Mijn oudste dochter heeft waarschijnlijk een kamer. Een kamer elders bedoel ik dan. Niet bij ons in huis.
Ze is er aan toe om op zichzelf te staan en daar heeft ze gelijk in. Het zal alleen heel vreemd zijn om er nog één te zien vertrekken.
De mede huisgenoten moeten nog ja zeggen en de huisbaas moet het ook nog goed vinden, maar verder staat niets haar meer in de weg.
Voordat de herfstvakantie begint kan ze daar al zitten, gek idee hoor.
Voor haar hoop ik dat het allemaal gaat zoals het moet. Ik pak er nog een tissue op, alweer een dochter minder in huis.
Ik ben blij, vreselijk blij.
Er wordt één trainer aangesteld op de dienst waarbij ik werk, en ik mag dat eendje zijn. Helemaal geweldig!
Natuurlijk vind ik het voor mijn collega’s (er waren zes gegadigden voor deze taak) heel naar dat het voor hen anders uitpakt. Maar het ‘jippie’ gevoel is nog aan de overhand.
Ik vond het vanmiddag toen het werd gemeld wel lastig om mijn gevoel in bedwang te houden. Maar ik vond dat ik het niet kon maken om een gat in de lucht te springen. Inwendig heb ik zitten juichen en gillen als een puber op z’n eerste date maar uitwendig heb ik het geprobeerd te temperen. Volgens mij gaf ik licht dus ik ben bang dat het niet helemaal is gelukt.
Maar ik ben echt ongelofelijk blij (had ik dat al eens gezegd?).
Samen met mijn oudste dochter heb ik vandaag het laatste Blokker kaartje voor de trein opgebruikt. Amsterdam is een bijzondere stad en daar moet je gewoon een keer rondgewandeld hebben.
Burgerlijk als we kunnen zijn hebben we de rondvaartboot gepakt en Amsterdam vanaf het water bekeken. En we zijn bij de Amsterdam Dungeons geweest. Dat is een theatershow waarin ze je de stuipen op het lijf proberen te jagen. En bij tijden lukt dat heel prima. De acteurs spelen hun spel geweldig. Aan het eind van de show zit nog een achtbaanrit waar ikzelf wat minder blij mee was.
We hebben op de Albert Cuyp rondgelopen en van alles bekeken. Het was een lange maar ook leuke dag.
Aan het eind gingen we terug naar huis. And the bubble broke..
Dinsdag hebben we de echo gezien. De baby is op basis van kop-staart meting dan 10 weken en 5 dagen. Het blijft natuurlijk bij benadering. Als het er al bijna 11 weken is, dan heeft het lang op een te laag schildkliergehalte moeten teren. En is er fiks geblowd en slecht gegeten en weinig geslapen.
Ik heb mijn zorgen met haar besproken, maar ze ziet ze niet. Het is geen punt dat ze vaak geen geld hebben om zelf te eten en hun rekeningen te betalen. Het is geen punt dat ze op de grond slaapt in een zeecontainer met een kat en 4 kittens. Waar de lucht blauw staat van de hoeveelheden blow die daar door gaan. Dat we ons zorgen maken omdat ze geen vast inkomen hebben, geen zekerheid in welke vorm dan ook. Ze ziet het niet. We moeten blij zijn voor haar. Maar dat is nou net het punt.
Ik gun haar alles, maar ik wil zo’n kind ook van alles gunnen. Maar ik vraag me af of ze in staat zijn om alles opzij te zetten voor dit nieuwe leven. Nu al in de start krijgt het niet wat het nodig heeft. Wat nu wordt gemaakt is het kind van straks. Maar ik hoorde al dat er gezegd werd dat al je blowt, de troep niet in je bloed komt en dus niet bij het kind komt. Wie gaat deze mensen uitleggen hoe de wereld echt in elkaar zit. Van mij nemen ze het niet aan.
Ik maak me grote zorgen om de toekomst…
Er blijkt al zicht te zijn op hoe we verder gaan met het Trainer Agent deel van mijn functie. Ik vroeg mijn manager wanneer de sollicitatie rondes waren en toen kwam zijn welbekende grijns. Er was al wel meer bekend en nee, hij kon er niets van zeggen. Maar er was al bedacht hoe we verder gaan. Arghh, ergerlijk zoiets. Ik weet van niets.
