Het leveren van kwaliteit kost geld, het niet leveren van kwaliteit kost kapitalen

 

Maar wat bedoelen we nu eigenlijk met kwaliteit.
In een callcenter waar support op techniek wordt gegeven bedoelen we in mijn ogen: help de klant op de best mogelijke manier aan het beste resultaat tegen de minste kosten.

Ik probeer er een aantal leefregels op na te houden die ik zelf heel fijn vind:

Natuurlijk is het heel gezellig met een klant aan de lijn, maar als de klant gezelligheid zoekt, dan gaat hij met vrienden stappen. Maak een gesprek dus niet onnodig lang.

Natuurlijk weet jij meer dan de klant, anders hadden jullie op elkaars stoel gezeten. Jij bent opgeleid voor dit soort vraagstukken, die klant niet. Hou daar rekening mee in je communicatie. Zorg dat de klant je begrijpt, begrijpt waarom hij een actie moet uitvoeren. Doe dat ook op het niveau dat de klant begrijpt. Daarvoor dien je goed te luisteren naar de klant, zodat je dat niveau kunt inschatten.

Stel vragen, doe geen voorstellen. Vraag wat de klant ziet/doet/hoort. Als je gaat ‘helpen’ met vragen als “als u links kijkt ziet u rechts zeker niks”, zorgt er alleen voor dat je hoort wat de klant denkt dat je wilt weten.

Help de klant zoals je zelf geholpen zou willen worden. Soms hoor je een dienstverlener gapen, kauwen, zuchten. Als je dat zelf als klant zou horen, zou je vast geërgerd zijn. Zorg dat jouw klant zich niet aan je gaat ergeren.

Wees eerlijk en oprecht. ‘Voor zover mij bekend niet, maar ik vraag het voor de zekerheid nog even na’ is altijd beter dan een regelrechte leugen om maar van de klant af te zijn.

Val je collega niet af. Misschien was het oerstom wat hij heeft gedaan, misschien was het gemakzucht. Misschien wist hij het antwoord niet. Geef aan dat jij het niet weet en dat je het jammer vind dat je collega dat niet heeft kunnen melden. Laat in het midden waarom dat zo is gebeurd. Je zou het zelf ook niet fijn vinden als de collega iets naars over jou gaat zeggen.

Met slechts een paar kleine leefregels wordt een supportgesprek snel een leuk gesprek. En zeg nou zelf, leuke gesprekken wil toch iedereen wel voeren?

vroeger was de wereld toch anders

Ik ben er bijna twee maanden tussenuit geweest, maar what in the hell happened to this world in the mean time?!?

Pandemie met Mexicaanse griep, een ontslagen beveiligingsbeambte die ff snel een paar mensen doodrijdt op wat een nationale feestdag had moeten zijn, een chirurg met een medisch strafblad mag gewoon doorgaan met snijden, een kip met liefdesverdriet doet een zelfmoordpoging. Als je kind zelfstandig in zijn bedje kruipt, halen we de politie erbij. Waar moet dat heen met de wereld.

Het zijn niet alleen de dingen die gebeuren. Ook de gadgets die we hebben. Was voorheen een eierwekker toch een ideale uitvinding, tegenwoordig kunnen we hem tussen alle andere gadgets niet meer vinden. Dus pakken we gewoon de online eierwekker.

En wat te denken van de gezondheidszorg?
We nemen een fijn kopje batterijen-thee ter voorkoming van onze zelfmoordneigingen. Ons kind met eczeem zetten we tegenwoordig in een bad met bleekwater.

De wereld is gek, of ben ik het?

Ik zeg een abonnement op in juli, terwijl dat pas hoeft in november. Dan, in maart (terwijl ik midden in crematie-regelen zit) meldt het bedrag dat ze de vordering van nu 450 euro hebben overgedragen aan een deurwaarder.
Oink?
Het was een abonnement van 20,95 per maand. Ik weet zeker dat het tot en met oktober is betaald, daarna regelde een kantoor mijn betalingen… Nu beweren ze dat ik niet heb opgezegd. Dus ik laat ze met mijn kantoor contact opnemen; die betaal ik er immers voor om zaken voor me te regelen. En na overleg stuur ik een brief (naar aanleiding van het gesprek dat jullie hebben gehad, bevestiging van de opzegging vorig jaar juli per einde contract december 2008.

En wat denk je? Zeggen ze niet te hebben ontvangen. Het is een abonnement voor iets groeperigs, en ik ben al die tijd niet geweest omdat ik had opgezegd. Twee keer zelfs!!

Ik spreek met een baas af dat een taak die ik uitvoer (250 euro per maand) tijdelijk onderbroken wordt voor de maanden maart, april en mei. Met een terugkeergarantie op 1 juni.
Nu keer ik vandaag terug en hoor dat ik niet terugkeer omdat ik niet nodig ben in die taak. Komen ze nu mee! Had ik het geweten dan had ik de onderhandelingen die het kantoor voor me doet op basis van andere grondslagen laten doen.

En een adviseur die me vorig jaar naar dat kantoor toestuurde meldt mij nu dat ik voor hulpverlening vanuit de werkgever eigenlijk bij het verkeerde bureau zit. Of ik dat ff midden in de onderhandelingen wil wisselen.

Ik geef het maar tijdelijk op, snappen zal ik het niet. Zal ik wel blonT zijn of beginnend dement…

@Home

We zijn thuis en zouden gaan uitrusten. Maar waar was ook al weer het hondenvoer? En die leuke schelplamp, die zat in de doos waar ook dat kleedje in zat… En die klok en die…

En zo zoeken we uiteindelijk toch weer wat in het rond. Onze schatten van verhuizers hebben een groot deel van de dozen niet gestapeld, een ander deel staat in de berging. Daarnaast was het al wat chaos op onze zolder omdat we zelf aan het uitruimen waren.

Het zal nog dagen duren als het niet om weken gaat, voordat we alles een beetje op orde hebben. Morgen zetten we de kledingkast maar in elkaar, dan kan in ieder geval het textiel uit de doos en in de kast. Misschien kan dan ook een deel van het keukenspul even in die kast, zodat er weer wat overzicht komt.

Het huis lijkt vreemd en toch vertrouwd. Even flink schuffelen en zien dat we van de twee huishoudens weer één geheel kunnen maken..

Wrap up

We hebben veel spullen gewoon maar ingepakt en naar huis laten brengen. Ons huis zal nu wel een zooi zijn, maar dat zien we dan dinsdag wel.

