dan deed diep zeer.

Ooit had hij familie. Maar na een aantal pogingen om niet second-best te zijn werd het contact minder. En toen ook zijn zorgen om zijn dochter op een bepaald moment werden weggewuifd, verbrak hij het contact helemaal.

Ooit had hij ook nieuwe vrienden. Omdat hij toch moeilijk contact maakt was dat hem heel dierbaar. Maar ze verhuisden naar ver weg en het contact verwaterde en verviel.

Nu zit hij hier. Niemand om iets leuks mee te doen. Tja, hij kan met mij weg. Maar eigenlijk wil hij ook wel eens met een ander dan met mij praten. Maar er is geen ander. En hij maakt geen contacten dus dit is wat er zal zijn de rest van de tijd – niemand. Met mij de kroeg in is toch anders. Je kent elkaar door en door en je hebt niks nieuws te vertellen. Dat geneuzel over mijn werk zegt hem niks dus daarmee doe ik hem echt geen plezier.

Nou zou je zeggen dat hij daarmee naar een therapeut zou kunnen. Ware het niet dat mijn dochter al bijna twee jaar bij een therapeut loopt en daar geen stuiver wijzer van lijkt te worden. Bovendien wil hij zijn ziel en zaligheid niet bij een vreemde op tafel leggen.

De wereld heeft hem zeer gedaan en daarom vertrouwt hij de wereld niet meer zo.  Toch lijkt me dit ook geen pretje. Hij zal een keer een keuze moeten maken. Er iets aan doen of erin berusten.

onderhoud

Was ik helemaal vergeten te schrijven… En het was juist zo bijzonder.

Onze HR ketel begon wat kuurtjes te hebben. Soms had je zomaar ineens onder de douche een bak koud water. Als je dan bij de ketel ging kijken, dan stond hij keurig te blazen alsof er een heetwatervraag was. Maar nergens ging heet water heen. En een boiler zit er niet in.

Het jaarlijks onderhoud stond voor de deur dus lief als ik ben hebben we even gewacht tot de onderhoudspersoon er zou zijn. Vorige week donderdag kwam ze. Ze luisterde naar mijn verhaal en ging aan de slag. Bijna het hele apparaat ging los en uit elkaar. Er werd zo hier en daar een functie getest en ze bestelde een onderdeel om later te vervangen. Het apparaat zou voorlopig gewoon werken.

Vrijdagmorgen was het snikheet in de kamer. De thermostaat stond op 5 graden dus het was niet zo bedoeld. Toch was het 22 graden in de kamer en dan is het echt heet. De ketel stond maximaal te blazen boven. Alleen de stekker eruit was een oplossing. Geen probleem dachten we.

Zaterdagavond bleek dat de douche niet meer wilde. Een keer of wat de ketel herstarten en dan lukte het soms. Om de onderhoudsmensen te ontzien hebben we ons een weekend geërgerd. Maandagmorgen gebeld. Er bleken twee onderdelen vervangen te moeten worden. Een klep tussen heetwatervraag en verwarming en nog iets groots.

De ketel is al lang niet meer origineel. Alles is al een keer vervangen, zelfs de brainbox. Dus dit zal zeker niet het laatste zijn dat we gaan meemaken. Nu maar hopen dat we warmpjes door de winter komen.

wortelkanaal

Met tranen in de ogen staat daar mijn jonge moeder-dochter… tandpijn. Ze heeft de tandarts gebeld en kan over een week terecht. Geld voor pijnstillers heeft ze niet maar dit houdt ze niet uit.

Waanzin natuurlijk met die zwangerschap van haar. Dan slik je zo min mogelijk troep. Wat ik kan voorkomen dat zal ik voorkomen. Dus ik bel met de assistente. Leg de situatie uit (zwanger, erge pijn).

Er wordt overleg gepleegd want haar vorige afspraak was al een flinke tijd terug. Maar met de hand over het hart kan ze dezelfde dag nog terecht.

Gelukkig maar want ze blijkt in haar linker voortand een wortelkanaalbehandeling nodig te hebben. Een hele kleine verdoving voor de duur van de behandeling en klaar is het al weer.