Voorzichtig heb ik nog geprobeerd om wat los te krijgen maar tevergeefs. Vandaag zou meer duidelijkheid komen over de inzet op dit moment, want er wordt wat af gelummeld. Tot mijn spijt heeft niet iedereen een hoogstaande arbeid ethiek. Dat hangt dan opzichtig achterin te hangen en doet echt werkelijk helemaal niets. Ik zit meestal vooraan en ben echt wel bezig.
Vrijdag valt mijn eerste vakantiedag, dan zijn mijn vriendje en ik 25 hele jaren samen. We gaan samen bowlen, wat eten. Voor de gemiddelde lezer niks bijzonders maar voor ons wel degelijk bijzonder. Zo veel en zo vaak doen we niet iets samen.
En volgende week? Dan heb ik een weekje vrij. Eens door het pakhuis op zolder heen worstelen en op internet aanbieden wat weg kan. Zul je zien dat ik dan nog steeds niet weet wat er staat te gebeuren.
En ja hoor, we hebben een winnaar.
Ook op mijn werk is iemand officieel geveld door het H1N1 virus. De clean-wipes staan al op de bureaus van de managers zodat iedereen dezelfde koker kan openen om het doekje te pakken dat moet voorkomen dat je besmet wordt.
Het online dossier vermeld:
Hoe lang ligt er tussen besmet raken en ziek worden?
Twee tot vier dagen met een maximum van zeven dagen. Als je zelf geïnfecteerd bent, kun je anderen besmetten van één dag voor tot vijf dagen nadat jij ziekteverschijnselen hebt gekregen.
Deze collega heeft nog een dagje gewerkt terwijl hij zich al niet optimaal voelde, dus tjakka om maar een BN-er te quoten.
We noemen het nu ‘nieuwe influenza a (h1n1) (voorheen mexicaanse griep)’ want Mexico vind het niet plezierig met iets potentieel dodelijks te worden geassocieerd. In ons omringende landen wordt het ook wel de ‘zwijnengriep’ genoemd of varianten daarvan. Ik heb nog geen dierenrechtenorganisatie gehoord die zich daar druk om maakte.
De overheid helpt in het geven van informatie die bedoeld is om de verontruste burger gerust te stellen. Op de site van Postbus 51 staat plots ook te lezen:
sommige mensen zijn wel met het virus geïnfecteerd en zijn besmettelijk, zonder ooit ziek te zijn geweest
Argwanend kan ik nu iedere collega ontwijken in de hoop zo niet besmet te worden.
Gelukkig was er op de dag van de bekendmaking al een uitspraak van het RIVM dat het hier een milde griepvorm betreft en dat we geen speciale maatregelen meer nemen anders dan het advies om uit te zieken op een andere plek dan werk:
De Mexicaanse griep wordt vanaf nu door de autoriteiten als een gewone griep behandeld. Patiënten worden niet meer standaard behandeld met de virusremmer Tamiflu
Al met al een bijzondere situatie. We praten over een pandemie met rampenplannen en al. Daarnaast roept de overheid in de krant dat het allemaal niet zo’n vaart zal lopen. Ik help het ze hopen. Voorlopig tref ik mijn eigen maatregelen wel; flesje desinfecterende gel in de tas en hoppa.
Ik wens u allen veel gezondheid!
Ooit gedacht dat je het allemaal al wel een keer had meegemaakt met kidz? Vergeet het maar.
Op dit moment zijn mijn dames licht ontvlambaar en dat is lastig. Het voelt alsof je constant op breekbaar materiaal rondwandelt en bij het minste of geringste beweegt de grond onder je voeten. Zo was vakantie met z’n vijven een hele beleving. Het was net ‘goeie tijden – slechte tijden’.
En nu opnieuw. We hadden een kindvrij weekend en dat was vreemd voor ons. We hadden veel plannen en hebben er niks mee gedaan. We waren doodop en hebben meer geslapen dan wat dan ook.
De dames daarentegen gingen naar de 75e verjaardag van oma. Nou zien ze die nagenoeg nooit dus je zou denken dat ze daar dat beetje extra effort voor doen. Dat kleine beetje toneel dat nodig is om zo’n weekendje tot een daverend succes te maken. Niets is minder waar. Bij terugkeer blijkt dat er in de belevenis van de oudste verrekte weinig is gedaan om dat weekend te laten glanzen.