Morgen nog even de handtekening halen op de vervoersmachtiging, wat chemische zooi naar de milieustraat brengen, een huisarts in de buurt regelen en dan zou het goed moeten zijn.

Zoals het nu lijkt gaat het laatste deel (matras, keukenspul en boeken) dinsdag naar huis. De woning is dan bezemschoon, de tuin opgeruimd, het vuil allemaal weg en de meterstanden doorgegeven.

We merken nu dat we echt helemaal op zijn. Vroeg in de avond, en dan heb ik het over 6 of 7 uur al, begint het gapen en als je even niet oplet, dan slapen we al voor 11 uur. We luisteren nu ook beter naar ons lichaam en gaan dat de komende week volhouden. Volgende week mag ik weer aan het werk en kan ik uitrusten haha.

Nog even volhouden en dan zijn we thuis. De laatste loodjes…

Mooi weer

Nogmaals een bericht van de zeer gewaardeerde schrijvende kennis
Definieer mooi weer. Een stralende zon aan een strak blauwe hemel, temperatuur boven de 30 graden, terrasjes, vogeltjes, bijtjes, associaties met tropische eilanden, palmbomen, hangmatten en cocktails in kokosnoten met rietjes en parasolletjes. Voor velen zal dat ongeveer de definitie zijn. Wat mij betreft zou je een strak blauwe lucht met een temperatuur boven de 30 alleen normaal moeten vinden als je een toeareg bent, of inderdaad vrijwillig in Polynesië verblijft.

Als de temperatuur boven de 25 komt begin ik aan alle kanten te lekken. Ook als ik niets doe. Zweten betekent, vooral sinds ik kalend ben, dat het zweet me in de ogen loopt en m’n bril me van m’n neus af drijft. Dat je minder kleren aan kunt doen, zie ik niet echt als voordeel. Zowat ieder kledingstuk dat ik normaal aan heb, heeft zakken. Dat is expres. In de meeste zakken zitten attributen die ik om de een of andere reden altijd bij me wil, of moet, hebben. Minder kleren betekend minder zakken, betekend dat ik spullen moet weglaten of overplaatsen. Geen van beide een acceptabele optie. Eigenlijk, als ik moet kiezen tussen een dag met een temperatuur van een 15 / 20 graden en een dag met 25+, andere omstandigheden hetzelfde, geef ik de voorkeur aan de eerste optie. Hitte is niets voor deze kaaskop. Net zoals kaas begin ik dan te zweten en te stinken.

De voorkeur voor minder heet weer heeft ook te maken met m’n standaard dagbesteding. Als ik niet op het werk ben, zit ik thuis een boekje te lezen, naar de tv te kijken of ben met m’n computers aan het spelen. Zonder ingrijpende wijziging zou ik alleen dat eerste op m’n balkon kunnen doen. Stoeltje op het balkon, tafeltje erbij voor drinken en eventuele snoeperij, luidsprekers voor de muziek en 6 vierkante meter horregaas om te zorgen dat de geleedpotigen van mij, m’n snoepgoed en m’n drinken af blijven. Definieer niet ingrijpend. De glasplaten om te zorgen dat de wind de bladzijden niet om gaat slaan, zouden ergens ook wel handig zijn, maar dan kan ik echt beter gewoon in m’n stoel in de kamer blijven zitten. Ergens een fijn plan, doe ik.

Eigenlijk heb ik geen idee wat andere mensen met mooi weer doen. In de tuin of op het balkon zitten, amechtig hijgend aan de airco hangen, of door de stad flaneren zijn een aantal dingen die ik zo voor de vuist weg kan verzinnen. Het flaneren ben ik verleerd sinds ik lopend forens. Ik loop behoorlijk door. Bij warm weer is het resultaat voorspelbaar. Collega’s willen me ook nog wel eens verwonderd aankijken als ik compleet doorweekt aankom. Ze willen eigenlijk niet geloven dat je zo nat kunt worden van het lopen. Als ik bij uitzondering met andere mensen ergens loop, moet ik constant aan m’n tempo denken. Zo niet, dan hoor ik op een gegeven moment iemand amechtig naast me hijgen, of dat ik alleen loop. Mocht je me ooit op een warme dag kwijtraken, kun je me waarschijnlijk het snelst terug vinden door de zweetdruppels op het trottoir te volgen.

Op de Grote Markt op een terras, ben ik vrij vlot uitgekeken op de aapjes. Ook als het aapjes in korte rokjes en strakke t-shirtjes zijn. Etalages kijken is nooit iets voor mij geweest. Zonder iets dat ik als activiteit zie, kan ik maar met moeite ergens blijven zitten. Binnen 10 minuten begin ik me dan te vervelen. Zonnen op het strand is niet alleen daarom niets voor mij, maar ook vanwege het vervellen. Weliswaar niet binnen 10 minuten, maar veel langer dan een uur moet het niet duren. Misschien zou ik me niet zo snel vervelen als ik mee kon luisteren met het een of ander gesprek, maar het gemiddelde gesprek op een terras is, voor zover ik meegemaakt heb, niet interessant. Liever zit ik dan met een paar vrienden te praten. Niet dat dat voor meeluisteraars interessant is, maar voor mij, en ik hoop voor die vrienden, wel. Vanwege dat vervelen mocht ik ook graag zeilen. Bij mooi weer zie je het landschap langzaam aan je voorbij trekken, je zit rustig te kwebbelen, in te smeren met factor tig zonnebrand en je moet af en toe ook nog wat doen. Bij ander mooi weer, ben je druk bezig met het roer, de zeilen en andere boten. Bij slecht weer zorg je dat je ergens anders bent, bijvoorbeeld daar waar je het woord café in spiegelschrift op het raam kunt lezen.

In deze tijd van het jaar kun je voor lastige beslissingen komen te staan. Stel, je staat op het punt om naar buiten te gaan, maar je merkt dat het een beetje regent. Het is buiten 20 graden of warmer. Wat doe je om droog te blijven? Binnenblijven is het enige goede antwoord. Naar buiten gaan zonder regenkleding betekend dat je nat wordt van de regen, hul je je in plastic, dan zweet je je te pletter. In beide gevallen wordt je dus nat en dat is niet prettig. Nat van regen betekend vaak dat je koud wordt, iets wat ik ten kostte van een boel probeer te vermijden. Nat zijn van het zweet geeft me een nog plakkeriger gevoel dan nat zijn van regen.