Laat die avond spreek ik haar even op msn. Het steekt zo nu en dan nog een beetje maar ze is dolblij. Nu hopen dat het goed blijft.

En weg is de fiets

De dames brengen even een boodschapje weg. Kwestie van een paar minuten tops.

Ze vergeten de fiets op slot te zetten en brengen de boodschapjes naar binnen. De dief is oplettend en ziet dat de fiets gebruikt wordt om een krant te bezorgen. Hij/zij haalt de fietstas van de fiets en neemt alleen de fiets met sleutels mee.

Gelukkig heeft de fiets net twee dagen geleden een nieuwe binnen- en buitenband in het achterwiel geplaatst gekregen. Dat is toch fijn voor de dief in kwestie. Je moet er toch niet aan denken dat die tegen kosten aan gaat lopen als een platte achterband… En gelukkig zat er sinds afgelopen zaterdag ook licht voor en achter op. Je moet het toch niet op je geweten hebben dat de dief een bekeuring gaat krijgen voor het rijden zonder licht.

Ach, het kind verdient wel 28 euro in de maand met die krant. Die kan prima voor een kleine 50 euro een andere fiets kopen. Geen punt joh.

Ondanks dat we er niet veel van verwachten hebben we toch maar aangifte gedaan van diefstal. De politie meld zelf al dat ze verwachten dat ze het binnen 5 dagen met een brief zullen afsluiten zonder het op te lossen. Maar goed, je wilt het toch afronden,.. een plek geven.

Biga bada boom

Soms heb je van die dagen dat de hele wereld om je heen gek lijkt te zijn geworden. Een klein bericht op de mobiel, drie korte maar hevige gesprekken en het beest is los.

Niet alle betrokkenen snappen even goed wat ze aanrichten. Niet allemaal zijn ze even geraakt door het voorval. De meest gevoelige ligt al behoorlijk overhoop en is ook in therapie om beide beentje op de grond te krijgen. De oudste zegt al zo vaak op z’n bek te zijn gegaan, dat hij zich nu zo min als mogelijk mengt in wat er gebeurt. De jongste van het spul heeft totaal niet door wat ze teweeg brengt en is na een korte periode al weer helemaal met iets anders bezig.

De meest gevoelige is midden in haar hart met de kracht van een atoombom geraakt. Zoveel doet ze voor de mensen om haar heen, niemand houdt rekening met haar. Alles schijnt te mogen en te kunnen, zolang het maar iemand anders dan zij is die het uithaalt. Volslagen alleen voelt ze zich en ik kan me dat levendig voorstellen.

Waar is dit gezin ooit zo ontspoort geraakt. Wanneer zijn we gestopt met om elkaar te geven en begonnen elkaar te kwetsen? Wanneer zal alles bedaren en de wereld weer gelukkig lijken? Met de explosieve onderdelen die nu samengevoegd zijn is het slechts wachten op een volgende boem!

Ik geef opnieuw aan dat ik het gebeuren waanzinnig vind. Dat ik het op z’n minst anders wil zien. En wie zich niet kan beheersen, die slikt het maar in en verdwijnt maar naar een hoekje ergens anders. Want ik ben er schijtzat van. En nou maar afwachten hoe lang het beter gaat…

Meidenclub

Mijn dochter heeft opnieuw een echo laten maken, de tweede. Volgens de medewerker daar is het een meisje.

Zul je zien dat we straks allemaal Mega Mindy, Dora en andere goed bedoeld en roze spulletjes kopen en het toch een jongen blijkt te zijn hihi.

We zullen het meemaken volgend jaar.

still in da house

De kamer is het niet geworden. De ballotage club koos een andere gegadigde.

Het zoeken gaat verder. Op zich gebeurt er meer dan zat in haar leven dus misschien is het wel even goed om te wachten op een grotere kamer voor minder geld. Want deze kamer was eigenlijk ook erg duur vond ik.

Voorlopig woont mijn meisje nog even thuis, bij ons.

5-1-1

Mijn oudste dochter heeft waarschijnlijk een kamer. Een kamer elders bedoel ik dan. Niet bij ons in huis.

Ze is er aan toe om op zichzelf te staan en daar heeft ze gelijk in. Het zal alleen heel vreemd zijn om er nog één te zien vertrekken.