Dus een gesprek met de andere dames is op z’n plaats. Ik mail vanaf werk naar de jongste dat ik niet gecharmeerd ben van wat ik hoor en dat ik met haar wil praten als ik thuiskom. Ik heb al gehoord dat er een ferme explosie is geweest thuis en ook dat zint me niks. De taal in de mail is dan ook ferm. En dat zint haar niet. Het bericht dat terugkomt zet me in vlammen.
Ze is slim genoeg om dat aan te voelen en maakt benen. Ze gaat naar haar zusje in de zeecontainer voor backup. En zo tref ik ze aan als ik thuiskom. De oudste was naar me toe gekomen om een afkoelrondje te fietsen. Ik raad haar aan om zo min mogelijk te reageren en zo stap ik de woning binnen.
Om een uur of 11 in de avond nog even een pittige discussie. Net waar ik zin in heb. Ik meld wat ik heb vernomen, vraag hoe zij dat hebben beleefd, geeft aan wat me daarin opvalt, hoe het op mij overkomt, maak afspraken voor de toekomst. Ze willen als volwassenen behandeld worden en dat doe ik dan ook maar.
Ik spreek af dat ze geforceerd dan maar moeten gaan proberen om alleen iets te zeggen als het ook aardig klinkt. Denk eerst maar eens na wat je te zeggen hebt en als het niet aardig is, dan slik je het maar in. En dan bedoel ik niet alleen woorden inslikken. Mijn dames zijn vrij expressief. Die gezichten en houdingen zeggen nog meer dan die van mij en mensen die mij kennen zullen beamen dat dat nogal wat wil zeggen. Ik vertel erbij dat ik verwacht dat als ze hier moeite voor doen, het op een bepaald moment effect zal hebben. Dan zal het meer gewoon worden en zal de lucht flink klaren.
Niemand wordt er namelijk beter van als we leven op de punten van dolken. Als alles wat gezegd of gedaan wordt verkeerd uitgelegd wordt. Als de spanning letterlijk te snijden is. Dan zullen we allemaal doodongelukkig zijn. En ik persoonlijk zit daar niet op te wachten. Beetje lol in mijn leven kan geen kwaad.
Dus hoop ik dat we vanaf nu vers proberen te beginnen. Een klein stukje per keer en met veel vallen en opstaan. Back to the happy days.
Toch niet direct de minste in zijn range maar mijn laptop heeft het ook begeven.
Hij geeft het bij tijd en wijle spontaan op als in ‘poef, spanning eraf’. Zit ik gezellig een blog te typen, is de pc ineens gewoon uit. En dat wordt niet opgeslagen dus begin ik dan steeds weer opnieuw.
De cpu temperatuur was gewoon zoals het hoort een graad of 43 dus da’s niet bijzonder. Ook een system diagnostics van FS zelf liet niks weten. Hardwarematig was alles helemaal ok (not). En een uitgebreide test was niet mogelijk, want zolang bleef hij niet aan. Soms begaf hij het al na een kwartier, soms na 5 minuten.
Maar hij ligt nu bij de winkel in de hoop dat zij het losse contactje kunnen vinden binnen een week. Anders gaat hij naar de leverancier terug en dat duurt wat langer.
Als ik apparatuurs zou spreken qua taal kon ik meteen de rest in huis vragen wat het nog meer gaat begeven. Kan ik er alvast rekening mee houden. We zullen zien.
Mijn mobiel heeft het begeven. Al een tijdje ging het slechter en slechter met hem. Afgelopen vrijdag was het dan zover. Hij is vervangen.
Zijn vervanger moet nog maar zien of hij ook 7 jaar en 3 maanden kan blijven functioneren. De specs zijn goed, maar je weet maar nooit natuurlijk. Zijn vervanger is niet van Nokia maar van Samsung. De B2100 Xplorer:
De SAMSUNG B2100 vormt een combinatie van stijl en kracht. De telefoon is stevig genoeg om vuil, een val op de grond, een regenbui en zelfs een onderdompeling in het water te overleven.