Het voordeel van nat worden van zweet is wel dat je in liften en dergelijke meer ruimte krijgt. Niet iedereen is zo verstandig om bij warm weer met regen binnen te blijven. Sommigen zullen ook wel ergens naar toe moeten, en soms begint de regen zo snel dat je doornat bent voordat je de dichtstbijzijnde overdekte plaats hebt kunnen bereiken. Dan merk je dat dun wit textiel weliswaar leuk staat als de zon schijnt, maar in natte toestand er weinig kleur overblijft...

Bioritme en vakantie

Nogmaals een bericht van de zeer gewaardeerde schrijvende kennis, even een luchtiger verhaal in deze vreemde tijd
Vaker en vaker komt het gesprek in, bijvoorbeeld, de koffiekamer op vakanties. Het zal aan de tijd van het jaar liggen. De meeste mensen weten al precies waar ze met wie, wanneer naar toe gaan en zien er naar uit. Ingrediënten voor een leuke vakantie lijken voornamelijk zon, zee, bergen, activiteit, en luiheid te zijn. De exacte ingrediënten en de verhoudingen voor het succesvolle vakantie recept zijn afhankelijk van de persoonlijke voor- en afkeuren van het vakantiegangers. De reistijd en het comfort tijdens de reis lijken niet van belang te zijn. Als je lui in een hangmat wil gaan liggen, is er ook wel een bestemming te vinden die niet zo ver weg is als Haïti. Je eigen tuin of balkon is al een optie, hoewel zand, palmen en Polynesische schonen daar minder snel te vinden zijn.

Op vakantie gaan hoeft voor mij sowieso niet zo erg. Er is geen bestemming waar ik echt naar toe wil, en ik zou niet weten wie ik veertien dagen met mij op zou willen schepen. Één van mijn grootste bezwaren met vakanties is voor mij juist de reistijd. Een hele poos opgevouwen zitten, is niet iets waar ik naar uit zie. Als je een kleine 2 meter lang bent, met wat overgewicht zit je in de meeste vervoersmiddelen al vrij snel opgevouwen. 20 minuten na vertrek ongeveer. Auto’s, bussen en treinen zijn berekend op de gemiddelde Nederlander, die voor zover ik weet grofweg een kop kleiner is dan ik, en een kwart minder weegt. Vliegtuigen zijn berekend op de gemiddelde Aziaat, als ik de verhalen op tv over beenruimte moet geloven.

Eindelijk aangekomen op de verlokkelijke stranden van oost Australië, na een dag opgevouwen gezeten te hebben in het vliegtuig, kom je erachter dat de lokale tijd enigszins afwijkt van wat we hier in Nederland hebben. Een halve dag, of preciezer tien uur. Terwijl jij er over denkt of je nog een pilsje op de bank gaat nemen, of dat je naar bed gaat, is de werkdag voor de meeste autochtonen net begonnen. Je interne klok loopt enigszins uit de pas met de lokale werkelijkheid.

Als je zover mogelijk weg wilt zonder conflicten tussen interne klok en de lokale tijd, houdt het in de praktijk bij Zuid-Afrika op. Er zijn geen hotels of campings op Antarctica, en de cruise schepen houden over het algemeen UTC aan. Weliswaar is dat maar één of twee uur verschil, maar dat is net genoeg om je ongemakkelijk te voelen. Dat je met een vakantie in Zuid-Afrika geen jetlag krijgt, is een voordeel, maar je zit alsnog uren als een origami werkstukje in het vliegtuig.

De laatste maanden ben ik nooit voor twaalf uur begonnen met werken, en zelden voor tien uur opgestaan. Om mijn bazen moverende redenen, mocht ik vanaf vorige week, tot nader bericht, om 09:30 op het werk verschijnen. Half tien op het werk, betekend uiterlijk half acht van m’n bedje, wil ik de tijd hebben om rustig te douchen en een kop koffie te drinken. Dat zijn mijn normale activiteiten tijdens het wakker worden en een soort van minimaal vereiste. Dat iemand op is, wil niet zeggen dat ie wakker is. Normale tijd dat ik opsta is zeg, half elf, huidige tijd half acht, dat is dus een uur of drie richting Australië. Qua reisbestemming zit ik dan in het Midden Oosten. En geef toe, als jij drie uur eerder op moet dan je normale tijd, ben je ook niet blij.

Niet alleen dat er van mij verwacht wordt dat ik zo vroeg aanwezig ben, maar er wordt ook verwacht dat ik vragen om hulp of uitleg van de mensen in de kweek compleet, fris, vrolijk en vriendelijk beantwoord. Zelfs als ik wel om een voor mij normale tijd uit m’n bed kom, is dat de eerste paar uur veel gevraagd. Ik ben overduidelijk één van die mensen die je beter met rust kunt laten tot ze echt wakker zijn. Op m’n vorige werk wist iedereen dat, en zorgden ze dat ze het eerste uur bij mij uit de buurt bleven. De kwekelingen weten de harde werkelijkheid niet, totdat ze er tegenaan lopen. Hun vragen worden, als ik nog aan het wakker worden ben, compleet en efficiënt afgedaan. Normaal probeer ik nog wel enigszins rekening te houden met het niveau van de vragensteller, maar tijdens mijn wakker worden routine is dat geen reële optie. Iets in mijn houding verraadt aan de kwekeling dat doorvragen onhandig is. De dapperen doen het alsnog, en worden als beloning voor hun moed, beleid en trouw net iets uitgebreider geholpen op een kortere manier. Getuigen berichten over kwekelingen met een Post Traumatisch Stress Syndroom na een ontmoeting met mij tijdens het wakker worden.

Niet alleen het wakker worden is een ramp. Ook het inslapen ’s avonds. Normaal ben ik daar al niet goed in, maar het duurt dagen voordat ik omgeschakeld ben van mijn normale bedtijd (twee uur ’s nachts of later) naar iets dat dezelfde slaaptijd oplevert. De eerste week na zo’n omschakeling leidt ik aan acuut slaaptekort, hoewel het me dan nog steeds niet lukt om om een uurtje of 12 naar bed te gaan. Uit ervaring weet ik dat het absoluut geen zin voor mij heeft om m’n bedje op te zoeken voor ik slaperig ben. Niet dat ik niet voor twee uur slaperig wordt. Om een uurtje of zeven à acht krijg ik het zwaar. Dan naar bed gaan, of een tukje doen is niet slim. Dan zit ik om 4 uur klaar wakker naar de re-re-runs te kijken op National Geographic en Animal Planet. De volgende ochtend wordt het dan pas echt zwaar voor de kwekelingen en wat eigenlijk belangrijker is, voor mij.