De mede huisgenoten  moeten nog ja zeggen en de huisbaas moet het ook nog goed vinden, maar verder staat niets haar meer in de weg.

Voordat de herfstvakantie begint kan ze daar al zitten, gek idee hoor.

Voor haar hoop ik dat het allemaal gaat zoals het moet. Ik pak er nog een tissue op, alweer een dochter minder in huis.

Yea-ha

Ik ben blij, vreselijk blij.

Er wordt één trainer aangesteld op de dienst waarbij ik werk, en ik mag dat eendje zijn. Helemaal geweldig!

Natuurlijk vind ik het voor mijn collega’s (er waren zes gegadigden voor deze taak) heel naar dat het voor hen anders uitpakt. Maar het ‘jippie’  gevoel is nog aan de overhand.

Ik vond het vanmiddag toen het werd gemeld wel lastig om mijn gevoel in bedwang te houden. Maar ik vond dat ik het niet kon maken om een gat in de lucht te springen. Inwendig heb ik zitten juichen en gillen als een puber op z’n eerste date maar uitwendig heb ik het geprobeerd te temperen. Volgens mij gaf ik licht dus ik ben bang dat het niet helemaal is gelukt.

Maar ik ben echt ongelofelijk blij (had ik dat al eens gezegd?).

Spannend (alweer)

Maandag weten we meer. Maandag is er overleg waarin duidelijkheid komt over de taak van trainer op mijn werk.

Ik verwacht dat we een motivatiebrief moeten sturen (hadden we toch al gedaan?). Zal wel een CV bij moeten (hebben ze al een keer of wat). Er zal een assessment moeten plaatsvinden (maar ik voer deze taak nu al sinds 15 mei 2008 uit, was het niet goed dan).

De target staat op 90% geslaagden, maar als ik geen invloed op de instroom en geen invloed op de uitstroom mag hebben, is dat nogal een vreemde. Dus die target haal ik denk ik niet. Wel weet ik dat van degene van wie ik het voorspel ook 99% uitstroomt, vaak ook in CPO zelf. Van de huidige collega's weet ik het zo niet qua percentages.

Het zou me verbazen nu plots te horen dat ik het niet voldoende goed doe. Daar kom je nu niet mee. Niet bij mij, niet bij een ander.

De planning is dat we rond december VT erbij gaan doen. Please count me in. Het lijkt me geweldig om deze dienst uit te breiden met een deel VT. Zodat een klant die verkeerd kiest in het keuzemenu toch direct geholpen kan worden. Volgens mij kan ik dat prima trainen.

Maar goed, voorlopig hebben we dus gewoon opnieuw spanning. Dus wie dat wil: keep your fingers crossed for me...

contract

We hebben een schuldbemiddelingscontract!

Ooit (ruim dertien maanden geleden) leverden we ons over aan een bureau dat ons aanbevolen was door de BedrijfsMaatschappelijkWerker bij mijn werkgever. Het bureau stond haar goed bekend, goeie ervaringen mee.

Waarom ik dan niet denk ik dan maar.

Ik betaal bijna zestig euro in de maand om mijn betalingen te doen, mijn budget te beheren. Steeds maar weer moet ik er zelf achter aan als er een betaling niet of niet correct is uitgevoerd. Hoe moeilijk kan het zijn om met de juiste gegevens de juiste betaling op het juiste moment te doen? Alle dreigingen staan op stil omdat we aan het onderhandelen waren.

Toch moet ik vragen om een betaaloverzicht per maand (waarvoor ik dan extra moet betalen, wel 1 of 2 velletjes per maand).

In die dertien maanden zijn we van meerdere schuldeisers afgekomen doordat we ze hebben betaald. Als er even niet aan je hoofd wordt gezeurd en er een stop op andere betaalafspraken staat, kun je oppotten en de pot uitbetalen. Dat hebben we een paar keer gedaan.

Als er iets niet gaat zoals het moet of kan, dan bel ik er soms zelf maar achteraan. Anders sleept het maanden en gebeurt er niks. Staat er wel plots weer een man in pak bij de deur met een boze brief. Ben ik weer de klos. Of werd ik afgesloten omdat betalingen verkeerd of te laat werden doorgevoerd. Ik blijf wel verantwoordelijk voor de kosten.