De B2100 is zo gebouwd dat hij de zwaarste omstandigheden de baas kan. Hij is bestand tegen schokken, vuil en zelfs water, en daarom duurzaam en sterk genoeg voor jou en je outdoor-activiteiten. Valt je telefoon in een plas water of op een rots? Geen enkel probleem... Hij is bestand tegen regen, zeer lage temperaturen en andere extreme omstandigheden. Deze vrijwel onverwoestbare telefoon is dan ook je perfecte partner.
Klinkt natuurlijk prima. De tijd zal het leren. Ik ben al een stuk moderner met de mp3 speler, camera en fm-radio. En de beltoon is er ook beter van geworden.
Voorzichtig komt ze binnen en zet haar tas op de tafel. Haar jas hangt ze op de stoelleuning. Ze draait wat rond en verteld van haar bezoek aan de huisarts. Hij adviseert haar foliumzuur te gebruiken. Ik weet genoeg, het hoge woord is eruit; ze is zwanger.
Vrijdagmorgen was het zover. Met dochter naar het ziekenhuis voor een echo. De pijngevoelige knobbel in haar rechterborst zal onderzocht worden.
De AIO smeert een lading blauwgekleurde gel op het apparaat en vraagt ze het voelt. Dan kijkt ze op het aanvraagformulier en gaat op zoek. Al snel zit ze er bovenop en meet ze het ding op; grofweg 2 bij 4 cm.
Dat is op 17 jarige leeftijd met een niet heel grote cup al best een boel weefsel. Vraag is dus meteen wat voor soort weefsel we daar hebben. De arts wordt erbij gehaald en ook die gaat met flink wat gel aan de slag. ‘Goed voor een perzikzacht huidje’ grapt hij nog terwijl hij pogingen doet om de bus leeg te krijgen. De andere borst krijgt ook een flinke klodder en wordt nog eens flink geplet met dat echo apparaat.
Het lijkt zich tot alleen dat ene plekje te beperken. Om te bepalen of het goed of minder goed is wordt een biopsie aangeraden. Dochterlief heeft niet zo goed door wat er bedoelt wordt en als snel komt de biopsienaald tevoorschijn. Dat is een fikse, holle naald. En daarmee moet het gezwel doorprikt worden en wordt wat weefsel uitgeschraapt.
Dat wordt direct naar pathologie gebracht en het wachten begint.
Wat voelt als een eeuwigheid later wandelen we nerveus rond in de buurt van de wachtkamer. Het duurt ruim een uur langer dan verwacht maar dan weten we het eindelijk. Een veel voorkomende goedaardige tumor; een bindweefselknobbel (fibro-adenoom). Deze knobbel ontstaat door wildgroei in het bindweefsel. Zij drukt het omringende weefsel opzij, maar tast gezonde cellen niet aan.
Op haar leeftijd kan het nog alle kanten op.
In de puberteit kan het lichaam nog zelf de strijd met het bindweefsel aangaan en kan het dus uit zichzelf weggaan.
Het kan blijven zitten en dan kan het groeien of blijven zoals het nu is.
Ze kan het laten weghalen en dat zou dan net als bij een curretage met een holle naald van 4 mm gebeuren. Nou vond ze deze al een ramp dus dat moest dan maar niet.
Een andere optie is dan om het operatief te laten verwijderen.
Bij een operatie wordt er een incisie gemaakt die iets groter is dan het te verwijderen object. Dus rond 5 cm zoals het nu is. Die incisie zit dan rond de tepelhof.
Als we het aankijken dan kunnen we het per half jaar via echo bekijken en dan beslissen.
Morgen naar het ziekenhuis met dochter. Er zit een knobbel in haar borst.. We gaan een echo laten maken om te zien wat zich daar bevindt. Met een collega in het verkeerde schuitje komt dit wel ineens heel dichtbij.
Natuurlijk ga ik er vanuit dat het wel mee zal vallen, maar toch.. diep van binnen.
Het heeft wat voeten in de aarde gehad om zover te komen. De dame wil nog geen man aan haar lijf en onze huisarts is een man. Een oudere man zelfs. Dus had ik de afspraak met een jongere collega gemaakt om haar tegemoet te komen. De vrouwelijke collega is namelijk op vakantie en zal pas na 18 augustus weer aanwezig zijn.