Ach wat, met een paar dagen ben ik helemaal gewend aan dat belachelijk vroege opstaan, en is het wachten totdat “the powers that will” besluiten om de weer terug te gaan naar de oude situatie. Aanpassingen die kant op, heb ik helemaal geen problemen mee. Later naar bed en later op. Klinkt nu al goed.

Space, infinity

Onze transporteur heeft een loods. De opkoper wilde het meubilair niet meenemen en de taxateur liet zich er niet over uit. Dus nemen wij mee wat wij mooi en nuttig vinden en de rest gaat naar Henkie.

Kilo’s glas, meters boeken, 150 legpuzzels; die jongen weet niet waar hij aan begint. Gisteren zijn we met z’n vieren om 9 uur begonnen. Om 20.00 uur hebben we uiteindelijk even wat gegeten. En om 23.00 uur konden we niet meer.

Het is onvoorstelbaar dat we dit tempo al weken hebben. Want even tussendoor naar het ziekenhuis betekent ook dat je in de avond door moet. Administratief lijkt het nu op orde te komen. We moeten de verhuizing bij de Gemeente nog regelen, maar daarvoor moeten we een ‘bewijs van bewoning’ hebben. En volgens mij heb ik dat nog niet. Dus dat ga ik maandag dan maar regelen. Om 08.00 uur gaan we dan eerst de bestelbus halen en laden. Daarna kan ik dan wel weer andere dingen doen.

Even een vervoersmachtiging regelen zodat je de taxi niet meer hoeft te betalen op weg naar de ziekenhuizen. Een huisarts in de buurt regelen. Nog anderhalve week en dan zijn we thuis. Kunnen we daar het huis reorganiseren en opnieuw inrichten.

puin puin en nog eens een opruimbeurt

Nooit gedacht dat ik echt 5 grofvuilbeurten nodig zou hebben.

Yeahaa

De eerste inspectie voor de woning is geweest en we zijn blij.

Railsen mogen blijven hangen, behang mag blijven zitten. Dat smeurie spul dat nu op de vloer op zolder ligt, mag mooi blijven liggen. Op de trap is het per trede gelijmd en dan ook nog geniet. Dat halen we eraf, het voorbeeld van wat er overblijft heeft de verhuurmakelaar gezien en dat is goed.

Yeaha!

We zijn weer beetje blijer. De taxateurs die we hebben aangeschreven willen de afstand niet rijden. En hier in de stad ken ik geen betrouwbare taxateur. Morgen komt een opkoper. Maandag rijden we de eerste rit naar huis met spullen die we voor ons of voor toekomstig gebruik meenemen. En dan zien we wel wat er overblijft.

De eindopname doen we op de 28e en dan hopen we naar huis te kunnen. We rijden dan op de 28e voor de laatste keer en laten de boel hier dan de boel.  Hopen dat de wind deze week blijft meewaaien.

hoor de wind waait

Nee hoor, natuurlijk werkt het niet. Vloerlijmverwijderaar, afbijt, behangplaksel, niks werkt. Morgen komt de Verhuurmakelaar om ons te vertellen hoe schoon de vloer nou precies moet zijn. Misschien moeten we een schuurmachine gaan huren, misschien laat de meneer het ook wel voor wat het is. Deze woningen worden niet opnieuw verhuurd maar te koop aangeboden, zeggen de buren. Lijkt me in deze tijd niet heel gunstig, maar goed.

Vanmorgen hebben we het 1e myo gedaan. Anderhalf liter water moest je verstouwen en drie blokjes chocolade (je vind beiden helemaal niet lekker). Het radioactieve goedje kon dan in je lijf opgenomen worden in 45 minuten en dan werden we gammafoto’s gemaakt. En morgen doen we de 2e myo. De echografie hebben we al gehad en de totale uitslag krijgen we dan eind van de maand. Ik vind het goed. We hebben nu wel weer wat anders aan het hoofd.

Onze Henkie gaat rijden. We huren een transporter en brengen alvast wat spullen naar G. Aangezien het matras waar we op liggen pas weg kan als wij ook weg gaan, rijden we twee keer.

Zo wordt het nu in een ander deel van Nederland tijdelijk een zooitje en lijkt het hier plots opgeruimder.

Lijm

Bijna alle vloerbedekking die we tot  nu aan toe zijn tegengekomen ligt los of alleen aan de randen vast.

Op zolder ligt vaag zeil met een achtergrond van vezels en dat is vol gelijmd. Muurvast zit die rommel. Haal je zeil van de vloer, dan blijven die haren vastzitten. Het is nu net verdord gras dat op de vloer vastzit.

Afsteken met een plamuurmes wil niet. Afbijt doet niks anders dan ons helemaal high achterlaten. We vonden een tip om het met behanglijm in te smeren. De behanglijm  zou dan een verbinding met de oude lijm aan moeten gaan waardoor we de smeurie die dan ontstaat van de vloer kunnen vegen.

En dat gaan we nu dus proberen.

Uitruimen, zucht

De heren van de gemeentereiniging moeten ons zo langzamerhand niet meer aardig vinden. Lading nummer 3 staat aan de kant in de ochtend en de stoep staat weer vol.

De taxateur geeft aan dat hij er onvoldoende verdiensten in ziet. Het verkopen loopt niet zoals we zouden willen. We glijden af naar niveau opkoper. Na de Paasdagen gaan we die bellen.

We hebben besloten de secretaire, de kledingkast, de wijnkast, eetkamerstoelen, schildpadschild, wat schilderijen, schoonmaakmiddelen, wasmachine, vriezer, magnetron, en textiel mee te nemen voor gebruik. Voor opslag kunnen we ook nog wat meenemen en de rest zal echt wegmoeten. We zien wel even waar het schip gaat stranden.

Feest

Vandaag wordt mijn partner 50. En als verrassing hebben de kidz en ik afgesproken dat ze naar ons toekomen. Lang weekend logeren. Soort van survival gezien de omstandigheden hier. Gelukkig nemen ze de bakplaat mee zodat we weer wat kunnen bakken. Dat ophaalvoer is best lekker, maar een normaal stukje vlees zou ook welkom zijn. Voor het geld hoef je het hier niet te laten; 5 euro per maaltijd is niet heel veel.