Nu hebben we mijn huidige inkomsten helemaal volgepropt met een betalingsregeling. Dit niveau moet ik dus binnen blijven halen, op welke wijze ook. Er komt steeds minder verstoring voor dus hopelijk betekent dat dat ik op dit vlak wat meer rust in de tent krijg.

Ticker

Amsterdam

Samen met mijn oudste dochter heb ik vandaag het laatste Blokker kaartje voor de trein opgebruikt. Amsterdam is een bijzondere stad en daar moet je gewoon een keer rondgewandeld hebben.

Burgerlijk als we kunnen zijn hebben we de rondvaartboot gepakt en Amsterdam vanaf het water bekeken. En we zijn bij de Amsterdam Dungeons geweest. Dat is een theatershow waarin ze je de stuipen op het lijf proberen te jagen. En bij tijden lukt dat heel prima. De acteurs spelen hun spel geweldig. Aan het eind van de show zit nog een achtbaanrit waar ikzelf wat minder blij mee was.

We hebben op de Albert Cuyp rondgelopen en van alles bekeken. Het was een lange maar ook leuke dag.

Aan het eind gingen we terug naar huis. And the bubble broke..

Little worries

Dinsdag hebben we de echo gezien. De baby is op basis van kop-staart meting dan 10 weken en 5 dagen. Het blijft natuurlijk bij benadering. Als het er al bijna 11 weken is, dan heeft het lang op een te laag schildkliergehalte moeten teren. En is er fiks geblowd en slecht gegeten en weinig geslapen.

Ik heb mijn zorgen met haar besproken, maar ze ziet ze niet. Het is geen punt dat ze vaak geen geld hebben om zelf te eten en hun rekeningen te betalen. Het is geen punt dat ze op de grond slaapt in een zeecontainer met een kat en 4 kittens. Waar de lucht blauw staat van de hoeveelheden blow die daar door gaan. Dat we ons zorgen maken omdat ze geen vast inkomen hebben, geen zekerheid in welke vorm dan ook. Ze ziet het niet. We moeten blij zijn voor haar. Maar dat is nou net het punt.

Ik gun haar alles, maar ik wil zo’n kind ook van alles gunnen. Maar ik vraag me af of ze in staat zijn om alles opzij te zetten voor dit nieuwe leven. Nu al in de start krijgt het niet wat het nodig heeft. Wat nu wordt gemaakt is het kind van straks. Maar ik hoorde al dat er gezegd werd dat al je blowt, de troep niet in je bloed komt en dus niet bij het kind komt. Wie gaat deze mensen uitleggen hoe de wereld echt in elkaar zit. Van mij nemen ze het niet aan.

Ik maak me grote zorgen om de toekomst…

duidelijkheid

Er blijkt al zicht te zijn op hoe we verder gaan met het Trainer Agent deel van mijn functie. Ik vroeg mijn manager wanneer de sollicitatie rondes waren en toen kwam zijn welbekende grijns. Er was al wel meer bekend en nee, hij kon er niets van zeggen. Maar er was al bedacht hoe we verder gaan. Arghh, ergerlijk zoiets. Ik weet van niets.

Voorzichtig heb ik nog geprobeerd om wat los te krijgen maar tevergeefs. Vandaag zou meer duidelijkheid komen over de inzet op dit moment, want er wordt wat af gelummeld. Tot mijn spijt heeft niet iedereen een hoogstaande arbeid ethiek. Dat hangt dan opzichtig achterin te hangen en doet echt werkelijk helemaal niets. Ik zit meestal vooraan en ben echt wel bezig.

Vrijdag valt mijn eerste vakantiedag, dan zijn mijn vriendje en ik 25 hele jaren samen. We gaan samen bowlen, wat eten. Voor de gemiddelde lezer niks bijzonders  maar voor ons wel degelijk bijzonder. Zo veel en zo vaak doen we niet iets samen.