Hij moest natuurlijk aan haar borsten voelen, er naar staren en nog eens voelen. Ik denk dat de dame daarna veelvuldig onder de douche heeft gestaan omdat ze zich vervuild voelde.
Zul je zien dat de echo-arts een man is morgen, zul je haar horen. Ze bijt zich er maar doorheen.
De hoop is dat het goedaardig is, niet ernstig. Dat het vanzelf verdwijnt. Maar het is een heel gevoelige plek. Dus zal er wel iets moeten gebeuren.
Voorlopig nemen we het maar één stap tegelijk, en hopen er het beste van.
En wij keren terug. Na een week met het gezin naar America zijn we vandaag weer thuis aangekomen. De eerste openbaring was de bungalow. Ik kwam tot het besef dat ons eigen huis helemaal zo klein niet is. Het was inderdaad geen luxe bungalow voor deze ‘er even helemaal tussenuit’ vakantie met het hele gezin. Geen Senseo, geen vaatwasser, geen oven, geen dvd speler of geluidsinstallatie in welke vorm dan ook. Gewoon een TV met crappy beeld en een minimaal aanbod aan zenders (veelal Duitstalig).
In de omgeving zou het fijn wandelen zijn in de bossen, maar dat is toch wat verder dan verwacht. Halverwege onze eerste bos-poging geeft onze hond duidelijk aan welke kant ze op wil (huis). De onrijpe dennenappels vallen je regelmatig aan en ook de muggen lusten wel een drupje van over de rivieren. Een eekhoorn wandelt voorzichtig onze kant op om vervolgens zonder ook maar enige aanleiding heftig geschrokken een boom in te sprinten. Via een aantal aangrenzende bomen verdwijnt ze al snel uit het zicht, de hond verbijsterd achterlatend.
Met de fiets hadden we het al snel gevonden. De dorpen Horst, Sevenum, Meterik, America lagen onder handbereik. Gekende winkels als Jumbo, Spar en Lidl komen weer binnen handbereik. Toch ligt er in de winkels naast het reguliere aanbod nog de wereld aan regionaal aanbod. Ik kan mijn gezin niet overtuigen van het genot van zuurvlees. Zelf bosbessen plukken vinden ze ook al niet leuk. Het is maar goed dat er ook ‘gewoon’ eten voor handen is.
De eerste dag kwamen we volledig suf gewiegd aan op het park. De eerste maaltijd zou een simpele zijn. In de plaatselijke snackbar werd een combinatiemenu besteld. Frites met frikandel. Het is waarschijnlijk lang geleden dat die frites daar gekeurd zijn. Wat we kregen leek in ieder geval nergens meer op. Het vaste voornemen was om de rest van de week in die snackbar niets meer op te halen.
De beperkte ruimte eist al snel zijn tol. De kidz vliegen elkaar te pas en te onpas in de haren. Er gaan wilde kreten over en weer. Tegen beter weten in probeer ik nog hier en daar een woord te smoren maar die snelheid heb ik niet meer. Ze zeggen dat kidz die kort op elkaar geboren zijn uiteindelijk prima met elkaar overweg zullen kunnen. Ik wacht dus geduldig af.
Reizen met het openbaar vervoer heen en terug blijft een uitdaging. Een uur of 6 totaal OV om daar te komen is niks. Op de terugreis beginnen we bijv. om 10.00 uur te reizen en verwachten dan om 16.00 uur aan te komen. En dan hebben we al een alternatieve, sneller dan geadviseerde route gevonden.
Bepakt en bezakt stappen we van belbus in dubbeldektrein om vervolgens nog maar eens een keer of 2 over te stappen. Tussendoor proberen we via Hotspots een route te bepalen.
Het zou stormen, hevig regenen en afkoelen had de weerman gezegd. En aldus zaten we met 23 graden vanuit de trein naar buiten te kijken waar het weliswaar dreigend leek, maar niks niet drupte.
Totdat we op het station aankwamen. Het was alsof alle regen in één keer naar beneden viel. Gelukkig konden we overdekt afwachten tot de bui overgedreven was.
Vanavond kijken we in onze luxe eigen woning op grootbeeld naar een film. De afwas gaat weer ouderwets in de vaatwasser.