Toen ze vanmorgen heel vroeg bij de ticketmachine van de NS stonden, gaf die aan dat de pinpas geblokkeerd was. Dus op naar de pinautomaat. En, slik, weg was de pas; ingenomen door de automaat.
Paniek ten top, wat nu. Dus mij wakker bellen. Weg verrassing, want nu wil mijn partner weten waar de brand is. En zo snel kan ik geen smoes bedenken.

Dus kijken of mijn baas al aan het werk is, èn of hij me een plezier wil doen om het voor te schieten. En gelukkig is hij er en wil hij voorschieten. Kunnen ze in ieder geval onderweg. Meneer H.L. te G.; mijn dank grenst aan hondsdolheid.

Navraag bij de bank later op de dag leert dat ze hebben gezien dat de pas is gebruik op een automaat waar skimming heeft plaatsgevonden. Er is toen een blokkade op deze pas gezet en tegelijk een nieuwe pas aangevraagd. Daar hadden ze over moeten bellen, maar hebben dat niet gedaan.

Dan gaan ze onderweg en tegen het middaguur zijn ze hier. We tonen wat we hebben gedaan, gevonden en nog moeten. We vieren een beetje de verjaardag en gaan dan op weg naar oma. Even kijken hoe die tegenwoordig in haar vel zit.

Dat velletje trekt aan. Ze is overduidelijk op haar plek en vermaakt zich prima. Druk met haar sociale contacten, de activiteiten en het mooie weer. Ze gaat twee maal in de week naar de kapper en haar haar zit netjes in een krul. Ze is eindelijk uit de huispak-broeken en dat scheelt enorm.

En dan belt de dame van het CIZ. Na uitvoerig beraad, een gesprek met jou en mij, overleg met de huisarts heeft ze een langdurig verblijf indicatie afgegeven.

Dus dubbel feest. En dat hebben we gourmettend gevierd.

Wat heb ik nou aan mijn klomp hangen?

Uitruimen in het kwadraat

We zijn toe aan groot vuil beurt 2. De zolder gaat in twee beurten naar buiten. En de vogelkamer gaat in de derde beurt. Ongelofelijk hoeveel puin er uit je huis kan komen. Dit had jaren eerder in gedeeltes gemoeten, dan was het een stuk leuker geweest.

En makkelijker, want bij ieder hoekje waarin ik mijn neus waag, komt er weer iets tevoorschijn dat ik niet ken of had verwacht. Er is zoveel verschillend materiaal… We komen nu bij de hengelsportspullen, we hadden al wat fotografie spullen, maar nu hebben we ook nog een diaprojector, een filmcamera, een bandrecorder anno weet ik niet wanneer.

En overal liggen foto’s, schoonmaakspullen, douche, was, shampoo en noem het maar. Er lijkt geen eind te komen aan de hoeveelheid en verscheidenheid aan spullen.

De medische kant

We hebben de longarts vanmorgen ook gehad. Een longfunctie onderzoek gedaan. En we hoeven ook geen vervolg onderzoek te doen. Het beeld is wel duidelijk. Je hebt long emfyseem in een vergevorderd stadium (COPD , GOLD stadium IV). Je longfunctie is nog maar 24% ten opzichte van leeftijdsgenoten.
Je hebt hierdoor een zéér beperkte actieradius, wat wil je met zulke extreem slechte longen.
Een meting van het bloed in een slagader toont zelfs een verlaagd zuurstofgehalte in je bloed.

De longarts heeft je lichamelijke conditie op het oog al wel geschoten. Ze drukt je op het hart om beter te gaan eten, mogelijk zelfs op doktersvoorschrift proteïnerijke bijvoeding. Ik vertel dat je sinds kort in een zorgwoning verblijft en dus ook pas sinds kort meerdere maaltijden per dag weer krijgt. Het lijkt me beter om dat nog even aan te kijken.

Dan verklap je per ongeluk dat je vals speelt met twee in plaats van drie maaltijden per dag. Je begint pas om half elf te eten. En dan weer om 17.00 uur. En dan heb je me pas echt boos. Ik geef je aan dat ik hemel en aarde beweeg om je nog wat kwaliteit van leven te bezorgen in een veilige en aangename omgeving. Je gaat me dan niet voorliegen en dwarsliggen. Anders kun je letterlijk stikken, dan steek ik geen poot meer uit. Je gaat me nu niet belazeren. Vanaf vandaar ga je drie tot vier keer per dag eten, anders laat ik je de komende maand voeren! Ben je nou helemaal…

Daar schrik je van (en de arts ook een beetje). Schoorvoetend zeg je dat je het nu snapt. Als je lijf gezonder wordt, wordt het krachtiger. Als het krachtiger is kan het je helpen om je leven leuker te maken. Als je longen wat geholpen worden door een krachtiger lijf en medicijnen, dan kun je straks weer veel meer zelf doen. Over vier weken heb je een vervolg afspraak en als het dan niet wat te zien is dat je nu in een eetparadijs woont…. dan kun je echt een boom in.

bbhh

Je hebt het er maar druk mee. Gelukkig pas ik net tussen de bezigheden door.
Ik zou vandaag langskomen met de dvd speler die we meehebben. De dvd van de uitvaart is binnen. Die kun je dan bekijken als je dat wilt.
De reeks van Planet Earth heb ik voor je mee, kun je oefenen met de speler. Knoppen zou je moeten herkennen van de cassette speler en cd speler die je thuis had.

We hebben 65 liter rolcontainers gehaald bij de Blokker. Alle foto, film en dia spullen gaan in zo'n doos in de berging die je hebt. Er zijn ook nog LP's en singles. Daar heb ik echt geen zin en energie voor dus die gaan ook in een doos voor ooit.

Van alle jaren heb je de kaartjes die je ontving bewaard. Kerst, Pasen, verjaardagen etc., het is er allemaal nog. Die gaan ook in de ooit-doos..

In de ochtend had je de was beurt. Verbolgen als je was dat je geholpen werd met haren wassen door de kapster, zo trots vertel je nu dat je hebt gedoucht. Er zit een klapstoel aan de muur en overal zitten steunen, dus ik heb je ervan overtuigd dat je echt niet gaat vallen. En dat heb je dus uitgeprobeerd. Het water heeft je nu eindelijk weer bereikt. En met hulp van de verpleging is zelfs je rug nu schoon. Duizendmaal dank voor de dames op de afdeling!!