En volgende week? Dan heb ik een weekje vrij. Eens door het pakhuis op zolder heen worstelen en op internet aanbieden wat weg kan. Zul je zien dat ik dan nog steeds niet weet wat er staat te gebeuren.

Mexico, Me-xi-co-ho

En ja hoor, we hebben een winnaar.

Ook op mijn werk is iemand officieel geveld door het H1N1 virus. De clean-wipes staan al op de bureaus van de managers zodat iedereen dezelfde koker kan openen om het doekje te pakken dat moet voorkomen dat je besmet wordt.

Het online dossier vermeld:

Hoe lang ligt er tussen besmet raken en ziek worden?
Twee tot vier dagen met een maximum van zeven dagen. Als je zelf geïnfecteerd bent, kun je anderen besmetten van één dag voor tot vijf dagen nadat jij ziekteverschijnselen hebt gekregen.

Deze collega heeft nog een dagje gewerkt terwijl hij zich al niet optimaal voelde, dus tjakka om maar een BN-er te quoten.

We noemen het nu ‘nieuwe influenza a (h1n1) (voorheen mexicaanse griep)’ want Mexico vind het niet plezierig met iets potentieel dodelijks te worden geassocieerd. In ons omringende landen wordt het ook wel de ‘zwijnengriep’ genoemd of varianten daarvan. Ik heb nog geen dierenrechtenorganisatie gehoord die zich daar druk om maakte.

De overheid helpt in het geven van informatie die bedoeld is om de verontruste burger gerust te stellen. Op de site van Postbus 51 staat plots ook te lezen:

sommige mensen zijn wel met het virus geïnfecteerd en zijn besmettelijk, zonder ooit ziek te zijn geweest

Argwanend kan ik nu iedere collega ontwijken in de hoop zo niet besmet te worden.

Gelukkig was er op de dag van de bekendmaking al een uitspraak van het RIVM dat het hier een milde griepvorm betreft en dat we geen speciale maatregelen meer nemen anders dan het advies om uit te zieken op een andere plek dan werk:

De Mexicaanse griep wordt vanaf nu door de autoriteiten als een gewone griep behandeld. Patiënten worden niet meer standaard behandeld met de virusremmer Tamiflu

Al met al een bijzondere situatie. We praten over een pandemie met rampenplannen en al. Daarnaast roept de overheid in de krant dat het allemaal niet zo’n vaart zal lopen. Ik help het ze hopen. Voorlopig tref ik mijn eigen maatregelen wel; flesje desinfecterende gel in de tas en hoppa.

Ik wens u allen veel gezondheid!

Poef

Ooit gedacht dat je het allemaal al wel een keer had meegemaakt met kidz? Vergeet het maar.

Op dit moment zijn mijn dames licht ontvlambaar en dat is lastig. Het voelt alsof je constant op breekbaar materiaal rondwandelt en bij het minste of geringste beweegt de grond onder je voeten. Zo was vakantie met z’n vijven een hele beleving. Het was net ‘goeie tijden – slechte tijden’.

En nu opnieuw. We hadden een kindvrij weekend en dat was vreemd voor ons. We hadden veel plannen en hebben er niks mee gedaan. We waren doodop en hebben meer geslapen dan wat dan ook.

De dames daarentegen gingen naar de 75e verjaardag van oma. Nou zien ze die nagenoeg nooit dus je zou denken dat ze daar dat beetje extra effort voor doen. Dat kleine beetje toneel dat nodig is om zo’n weekendje tot een daverend succes te maken. Niets is minder waar. Bij terugkeer blijkt dat er in de belevenis van de oudste verrekte weinig is gedaan om dat weekend te laten glanzen.

Dus een gesprek met de andere dames is op z’n plaats. Ik mail vanaf werk naar de jongste dat ik niet gecharmeerd ben van wat ik hoor en dat ik met haar wil praten als ik thuiskom. Ik heb al gehoord dat er een ferme explosie is geweest thuis en ook dat zint me niks. De taal in de mail is dan ook ferm. En dat zint haar niet. Het bericht dat terugkomt zet me in vlammen.