Als ik in een vlaag van nostalgie door m’n fotoboeken blader, zie ik m’n oude vrienden weer zoals ze eens waren. In de twintig, gladde gezichten en relatief netjes op BMI. Ondertussen zijn de meeste in de veertig en de knaagsporen van de tand des tijds zijn duidelijk zichtbaar. De, minimaal eerste, lijntjes zijn in de gezichten gekomen, er is sprake van toenemend overgewicht, en op recente foto’s zijn er verdacht vaak niet meer zo heel kleine kinderen aanwezig. Als het kroost tenminste nog met pa en ma op de foto wil.
Het verschil tussen oudere foto’s en de werkelijkheid is niet het eerste dat je merkt van ouder worden. Het eerste dat je merkt, is dat de bediening in restaurants, caissières en dergelijke, jonger lijken te worden. Dat is uiteraard niet waar. Bediening en caissières zijn gemiddeld nog steeds even oud, maar het leeftijdsverschil met jou is toegenomen. Zij worden niet jonger, wij worden oud. Eigenlijk is dat nog een redelijk onschuldig verschijnsel. Het kan erger. Als simpele vrijgezel verbiedt niemand me om naar de dames om me heen te kijken. Dat doe ik dan ook. Wanneer ik dan iets denk als “dat ziet er niet slecht uit”, gaat het vaker en vaker over een vrouw, tegenwoordig al niet eens meer altijd meisje, die met gemak mijn dochter had kunnen zijn. Behoudens ieders verantwoordelijkheid voor de wet, schijnt de minimaal acceptabele leeftijd voor een partner ($EigenLeeftijd / 2 + 5) te zijn. Dat is in mijn geval 27. Met de tijd zullen meer en meer leuk uitziende vrouwen jonger zijn dan die grens. Als die me betrappen op rondkijken en me m’n conclusies zien denken, zal ik steeds vaker een blik terug krijgen die niets anders kan betekenen dan (om het vriendelijk te houden): “had je gewild ouwe!”. Iedereen die even oud, of ouders is dan je ouders, is oud. Waarom denk je anders dat het “ouders” heten. Voor de bediening, de caissières en dat steeds groter gedeelte van de leuk uitziende dames zijn wij oud.
Soms wordt er geklaagd dat de opvoeding van tegenwoordig veel te vrij is. De jeugd van tegenwoordig wordt zogenaamd geen respect meer aangeleerd. Daar ben ik het niet mee eens. Voorkomen dat allerlei jong grut mij met U aanspreekt, blijkt met het voortschrijden der jaren moeilijker en moeilijker te worden. Daaruit blijkt dat de opvoeding door de jaren heen strenger aan het worden is. Op de één of andere manier voelt aangesproken worden met U, niet zozeer als beleefd, maar meer als een soort veroordeling. U zeggen kan uiteindelijk ook de beleefde versie van: “jij bent oud” zijn.
Niet alleen dat meer en meer mensen me standaard met U aanspreken, het wordt ook moeilijker en moeilijker om ze het af te leren. Een jaar of wat geleden hoefde ik maar één keer iets te zeggen als “je en jij graag” en je had er in de rest van het gesprek geen last meer van. Zeker niet als je het grappig wist te brengen. Dat is nu niet meer zo. De meeste mensen die bij ons in de opleiding zitten, zijn begin twintig. Midden in de leeftijdsgroep die me irriteren door me te vousvoyeren. Ze zijn niet veel jonger dan dat ik voel dat m’n leeftijd is. Humor lijkt ook niet meer te werken. Als begeleider en trainer heb je gelukkig meer middelen dan alleen maar vriendelijk vragen. Dreigen kan ook. Soms denkt het beoogde slachtoffer dat het een geintje is. Jullie mogen ook aannemen dat dat zo is. De juiste gezichtsuitdrukking maakt de bedreigde dan onzeker genoeg over hoe serieus je het dreigement meent, dat ze netjes overgaan op jij. List, bedrog en ervaring verslaan jeugdige energie, overmoed en geldingsdrang nog steeds. Op een bepaalde manier heeft dat leeftijdsverschil toch ook nog wel wat.