In de middag ga je naar de kapster voor de tweede keer deze week. Je hebt een schimmel en die moet met gel en shampoo bestreden worden. En voor 3,50 euro kun je dat iemand anders laten doen. Nu je weet van een tafelgenoot dat ook zij last van die schimmel heeft, ben je helemaal over de schaamte heen. De kapster is geweldig en de shampoo staat ook bij haar op de kast op je te wachten.

Oh en om twee uur moet je weer beneden in de recreatieruimte zijn voor de boodschappen bingo. Prijzen die je kunt winnen zijn zeg maar de dagelijkse boodschapjes (suiker, koekjes, snoepjes etc.).

De verzamelwoede stak weer even de kop op toen ik 20 nieuwe pennen spotte. Je reactie was dat het een aanbieding was en dat die straks op is en dat je veel puzzelt. Kies een boom. Stop daar maar mee. Zo rot heb je het nou ook weer niet dat je bij gelegenheid geen pen kan kopen. Daarnaast lever ik je met liefde de 40 pennen en evenzoveel potloden die in je oude huis liggen.

Ook mag je van mij geen kaarten meer kopen voor verjaardagen, Pasen of wat dan ook. Ik heb hier een halve AH tas vol met die meuk. Stuur die eerst maar weg of gooi ze weg. Kiezen dame!

Maar goed, het is een leerproces. Ik zorg er maar voor dat je kleed-/uitgeefgeld per maand hebt en dat wat er dan nog over is apart gaat voor winterkleding en wat er nog maar meer nodig gaat zijn.

En ondertussen spit ik wel weer door de spullen, op zoek naar nog een headset of radiootje.

The battle continues, what the *bleep* did I get myself into?

De huisarts heeft een brief opgesteld. Er staat welgeteld één zin in:
ik vind het medisch noodzakelijk dat mevrouw in een zorgwoning verblijft.

Ik vraag me af of dat voldoende is. De dame van het CIZ zei dat de huisarts eindverantwoordelijk is, dus als die zegt dat het nodig is...
Tja, en dat staat er wel.

Voor de medische onderbouwing zijn we nog in onderzoek. Het bloedlab leverde in ieder geval niks op. De thorax zorgde voor een verwijzing naar de longarts. Het eerste bezoek hebben we achter de rug. Maandag volgt een drietal onderzoeken en aansluitend een consult.
Daarnaast ben ik nog steeds bezig alle zeilen in te zetten op je verblijf. Zo vraag ik onder andere een psychische evaluatie door de hoofdverzorgende in het centrum (baadt het niet enzo).

Ik heb weer een kilo papier verstuurd. De verzekering, ING, Centraal Testamenten Register etc. etc. Jullie hadden een en-of rekening. Dat was wel zo handig als één van jullie beiden zou komen te overlijden. Nou, simpel is het niet. Ik moet met een deel A het overlijden van mijn pa melden. Dan moet ik het centraal testamenten register vragen of er een testament is gemaakt.
Ik weet zeker dat dat er niet is. Jullie hadden de afspraak dat we zouden werken volgens ´testament op de langstlevende´. Degene die over zou blijven zou beschikking krijgen over financiën en middelen.

Met de verklaring dat er geen testament is, kan ik dan deel B insturen. Als bijlage die verklaring en dan kan ik de rekening op jouw naam laten zetten. Pas daarna kan ik internet bankieren aanvragen en je zaken op afstand gaan regelen.

De huur is inmiddels opgezegd. Dat mocht ik gewoon helemaal zelf doen. Best raar, want dat had dus iedereen voor je kunnen doen. Om het voor mezelf te verantwoorden had ik al een kopie van je ID kaart mee en de akte van overlijden van de contractant. Maar zonder die papieren was het me ook gelukt.
Water en energie hoef ik niks aan te doen, pas als wij de woning verlaten. Dan geven we de eindstand door en volgt er een eindafrekening.

De telefoonaansluiting wordt 14 april aangesloten op het nieuwe adres. Je bent eindelijk af van die oude draaischijf (T65) en die ietsje nieuwere variant druktoets (T65 TDK). Je hebt een nieuwerwets simpel toestel, een Bordeaux 300.

De TV doet het analoog al vanuit de zorginstelling. Inmiddels kijk je digitaal met een decoder en een smartcard op een LCD TV met 55 cm beeldscherm. Aapjetrots ben je op je nieuwe spullen. Zo vegen we de herinnering aan je vorige leven wel weg.

Ondertussen worstelen wij met een fototoestellen verzameling, een boekenverzameling, de wereld aan onbekende kunst en kitsch. Waar ben ik aan begonnen?!

Het uitruimen op zich is ook een gebed zonder end. Kilo's grofvuil slepen we van de zolder naar beneden. In de tuin slopen we vogelkooien, druivenhokken, opslaghuisjes. Een onvoorstelbaar grote hoeveelheid kabouters, treintjes, treinbaanmateriaal, edelstenen in bewerkte en onbewerkte vorm en natuurlijk het gereedschap om de stenen te bewerken.

Van veel dingen heb ik geen idee wat ik er mee moet. Ik zet het maar in mijn winkeltje en wacht af.

De uitdragerij

We zetten je spullen online.

De kilo's tuinkabouters en de kleine frutseltje (beeldjes, plantenbakjes, nepplantjes etc.) laat ik door een rommelmarktmens ophalen.

Alle andere zaken probeer ik online te zetten, om je een zakcentje te bezorgen. En hopen dat dat gaat lukken, anders gaan we over 2 weken met de foto's naar een taxateur. En in het uiterste geval gaat het naar een kringloopwinkel of zo.

Kom eens langs, misschien zie je iets leuks.

Up en down

Mooie nieuwe bril!

We hebben je brillen opgehaald, één voor lezen en één voor kijken. Scheelt echt meters.


Van de oude bril naar de nieuwe bril scheelt kilometers. En niet alleen de zicht die jij ervoor krijgt, maar ook het zicht dat wij er van krijgen.



Ondertussen doen we ons uiterste best om alles onder controle te krijgen.