Ze is slim genoeg om dat aan te voelen en maakt benen. Ze gaat naar haar zusje in de zeecontainer voor backup. En zo tref ik ze aan als ik thuiskom. De oudste was naar me toe gekomen om een afkoelrondje te fietsen. Ik raad haar aan om zo min mogelijk te reageren en zo stap ik de woning binnen.

Om een uur of 11 in de avond nog even een pittige discussie. Net waar ik zin in heb. Ik meld wat ik heb vernomen, vraag hoe zij dat hebben beleefd, geeft aan wat me daarin opvalt, hoe het op mij overkomt, maak afspraken voor de toekomst. Ze willen als volwassenen behandeld worden en dat doe ik dan ook maar.

Ik spreek af dat ze geforceerd dan maar moeten gaan proberen om alleen iets te zeggen als het ook aardig klinkt. Denk eerst maar eens na wat je te zeggen hebt en als het niet aardig is, dan slik je het maar in. En dan bedoel ik niet alleen woorden inslikken. Mijn dames zijn vrij expressief. Die gezichten en houdingen zeggen nog meer dan die van mij en mensen die mij kennen zullen beamen dat dat nogal wat wil zeggen. Ik vertel erbij dat ik verwacht dat als ze hier moeite voor doen, het op een bepaald moment effect zal hebben. Dan zal het meer gewoon worden en zal de lucht flink klaren.

Niemand wordt er namelijk beter van als we leven op de punten van dolken. Als alles wat gezegd of gedaan wordt verkeerd uitgelegd wordt. Als de spanning letterlijk te snijden is. Dan zullen we allemaal doodongelukkig zijn. En ik persoonlijk zit daar niet op te wachten. Beetje lol in mijn leven kan geen kwaad.

Dus hoop ik dat we vanaf nu vers proberen te beginnen. Een klein stukje per keer en met veel vallen en opstaan. Back to the happy days.

Fujitsu Siemens Amilo PI3525

Toch niet direct de minste in zijn range maar mijn laptop heeft het ook begeven.

Hij geeft het bij tijd en wijle spontaan op als in ‘poef, spanning eraf’. Zit ik gezellig een blog te typen, is de pc ineens gewoon uit. En dat wordt niet opgeslagen dus begin ik dan steeds weer opnieuw.

De cpu temperatuur was gewoon zoals het hoort een graad of 43 dus da’s niet bijzonder. Ook een system diagnostics van FS zelf liet niks weten. Hardwarematig was alles helemaal ok (not). En een uitgebreide test was niet mogelijk, want zolang bleef hij niet aan. Soms begaf hij het al na een kwartier, soms na 5 minuten.

Maar hij ligt nu bij de winkel in de hoop dat zij het losse contactje kunnen vinden binnen een week. Anders gaat hij naar de leverancier terug en dat duurt wat langer.

Als ik apparatuurs zou spreken qua taal kon ik meteen de rest in huis vragen wat het nog meer gaat begeven. Kan ik er alvast rekening mee houden. We zullen zien.

6310 wordt 2100

Mijn mobiel heeft het begeven. Al een tijdje ging het slechter en slechter met hem. Afgelopen vrijdag was het dan zover. Hij is vervangen.

Zijn vervanger moet nog maar zien of hij ook 7 jaar en 3 maanden kan blijven functioneren. De specs zijn goed, maar je weet maar nooit natuurlijk. Zijn vervanger is niet van Nokia maar van Samsung. De B2100 Xplorer:

De SAMSUNG B2100 vormt een combinatie van stijl en kracht. De telefoon is stevig genoeg om vuil, een val op de grond, een regenbui en zelfs een onderdompeling in het water te overleven.

De B2100 is zo gebouwd dat hij de zwaarste omstandigheden de baas kan. Hij is bestand tegen schokken, vuil en zelfs water, en daarom duurzaam en sterk genoeg voor jou en je outdoor-activiteiten. Valt je telefoon in een plas water of op een rots? Geen enkel probleem... Hij is bestand tegen regen, zeer lage temperaturen en andere extreme omstandigheden. Deze vrijwel onverwoestbare telefoon is dan ook je perfecte partner.

Klinkt natuurlijk prima. De tijd zal het leren. Ik ben al een stuk moderner met de mp3 speler, camera en fm-radio. En de beltoon is er ook beter van geworden.