Wat is de leeftijd waarop je iemand gerust oud kunt noemen terwijl hij binnen gehoorsafstand is. Daar valt eigenlijk niet echt een uitspraak over te doen. Mijn vader wordt dit jaar 83. Als ik dat, laat staan hem, oud noem, gaat ie erg kwaad kijken. Hij vindt zich met z’n 82 nog steeds niet oud en lijkt ook niet van plan zich oud te gaan voelen. Zijn broers die een nog hogere leeftijd hebben, schijnen zich ook nog niet oud te voelen. Stiekem vind ik hun wel oud, en met mij waarschijnlijk de meeste mensen. Ergens ben ik benieuwd wat pa oud noemt, en of hij dat nog steeds vindt als hij bij die leeftijd in de buurt begint te komen. En ook of ik nog vind dat ik niet oud ben, mocht ik die leeftijd ooit eens in een verre toekomst bereiken.
Er niet aan herinnerd worden dat ik ouder wordt, blijkt steeds moeilijker te worden. Dat ik nu niet veel anders leef dan, pak ‘m beet, 20 jaar geleden is eigenlijk alleen voor mij relevant. Mijn leef-leeftijd zal nog steeds een jaar of 20 à 25 zijn. De buitenwereld weet uiteraard niet hoe ik leef, en neemt dus aan dat ik leef zoals gemiddeld voor mijn leeftijd. Mijn absolute leeftijd begint naar “middelbaar” te gaan. Ik ben tenslotte 44, hoewel ik dat eigenlijk liever ontken en er zijn niet veel mensen die de 88 halen. Vaag meen ik me te herinneren dat ik veertig ooit eens oud vond. Dat vindt ik nu uiteraard niet meer. Zelfs vijftig worden lijkt niet afschrikwekkend, behalve dan de opblaasbare abraham die volgens geruchten al besteld is. Om een bekende stripheld te parafraseren: “IK BEN NIET OUD!”
Dat kennissysteem lekt aan alle kanten. En het nare is dat de mensen die er werken, de mensen die mijn input en de input van mijn collega’s moeten verwerken, geen idee hebben wat er bij ons speelt. Eigenlijk is dat heel vreemd; het merendeel van de mensen daar heeft dit werk ooit gedaan. Je zou verwachten dat er dan wat kennis is blijven hangen. Maar het enige deel uit de titel dat is blijven hangen is het machtsdeel. Zij beslissen soms dat je helemaal gelijk hebt en passen de content aan. Maar soms doe je zo’n zelfde voorstel tot aanpassen en dan wordt hij afgewezen. Dan moet je je gelijk gaan bewijzen, je verzoek ondersteunen met input.
In slechts luttele momenten hebben we ruim 100 opmerkingen gemaakt. Sommige puur taalkundig (inderdaad de punten en de komma’s), soms echt content. Je zou denken dat een groot bedrijf dat een kennissysteem heeft dat zowel door klanten als door medewerkers gebruikt wordt als bron van informatie wel beter met haar informatie zou omgaan. Dat er minder fouten in zouden staan.
Fouten in informatie maar ook in taal. Taalfouten hoef je niet te maken. Gebruik de spellingscontrole en check wat je invoert. Als de informatie dan incompleet is, dan is het in ieder geval in het Nederlands…
Maar goed, wie ben ik. Ik werk niet bij een afdeling die je kennismanagement zou kunnen noemen. Ik ben zo’n gek die vind dat je kennis moet delen. En uiteindelijk krijgen we dat systeem ook wel goed met z’n allen. En misschien hebben we dan ook geleerd om meer samen te werken.
Voor de revalidatie is een wachttijd. Dus besluiten we in de kantine van het ziekenhuis na gedegen overleg dat we haar gaan opgeven. Met de wachttijd in gedachten duurt het dan toch nog even voordat we verder gaan. Als we starten dan is het met een startonderzoek, een nulmeting. Daar kan ik dan mee heen. Daarna kan ze een revalidatietraject in dat is toegesneden op haar kansen en beperkingen. Iedere week op maandag, woensdag en vrijdag zal in de ochtend dan een training en voorlichting zijn. Twaalf weken lang. Dat moet ze echt alleen doen. De taxi brengt haar heen en terug. In week x+7 is een vervolgonderzoek. Daar kan ik dan ook nog wel heen. 