In de woning komen we nog steeds voedsel tegen dat over datum is. Blik en pot met data variërend van houdbaar tot 1995 tot nog tot 2010 goed. Er ligt zoveel schoonmaak middelen dat je een flink overheidgebouw had kunnen schoonhouden. Maar je eigen woning is er allerbelabberdst aan toe. Er lopen geen kakkerlakken of ander ongedierte maar dat heeft vast meer te maken met het feit dat alles stikt in het stof. Overal ligt een flinke berg stof op of onder. Alles moet eerste met een vochtige doek worden afgenomen, anders dwarrelt het stof maar door.

Je hebt blijkbaar ook een flinke verzamelwoede gekregen. Zaklampjes, leesbrillen, radio's, half Yves Rocher (nooit geopend, keurig gesealed zoals het werd verkocht), sokken, batterijen, koptelefoons in alle vormen en afmetingen,...
Alles is in veelvoud aanwezig.

Maar voor jezelf zorgen deed je ook al een tijd niet. Het gascomfort heeft het zo aan het stof te zien al jaren niet gedaan. Wij krijgen het ding ook niet aan de praat. In de koelkast bewaar je schoonmaakartikelen, had je de helft maar gebruikt..

Boven op zolder staat een werkende vriezer. Het vlees daar is al jaren over de houdbaarheid heen. Vanuit de vriezer haalde je eens in de zoveel tig tijd een stel koelelementen. Die stopte je beneden in een koeltas en op die manier bewaarde je melk. Koffie maakte je met wiener melange poeder en melk dat je op 500W een minuutje in de magnetron opwarmde. Een water koker had je niet. Iedere week haalde je 10 bolletjes met wat jam of een banaan of zo. Dat was je maaltijd.

Naast dat je niet voor jezelf zorgde met eten, deed je dat ook niet met persoonlijke verzorging. Soms haalde je een washandje langs plekken waarvan je dacht dat ze aandacht konden gebruiken en dat was dan vaak alleen onder je oksels en in je gezicht. Hopelijk wel in omgekeerde volgorde. Je hebt een flinke schimmel op je hoofdhuid en zoals we bij de huisarts hebben kunnen zien ook op je voeten. Daar tussenin weet ik niet en dat ga ik denk ik ook maar zo houden. Mag de zorg nu gaan overnemen.

Wassen van je kleding is ook heel lang geleden. Dat is tenminste wat de wasmachine me verteld. Niet dat je geen wasmiddel in huis hebt hoor. Ook dat is er voldoende. Zo zonder zoeken komen er al 5 dozen met tabletten te voorschijn, naast evenzoveel wasverzachter.

De douche zit zo onder stof en kalk dat er eerst een andere doucheslang en douchekop op moet. De grond moet in de antikal en het putje moet worden schoongemaakt. Het toilet in de badkamer is ook al heel lang niet schoongemaakt, net als de wasbak. Hier ben je overduidelijk niet of nauwelijks geweest.

De CV ketel staat tot 0,5 bijgevuld met water en doet het dus praktisch niet. Er is wel pas iemand van onderhoud geweest, maar die was ook zo weg. Logisch. Luchten deed je niet in huis, en mijn vader is in zijn laatste maanden incontinent geweest.. Die man zal wel niet hebben geweten hoe snel hij weg moest zijn.

Beneden in de keuken stond een vriezer die je ook al jaren niet kon gebruiken omdat hij stuk was. Als we die verplaatsen om hem te laten ophalen, vallen de tegels van de muur.

Ik ben blij dat je in de zorgwoning zit. Dat er mensen zijn die op je letten voor drinken en eten, die helpen met verzorging en je kamer helpen schoonhouden.

Maar dan komt het,.. het Centrum indicatiestelling zorg kortweg CIZ aan de lijn.
De plaatsing in de zorgwoning moet geïndiceerd zijn. Maar de huisarts heeft niks verklaard (die zei tegen me dat mijn woord net zo hard was als die van hem). Er is wat de dame van het CIZ betreft geen noodzaak en ze mag wel naar huis terug.

En dat kan niet. Ze kan niet zelfstandig wonen. De woning is opgezegd. Ze heeft die zorgwoning meer dan nodig. Daar kan ze onzin uitkramen en toch nog gezelligheid treffen.

De dame van het CIZ geeft twee criteria waarmee ze de woning nodig zou kunnen hebben:
als ze niet in staat is te alarmeren
als ze niet een dagdeel alleen kan zijn.

En verder zou ze het prima op zichzelf kunnen. Omdat ik flink tegensputter geeft ze me 3 maanden onderzoekstijd. Maar dan moet er wel een verklaring komen van de huisarts. Die mag de geestelijke gezondheidszorg vragen om een co-advies ivm bijv. dementie of hoe je het ook wilt noemen.

En dan begint de strijd dus opnieuw. Leuk. Ik had toch nog niks te doen. Terug naar het zorgcentrum, de coordinator. Hoe kan dit zo en wat doen we eraan om het om te keren. Om te begrijpen was de dame van het CIZ kan en mag stort ik me op de CIZ Indicatiewijzer. 150 pagina's wetgeving. Je wordt er niet vrolijk van. Nu snap ik ook dat er mensen sterven in hun woning, alleen en zonder dat iemand het merkt.

Je woning is opgezegd en dat blijft ook zo. Ik ga je niet opnieuw aan jezelf overleveren. De buren hebben geprobeerd voor je te zorgen. Eén heeft zelfs een sleutel van je voordeur. Maar aan de binnenkant deed je de deur op de klem zodat ze er niet in kon. En als ze aan de deur aanbelden, dan deed je alsof je er niet was. Ze zagen je soms echt wegduiken om niet gezien te worden.

En dat moet ik dan weer in een zelfstandige woning plaatsen? Met een uurtje thuiszorg of zo? Denk ik niet. De strijd is weer begonnen.

werk, werk, werk

Op medisch niveau:

Via de huisarts zijn we begonnen met het rondje ziekenhuis.

We hebben het Bloedlab aan het werk gezet voor evt:

• bloedarmoede
• diabetes
• cholesterol
• schildklier

en wat ze nog maar meer hadden staan. 7 volle buisjes haalden ze er uit. Er is al zo weinig van je over, hier heb je weer een tijdje aansterken voor nodig.

Daarna hebben we op de afdeling Radiologie een aantal longfoto's gemaakt. Zelfs ik zie dat het niet goed is.

Je moest urine afgeven waarin ze ook vanalles willen zien.

Na de eerste ronde op 12 maart (nooit bedacht dat je zoveel strijd zou moeten leveren om zorg te krijgen) zijn we begonnen met ronde twee; cardiologie.

Gemiddelde wachttijd rond 6 weken tot 3 maanden zegt mijn huisarts. De buuf van mijn moeder meldt hetzelfde. Zelfs haar man moest na een TIA 7 weken wachten.
Nou pech! Zoveel tijd heb ik niet. Het moet nu en anders gisteren!

En dus hebben we de afspraak op 20 maart.
Een hartfilmpje, een inspanningsonderzoek en een consult. Ik schat je op 45 kilo, maar toch haal je er nog 50 uit.

Voor cardio gaan we nog een echografie laten doen en een myocardscintigrafie met dobutamine laten maken, een radioactief onderzoek waarbij met medicijnen de hartspier in actie wordt gezet, zonder dat je longen hoeft in te zetten.
Ik geef aan dat je longen het zeker niet meer zo goed doen, beetje gevalletje COPD in mijn lekenogen..

Dus een peperduur onderzoek. Toch even kijken, alhoewel de arts denkt dat gezien je foto's je longenfyseem de grootste boosdoener is.
En dat is handig, zo'n arts die je kunt inzetten op meerdere velden. Want ik gaf aan dat we al thoraxfoto´s hadden laten maken maar nog geen uitslag hadden vernomen...

Zo'n myo heeft een wachttijd (eg nie) van ruim 3 à 4 maanden. Met spoed kunnen we eind juni terecht. Even sputteren en zielig doen en het hele arsenaal tevoorschijn halen en we hebben de afspraken. Eerst een echo op 7 april. De myo's op 15 en 16 april en het consult op 24 april.

Niks wachttijd!

En terwijl we naar buiten wandelen, bel ik de huisarts. Of we maandag even een afspraak kunnen hebben voor medicatie voor je longemfyseem (meer hierover op http://www.ziekenhuis.nl/index.php?cat=animaties&action=show&movie=217). Tempo!
In eerste instantie kunnen we donderdag de 26e terecht, maar dat is na wat deskundig sputteren (kan ik prima) hebben we de 23e een afspraak.

Vandaag zouden we er dus heen. Bij de huisarts medicatie halen, zo simpel leek het me. Maar een half uur voor onze afspraak belt de assistente. We moeten toch eerst maar naar de longarts.

Zucht.

En daar gaan we weer. Het electronisch dossier is doorgestuurd. Ik kan bellen met de afdeling. Daar leg ik de situatie uit en hoor een eerste datum eind mei. Ik sputter nog wat en we kunnen aanstaande maandag terecht.

Vandaar ook maar even de overgordijnen voor je kamer besteld. Morgen komen ze voor de zekerheid nameten en dan is dat er volgende week vrijdag.

Morgen met je naar de opticiën voor een mooie nieuwe bril. Kijken hoe vlot we dat kunnen doen.

Er moet nog vanalles. Ik bouw een catalogus met foto's op flickr en een blog om de verkoop te begeleiden.

Nieuw leven, nieuw begin

De afgelopen dagen ben ik druk bezig geweest om te regelen dat je woning bewoonbaar wordt. Dat betekent dat de vloerbedekking die je wilt houden ook schoon moet zijn. En dat je spullen er komen. Ik kan sterk zijn maar een eindje lopen met een bankstel of eiken kastje is toch wat te veel van het goede.

Het senioren bed dat je overneemt moet vanaf een andere locatie komen. Daarvoor zijn we afhankelijk en dat is wat op dit moment de boel ophoudt. Zodra Henkie kan verhuizen, kunnen we verder. Een vandaag kan Henkie. Hij neemt zelf een sjouwhulpje mee. Zijn tante heeft hem vertelt dat dat nodig is. En ik vind het best. Voor twintig euro rijdt hij twee maal vanaf onze locatie en een derde maal vanaf de andere locatie. Geheel zonder problemen worden de spulletjes versleept.

Ik zet ze op de plek. De boel is wat opgeleukt met bloeiende planten (al weet ik zo niet hoe die dingen heten). De Technische Dienst van het huis heeft ondertussen de plafond lamp opgehangen en er zelfs gloeilampen ingedraaid. Al met al is het een leuke plek geworden. Natuurlijk kan er nog van alles. We hebben nog geen passende overgordijnen bijvoorbeeld. Maar aangezien ik dat zelf niet kan maken ben ik ook daar afhankelijk. En ik heb zo even geen atelier die het in een dag kan doen. Drie werkdagen is het snelst.

Als ik je kom halen heb je nog een paar kilo handdoeken, washandjes, etc. gevonden om mee te nemen. We verslepen het op de fiets naar het huis. Je vindt het allemaal razend spannend. Aangekomen in de kamer zie je voor het eerst het beeld dat ik in mijn hoofd had; je nieuwe huis. En nu besef je ook pas dat het echt definitief is. Het is niet een gril of iets tijdelijks. Je wordt echt uitgeplaatst naar een ander huis.

Ik laat je rondkijken en meldt dat ik je hier een paar uur ga achterlaten. Als je slim bent ga je ook even beneden in de algemene ruimte snuffelen. Ik vertrek en zie je wat overdonderd achterblijven.

Een paar uur later meld ik me weer. Je hebt met je nieuwe TV en je digitale ontvanger gespeeld. Trots meldt je dat je de EPG, teletekst en de Radio hebt gevonden. Je hebt je weg gevonden. Volgende week koop ik je ook maar een dvd speler en van huis neem ik wel wat dvd’s mee (Earth zal het wel goed doen denk ik, tekenfilms ook wel).

Je volhardt in je wens om deze nacht in de oude woning door te brengen. Meedogenloos meld ik je dat je vanaf morgen niet meer daar kunt slapen. Dan neem ik de woning over. Ook gaan we niet stukje bij beetje je hele verzameling overbrengen naar het huis. Je hebt kilo’s van alles gekocht (sokken, t-shirts, sloffen, huispakken). Maar ook onzinnige dingen. En die ga je nu achterlaten.

Dat zal nog wel moeilijk worden, maar komt tijd komt raad. Vanaf morgen is je huis van mij. En ik ga ruimen, serieus ruimen. We beginnen met de tapijttegels die er al sinds 1982 liggen… En hopen dat me dat bijstaat in mijn allergische reactie.. We zullen zien. Voorlopig is er nog genoeg kluif om tanden in te zetten.